بسم اللّه الرحمن الرحيم وضعيت قواى انتظامى در رژيم طاغوتى فرق ما بين قواى انتظاميه در رژيم طاغوتى و قواى انتظامى در رژيم اسلامى. اين است رژيم طاغوتى چون مبنايش بر استفاده‌هاى شخصى و رساندن انتفاع به كسانى كه ارتباطات خارجى با آنها دارد و مى‌خواهد حفظ كند او را، ناچار آن رژيم به ملت خيانت مى‌كند. مى‌خواهد از چنگ ملت بربايد و به جيب خودش و اربابهايش بكند، چنانچه مشاهده كرديد و كرديم. از اين جهت، آن رژيم مى‌خواهد كه قواى انتظامى جورى تربيت بشود كه حفظ همان منافع او را بكند. و چون خيانتكار است از ملت مى‌ترسد، و چون مى‌ترسد، مى‌خواهد كه يك قوايى درست كند كه ملت را بترساند. اينكه قواى انتظامى در رژيمهاى غير انسانى و غير توحيدى كوشش دارند كه مردم را سركوب كنند و بترسانند، اين براى اين است كه خودشان از مردم مى‌ترسند و چون خيانتكارند مى‌ترسند، از اين جهت، ارتش را جورى درست مى‌كنند و تربيت مى‌كنند كه در مقابل ملت بايستد. ملت را از ارتش جدا مى‌كنند. ژاندارمرى را، شهربانى را، اينها را طورى تنظيم مى‌كنند كه از ملت جدا باشد و با ملت مخالف باشد. اين براى اين است كه چون دستگاه از ملت مى‌ترسد، مى‌خواهد كه اينها با ملت روابط نداشته باشند و مخالف ملت باشند؛ ملت هم مخالف اينها. و لهذا قواى انتظامى در امثال ايران، نه در خود ايران تنها، در امثال اين كشورها، طورى هستند كه با مردم در دو جهت واقع هستند. مردم از قواى انتظامى بيزارند؛ قواى انتظامى هم مردم را مى‌خواهند سركوبى كنند. و تمام اساس اين است كه آنها براى اينكه خودشان را حفظ كنند، يك قوايى تربيت مى‌كنند كه اين قوا آنها را حفظ كند و از ملت هم جدا باشند. شما مى‌دانيد كه اگر چنانچه اين محمدرضا مى‌خواست از يك خيابانى در چند روز ديگر عبور كند، آن جاهايى كه در مسير او بود كنترل مى‌شد. خانه‌هاى اطراف خيابان بايد يا خالى بشود، يا مأمور انتظامى بروند آنجاها پاس بدهند، براى اينكه در اين عبور مى‌ترسيد، از مردم مى‌ترسيد، مردم را هم مى‌ترسانند، از باب اينكه مى‌ترسيدند از مردم. مى‌ترسيدند از باب اينكه خيانتكار بودند. خيانت منشأ اين شد كه يك شخص خائن، اسباب اين شد كه تمام قواى انتظاميه‌اى كه بايد در خدمت مردم باشد، اينها را مى‌كشيدند به ضد مردم. مردم از شما جدا بودند، متنفر هم بودند؛ شما هم از مردم جدا بوديد و خيال مى‌كرديد بايد تو سر مردم بزنيد. وضعيت قواى انتظامى در رژيم اسلامى اما رژيم اسلامى اين طور نيست؛ براى اينكه آن كسى كه مبدأ امر است، خيانتكار نيست. وقتى خيانتكار نيست، از ملت نمى‌ترسد. ملت به او وفادارند. قواى انتظامى در اين رژيم براى حفظ ملت است و براى اين است كه به مردم خدمت بكند. وقتى كه قواى انتظامى اين طور تربيت شد كه به مردم خدمت بكند، آنها خدمتگزار ملت مى‌شوند؛ ملت هم خدمتگزار خودش را پشتيبانى مى‌كند. اينكه در آن رژيم شهربانيها مثل وقتى كه مردم اسم شهربانى را مى‌شنيدند يا اسم سازمان امنيت را مى‌شنيدند مى‌لرزيدند به خودشان و مى‌ترسيدند از اينها و از شما روگردان بودند اين براى اين بود كه وضع را اين طورى پيش آورده بودند. در اين ممالكى كه اينها همه مى‌خواهند مردم را بچاپند، خزائن مردم را ببرند و