بسم اللّه الرحمن الرحيم توطئه‌هاى رضاخان عليه حوزه و دانشگاه اين دانشگاه تنها نبود كه رژيم طاغوتى با آن، آن معاملات را مى‌كرد، اينهمۀ قشرهاى ملت بود. منتها دو مركز بيشتر مورد نظر بود؛ يكى جامعۀ روحانيت بود، يكى دانشگاه. و علت هم اين بود كه اين دو جامعه را مغز متفكر جامعه حساب مى‌كردند و مى‌ديدند كه اگر اين دو جامعه را آزاد قرار بدهند چون مغز متفكرند ممكن است كه منافع اجانب را كه اينها مأمور اجرايش بودند و منافع خودشان را اينها به باد بدهند. و لهذا اول چيزى كه نقطه نظر آنها بود كه بكوبند يا عقب نگه دارند، اين دو قشر بود. و با طرحهاى مختلفى كه به نظر مى‌رسد طرح ريزى شده بوده است و از جاهاى ديگر اينها الهام مى‌گرفتند، طرحهاى مختلفى داشتند براى اينكه اين دو قوۀ متفكر را نگذارند رشد بكنند. در يك موقعى كه شماها يادتان نيست الاّ شايد بعضى‌تان يادتان باشد، زمان رضا شاه بود كه اول حمله‌اش به روحانيون بود و مى‌خواست اينها را سركوب بكند و كرد با بهانه‌هاى مختلف، با طرحهاى مختلف، به طور اجبار و الزام اينها را از لباس بيرون كرد، اينها را منزوى كرد و مساجد را از دستشان [گرفت و ] نگذاشت كه درست عمل بكنند. مدارس را اينطور. و به طور اِعمال قدرت اينها را سركوب كرد. و نسبت به دانشگاه اينطور نمى‌كردند كه به اِعمال قدرت نگذارند، آنها هم مى‌خواستند كه چون انعكاسش در خارج شايد درست نبوده است، اينها را با طريقهاى ديگرى، از آن معنايى كه بايد داشته باشند، منحرف مى‌كردند. با برنامه‌هايى كه مى‌ريختند خودشان يا اساتيدى كه خودشان انتخاب مى‌كردند اين جوانها را با اينطور چيزها نمى‌گذاشتند رشد بكنند. دانشگاهى كه بايد مركز رشد فكرى جامعه باشد و از دانشگاه، مقدرات يك مملكتى بايد اداره بشود، اينها به طورى با دانشگاه عمل كرده بودند كه آنها رشد فكرى نكنند، تا يك حدودى باشد. از آن طرف هم درست كنند يك جبهه‌هايى را در مقابل دانشگاه كه هر روز بريزند تو دانشگاه و شلوغ كنند. بر فرض اينكه اساتيد هم خوب بخواهند عمل بكنند، جوانها هم خوب بخواهند تحصيل بكنند، نگذارندشان كه تحصيل [بكنند] و هر روز تشنج ايجاد كنند، تظاهر بكنند، نگذارند اينها را از كلاسها بيايند بيرون، يا تبليغات كنند طورى كه اينها خودشان بيرون بروند اعتصاب كنند. هدف دشمن؛ جلوگيرى از رشد فكرى در ايران تمام اينها طرح اين بود كه رشد انسانى نشود در ايران، رشد فكرى نشود در ايران. تمام اين تبليغاتى كه به ضد اسلام مى‌شد در آن وقت و به ضد روحانيت مى‌شد در آن وقت، روى اين زمينه بود كه قدرتى را كه در مقابلشان مى‌ايستد روحانيت حساب مى‌كردند. ديده بودند به اينكه در اين صد سال ـ كه ديگر تاريخش روشن است ـ براى جلوگيرى از منافع آنها روحانيون هى جلو بودند و مردم هم دنبال اينها بودند. از اين جهت اين طايفه را مى‌خواستند بكلى نابود كنند و از بين ببرند. و در زمان حكومت اين آدم كه ديگر آنطور مثل پدرش به آن ترتيب رفتار نمى‌كرد، دامنۀ تبليغات زياد بود. خودش هم در حرفهايى كه شايد بعضى از شما حرفهايى كه