بسمه تعالى احمد عزيز ، مرقوم بى‌تاريخ شما واصل شد. ان شاءاللّه‌ تعالى سلامت باشيد. 1 ـ راجع به كتابخانه^۱ چون من از وضع ساختمان آنجا اطلاع نداشتم نوشتم اگر مى‌شود حجراتى براى طلاب زياد شود؛ اگر مناسب نيست اختصاص دهيد به همان معيلها^۲ و شما مختاريد در اين امر. 2 ـ راجع به رفتن تهران براى شهريه،^۳ مقصود شهريۀ اصحاب بوده؛ اگر صحيح نبوده متشكرم. 3 ـ حضرت آقاى عموى معظم، مادامى كه قم هستند، خيلى مواظبت از ايشان بكنيد؛ هم از حيث كرسى و مكان و هم از حيث غذا و ساير امور خصوصاً احترامات. 4 ـ راجع به آقاى آشتيانى^۴ و آقازادۀ ايشان نفهميدم از چه جهت نگران هستند؛ بهتر است وجهش ذكر شود. اينجانب هم نمى‌توانم خيلى در اين امور دخالت كنم، بهتر است همان جا حل شود. به وكيل تهران^۵ هم (به قول شما) مى‌نويسم و استفسار مى‌كنم. شما خيلى به اين امور مادى اعتنا نداشته باشيد. 5 ـ پول گذرنامه را مى‌نويسم بدهند. ان شاءاللّه‌ موفق و مؤيد باشيد و جديت در تحصيل، و مقدم بر آن، بر تهذيب نفس داشته باشيد. والسلام عليكم. پدرت ماها هم در كربلاى معلا مجتمع هستيم و به شما من دعا مى‌كنم. از قرار مكتوبى از ايران، قدرى در وجوه و ايصال به اشخاص مختلف هرج و مرج شده است؛ از بيرونى به اشخاص مختلف اشخاص را ارجاع مى‌دهند و به وكيل رسمى اينجانب آقاى تهرانى^۶ ايحال نمى‌كنند و مثل آنكه بناست دست ايشان را ببندند. اين مطلب صحيح نيست و بايد وجوه به ايشان برسد و اگر آقاى عمو^۷ تشريف دارند به هر دو و به وسيلۀ آقايان در تهران يا قم مجتمع شود تا صرف حوزه‌ها گردد. اين نحو كه نوشته شده است بسيار بد نحوى است و به مصارف غيرصحيحه مى‌رسد. شما مأمور تحقيق هستيد كه چه اشخاصى از وكيل اينجانب مردم را منصرف مى‌كنند و بايد مرقوم داريد. والسلام.

1. ـ آقاى سيد احمد خمينى دربارۀ پاورقيهاى اين نامه چنين نوشته است: 1ـ اولين پيشنهاد من اين بود كه در كتابخانه چون اتاقهاى بزرگ به تعداد هشت عدد داشت، هر اتاق به يك خانوادۀ معيل داده شود. امام ابتدا با اين طرح مخالفت كردند؛ وضع كتابخانه را براى ايشان شرح دادم، ايشان با اين نظر موافقت كردند.
2. ـ عائله‌مندان.
3. ـ گزارش اشتباهى داده بودند كه من مى‌روم به تهران براى اصحاب امام شهريه مى‌گيرم كه به نظر امام خيلى كار سبك آمده بود. اصل ماجرا دروغ بود و من تهران نمى‌رفتم، و قم اين مقدار پول داشت و شهريه را مى‌پرداخت. كليۀ وجوه اصحاب امام بيش از هزار و پانصد تومان مى‌شد.
4. ـ ما معتقد بوديم كه آقاى لواسانى روى خوشى با آقاى آشتيانى ندارد و مردم را به ايشان ارجاع نمى‌دهد و اين موجب مى‌شد كه پول كافى به آنها نرسد و آنها از گرفتن پول (بعد از اتمام كليۀ وجوهى كه در اختيارشان ابتدا گذاشته‌ايم) از آقاى لواسانى و ساير وكلا سر باز زنند؛ به اسم بقيه هم كه نمى‌شد شهريه داد، چون در حد مرجعيت نبودند. شنيده بوديم از اين جهت نگران بودند. از طرفى فشار روحانيون ضد امام بر ايشان [آشتيانى] بسيار زياد بود كه: «شما خود در حد يكى از مراجع هستيد؛ آخر عمرى آمده‌ايد وكيل آقاى خمينى شده‌ايد» كه اين هم كم فشارى نبود؛ ولى روحيۀ اسلامى و دينى ايشان به صورتى بود كه تحت تأثير اين حرفها قرار نگرفتند. ساواك از ابتدا فهميده بود ولى همين كه اسم امام نباشد آنها را قانع مى‌كرد ولو ظاهراً؛ چون ما به اين تحليل رسيده بوديم كه ساواك ترس از اين داشت كه جلو شهريۀ امام را بگيرد و وكلاى ايشان را كاملاً از دسترس مردم دور نگه دارد؛ مردم دست از امام نمى‌كشند و خود مستقيماً پول را در اختيار مبارزين قرار مى‌دهند كه اين براى آنها بسيار خطرناكتر از شهريه به همۀ طلاب قم بود، و ما هم بالاخره مرتب در تماس با آقاى آشتيانى بوديم.
5. ـ آقاى لواسانى.
6. ـ آقاى محمد صادق تهرانى.
7. ـ آقاى پسنديده.