خدمت بكنند به اربابهاشان، اينها ناچارند كه براى اين كار، يك قوايى تهيه كنند مناسب با اين كار، و اين طور تربيت مى‌كردند. قهراً آن كسى كه وارد مى‌شد در شهربانى يا وارد مى‌شد در ژاندارمرى يا وارد مى‌شد در ارتش، به اين ترتيب وارد مى‌شد. از آن طرف، «شاه دوستى» را بايد خيلى تزريق كنند؛ هر روز بخوانند به گوش سربازهاى جوان. و از آن طرف، مردم را از اينها جدا بكنند. اصلاً حساب مردم، حساب على_' حدّه و شهربانى با مردم هيچ رابطه‌اى نداشت، مگر اين رابطه كه يكى را بياورند آنجا و كتكش بزنند و حبسش بكنند و آن ترتيب. شيوۀ عملكرد قواى انتظامى با مردم در رژيم اسلامى شما امروز در رژيم اسلامى واقع هستيد؛ يعنى رژيمى كه اساسش بر اين است كه مردم با طبقات ارتشى و ژاندارمرى و شهربانى خودشان را از هم جدا ندانند. شما خودتان را از آنها بدانيد؛ آنها هم خودشان را از شما بدانند و با آغوش باز از شما پذيرايى كنند. شما كوشش كنيد كه اين معنى را در ذهن مردم با اعمالتان وارد كنيد. شما پنجاه ساله‌ايد، شماها كه جوانيد، مردم پنجاه و چند سال از اين لباس بدى ديده‌اند. از وقتى كه شهربانى را ديدند، ديده‌اند كه اين شهربانى معنايش اين است كه آدم را بزند و بگيرد و حبس كند و زجر بدهد و از او چيز بگيرد! از ارتش هم همين طور؛ از ژاندارمرى هم همين طور، پنجاه سال ملت ما اين طور ديده، قبلاً هم اين طور ديده. اما حالا آنكه ما واردش هستيم اين را تا بخواهيد از ذهن مردم بيرون كنيد يك قدرى طول دارد، لكن مى‌توانيد. مى‌توانيد كه شما اين چيزى كه در ذهن آنها در اين پنجاه سال رفته است، از آن وقتى كه چشمش را باز كرده از سازمان امنيت ترساندندش و از شهربانى ترساندندش و از ارتش ترساندندش و از ژاندارمرى ترساندندش، اين را بايد با عمل، كارى بكنيد كه از قلب او بيرون بيايد و بفهمد كه امروز غير از ديروز است. امروز، روزى است كه ملت با اين قشرهاى انتظامى رفيق‌اند و دوست‌اند و برادرند. آنها مى‌خواهند حفظ كنند انتظامات را براى ملت، وقتى ملت ديد كه اين طايفه خدمتگزار او هستند، قهراً محبت به او پيدا مى‌كنند. انسان به كسى كه خدمت به او مى‌كند، حفظ مى‌كند نظم مملكتش را، قهراً علاقه‌مند مى‌شود. شما كوشش كنيد كه همين معنايى كه الآن هست كه بناى اين است كه رژيم جمهورى اسلامى، رژيم مردمى باشد، همه با هم باشند. قواى انتظامى و مردم همان طور كه در صدر اسلام بوده است كه از خود اين مردم بودند. اين طور نبوده است كه آن كسى كه استاندار يك جايى مى‌شده، بخواهد برود مردم را بچاپد! در اين زمانها اين طور بود. من اين را يادم هست ـ حالا در چه وقتش بود نمى‌دانم ـ كه اگر يك كسى را استاندار آذربايجان مثلاً مى‌كردند، «اجاره» مى‌دادند به آنها! يعنى اين آدم بايد مثلاً پنجاه هزار تومان يا ده هزار تومان آن وقت بدهد به اين كسى كه بايد اين را سر آن كار [بگذارد] ـ نخست وزيرش كند، يا صدر اعظمش ـ بايد اين قدر بدهد كه برود استاندار آذربايجان بشود! اين آنجا كه مى‌رفت چون اجير است و اين قدر گرفته بايد دو مقابل، آنجا بگيرد يا بيشتر تا اينكه خوب، هم مال الاجاره را بدهد، و هم نفع ببرد. وضع اين طور بود كه اجاره بندى بود! آذربايجان چون بزرگتر بود