در نطقهايش زده بود خودش هم از اين حرفها مى‌زد؛ مثلاً مى‌گفت و جزء تبليغاتش اين بود كه مى‌گفت كه اينها۱ مى‌خواهند كه مردم اصلش نه سوار اتومبيل بشوند نه سوار طياره بشوند. اينها مى‌خواهند كه [وضع] برگردد به آن حالتهايى كه از اينجا مى‌خواهند مشهد بروند با الاغ بروند مشهد، و اينطور تعبيرات. خوب، كسانى كه غافل بودند به نظرشان آمد كه واقعاً اينطور است. همان وقتى بود كه بعضى از مراجع۲ ما با طياره رفته بودند به مشهد، در همان اَوان كه من از بالاى منبر گفتم كه تو اين حرفهايى كه مى‌زنى، الآن بعضى از مراجع ما با طياره رفتند مشهد، چطور مى‌گوييد كه اينها مخالف با اينطور مسائلند. ثمرۀ اصلاحات ارضى شاه مخالفت با فساد را و مخالفت با تمدن را ـ البته آن تمدنى كه ايشان طرحش را ريخته بود، آن «تمدن بزرگى» كه ايشان طرحش را ريخته بود، همۀ ملت با آن مخالف بودند نه روحانيت تنها ـ آن تمدن اين بود كه ما همۀ كشاورزى‌مان را به هم بزنيم. و از آن ور هم آن جهت ديگرش را نتوانيم درست بكنيم. بگوييم مى‌خواهيم مملكت ما صنعتى بشود، كشاورزى‌اش را به هم بزنيم. صنعتى‌اش نتوانيم بكنيم يا نكنيم، عمداً نكردند. آنقدرى كه كردند اينكه كشاورزى را به هم زدند براى اينكه امريكايى‌ها گندمهايشان را توى دريا مى‌ريختند، زيادشان بود، يا مى‌سوزاندند. خوب بازار درست كردند. بهتر از اين چه كه يك بازارى درست كنند و سالى چقدرها به اينجا بدهند و ارز بگيرند. آن تمدنى كه ايشان مى‌گفت [اين بود كه] مراكز فساد در تهران بيشتر از مراكز علم بود. دكانهاى مشروب‌فروشى بيشتر از دكانهاى كتابفروشى بود. آن را هر آدمى مخالف با آن هست. اينها مى‌خواستند كه اين دو تا قدرت را از ملت بگيرند. ملت هم وقتى قدرت تفكرش كم باشد خوب نمى‌تواند كارى بكند و بايد تسليم بشود. از اين جهت نقطه نظرشان به دانشگاه بود و به مدارس علمى. بيشتر به اين دو تا، منتها با هر كدام به يك فرم خاصى عمل مى‌كردند. از نقشه‌هاى استعمار و يكى از نقشه‌هاى آنها هم اين بود كه اين دو تا قدرت را نگذارند با هم باشند. اولاً قدرت را ازشان بگيرند ـ و ثانياً حالا چنانچه يكوقتى از دستشان در رفت و در بين اينها مثلاً يك دانشمندهايى پيدا شد، اينها را از هم جدا كنند كه مبادا اين دو تا با هم مجتمع بشوند و فاتحۀ آنها را بخوانند. بين اين دو تا شروع كردند تفتين كردن.۳ در دانشگاه عمال آنها يك جور تبليغات بر ضد روحانيت مى‌كرد: «اينها دربارى‌اند، آنها را انگليسها آورده‌اند!» من خودم با اين گوشم شنيدم كه يك شخصى داشت به ديگرى مى‌گفت ـ ما هم نشسته بوديم توى اتومبيل. مى‌خواست به ما بد بگويد؛ در جوانى ـ كه اينها را انگليسها در نجف و قم آوردند كه نگذارند مثلاً مملكت ما ترقى بكند. در دانشگاه مى‌رفتند، اينطورى گفتند كه اين روحانيون را... يا مى‌گفتند دربارى‌اند، يا مى‌گفتند انگليسها درستشان كردند، يا مى‌گفتند اينها افيونند، مثل افيون مى‌خواهند مردم را خواب بكنند تا آنها بچاپند. و گاهى هم براى تمام اديان اين را مى‌گفتند كه : «اصلاً دين افيون