زيادتر؛ همدان چون كوچكتر بود كمتر، اما همه روى يك اجاره بندى خاصى بود كه روى اين اجاره بندى استاندار تعيين مى‌شد، يا فرض كنيد كه فرماندار تعيين مى‌شد. اين وضعها در اسلام نيست؛ هيچ اين بساط در اسلام نيست. آن هم كه در صدر اول است و بالاتر از همه به حسب نظامش هست با سايرين در يك طبقه نشسته‌اند؛ با هم دوست‌اند، رفيق‌اند، صحبت مى‌كنند و تفاهم دارند با هم. و لهذا يك لشكر و يك ارتش، آن وقتى كه اسمش را هم نمى‌شد ارتش بگذاريد ـ يك عده عرب بودند كه اينها چندتاشان يك شمشير داشتند، چندتاشان يك اسب داشتند ـ اينها غلبه كردند بر اين دو امپراتورى بزرگ كه امپراتورى روم بود و ايران ـ كه بزرگترين امپراتوريهاى آن وقت اينها بودند. اين يك مشتى عرب از باب اينكه قوى بودند؛ ايمان داشتند و از ملت بودند و اين طور نبود كه بخواهند براى استفاده يك كارى بكنند، اينها مى‌خواستند خدمت بكنند، اينها در مقابل آنها ايستادند. و از آن طرف با اينكه عدد زياد بود و تجهيزات زياد بود، ـ و عرض بكنم كه ـ اسبها كذا و زين اسبها طلا و اينها، لكن روحيه نداشتند، اينها را در يكى از جنگها مى‌بستندشان ! در «ذوالسلاسل» مى‌بستند اينها را كه مبادا فرار كنند! با زنجير مى‌آوردند كه جنگ بكنند. عرب‌ها شمشير را كشيده بودند و ريختند همۀ اينها را از بين بردند. يك عدد كمى با تجهيزات ناقص؛ يعنى ناقص كه اصلاً «تجهيزات» اسم آن را نمى‌شد بگذارى، يك چند تا شمشير و چند تا اسب و يك چندتا شتر. و اينها براى اينكه روحيۀ اينها روحيۀ مادى بود و ضعيف؛ روحيۀ آنها روحيۀ معنوى بود و قوى. لزوم رفتار اسلامى قواى انتظامى با مردم شما امروز شهربانى دولت جمهورى اسلامى هستيد، افرادتان يكى يكى بايد ملاحظۀ اين را بكند كه من در شهربانى «اسلامى» دارم كار مى‌كنم، رئيس شهربانى هم بايد همين معنا را در ذهنش بياورد؛ جمعيتتان هم بايد همين معنا در ذهنش باشد كه ما در يك مملكتى مى‌خواهيم شهربانى بكنيم كه اين مملكت مال امام زمان است ـ سلام اللّه عليه ـ مال حضرت امير ـ سلام اللّه عليه ـ مال پيغمبر است. ما داريم خدمت به پيغمبر و اسلام مى‌كنيم. ما نبايد به مردم حالا ـ عرض كنم كه ـ قدرت فروشى بكنيم؛ خيال بكنيم ما يك قدرتمندى هستيم و مردم چيزى نيستند. اگر اين كار را بكنيد، محبوب مردم مى‌شويد. دلهاتان مطمئن، آرام و وقتى شب مى‌رويد منزل، با دل آرام مى‌خوابيد؛ هيچ تشويشى در كار نيست. اما اگر يك رژيمى باشد كه مخالفت بخواهد بكند، دعوا بكند، حتى آن كسى كه ظالم است، به حسب نوع مردم، مگر بعضيشان كه ديگر متبدل به يك حيوانى شده‌اند، آنها ناراحت‌اند از اينكه اذيت كنند مردم را، اين يك چيز جِبلّى۱ آدم است. آدم كه به يك كسى اذيت بكند خودش هم ناراحت مى‌شود. اما در اين رژيم همه با دل راحت ان‌شاءاللّه و با قدرت، قدرت براى اين اشخاصى كه فساد مى‌كنند؛ و با رحمت براى دوستان خودتان: أَشِدَّاءُ عَلَى الكُفّارِ رُحَمَاءُ بَيْنَهُم۲ دستور خداست. كه وصف مؤمنين اين است كه وقتى در مقابل اجانب مى‌ايستند قوى، و بين خودشان، دوست و رفيق و رحيم. ان‌شاءاللّه خداوند همه‌تان را حفظ كند؛ موفق باشيد به اينكه خدمت بكنيد به اين مملكت. والسلام عليكم و رحمة‌اللّه و بركاته