جامعه است. اين دين مردم را خواب مى‌كند. همان طور كه افيون، انسان را بى‌حال مى‌كند، اينها هم مغزهاى مردم را تهى مى‌كنند تا آنها بچاپند». در طرف ما كه مى‌آمدند مى‌گفتند كه يك مشت بى‌دينند اينها. اين دانشگاهيها يك مشت فُكُلى بى‌دين، يك مشت بى اعتقاد به همه چيز. اينطور اين دو قشر را از هم جدا نگه مى‌داشتند، به جهت اينكه هر كدام به ديگرى بدبين بود. شايد شماها يادتان باشد كه در دانشگاه اسم «آخوند» را نمى‌شد بياورى. شعارها شايد در آنجا نوشته مى‌شد بر ضد قرآن، بر ضد اسلام، بر ضد روحانيون، منتها جوانها غافل بودند، ما هم غافل بوديم. همه غافل بودند كه نقشه است. نقشه اين است كه اين دو تا قدرت از هم جدا باشند و دشمن هم باشند. خودشان به سر و كله هم بزنند و ما برداريم و بخوريم! اين يك طرحى بود، و طرحهاى ديگر زياد است، من كه نمى‌توانم حالا همه را بيان كنم. الآن بايد قشر دانشگاهى آن تفكرات را نسبت به قشر روحانى كنار بگذارد. قشر روحانى هم آن تفكرات را نسبت به دانشگاهى. همفكرى جناحها و وحدت كلمه و ـ بحمداللّه ـ در اين نهضت به قدر زيادى جلو رفتيم ما. به مقدار زيادى همه با هم همفكر شديم. و همين همفكر شدن جناحها كه دنبال همفكر شدن اين دو تا قدرت، مردم هم تبعيت كردند و همه متصل شدند. اين پيروزى بزرگ حاصل شد كه كسى احتمال نمى‌داد كه يك مشت مردمى كه هيچى ندارند، طلبه‌اى كه بايد درس بخواند و كتاب دستش باشد، عرض بكنم كه دانشگاهى كه مشغول درسش و كتابش هست، بازارى كه مشغول كسبش هست، هيچ كدام نه اهل تفنگند و نه اهل مسلسل. يك همچو مردمى را خداوند مسلط كرد بر يك همچو قدرت بزرگى، براى اينكه اختلافات كنار رفت و همه با هم شدند، و همه هم يك راه رفتند، و آن راه اينكه ما اسلام را مى‌خواهيم، كه ما همه جمهورى اسلامى را مى‌خواهيم و ما رژيم پوسيدۀ شاهنشاهى را اصلاً نمى‌خواهيم، ما رژيم اسلامى مى‌خواهيم. اين نكته و رمز پيروزى يك ملتِ فاقد همه چيز با يك قدرتى كه دنبال سرش تمام قدرتها بود. شما خيال نكنيد كه فقط امريكا دنبالش بود يا شوروى. نخير، ممالك اسلامى هم بودند. من مى‌دانم. همين ممالك اسلامى كه حالا هى مى‌گويند «طاغوت، طاغوت» همينها آن وقت پشت او بودند. و دنبال همان بود كه از اين سركويت تا آن سركويت اجازه ندادند من عبور كنم، گفتند از اينجا كه آمدى بايد برگردى و برگرداندند. عراق هم نتوانست تحمل كند ما را. اين براى اين بود كه دنبال او بودند و مى‌خواستند حفظ قدرت را بكنند. لكن خدا خواست كه ملت ما ـ بحمداللّه ـ بيدار شد، و ملت ما با مشت خالى، لكن با قدرت ايمان همۀ اينها را شكست و از بين برد. اينها را مى‌گويم براى اينكه نمى‌خواهم قبل را ما ملاحظه كنيم. ما حالا تكليف را بايد بدانيم. هميشه بايد جلو را آدم نگاه كند. عقب چه شد، هر چى بشود، جلوى پايمان را الآن بايد نگاه بكنيم. بايد اين قدرت را حفظ كنيم، اگر شما بخواهيد پيروز بشويد. تبليغاتى كه مى‌آيد در دانشگاه بر ضد اسلام مى‌شود، بر ضد نهضت مى‌شد، نمى‌گذارد درس بخوانيد، نمى‌گذارد توى كلاسها برويد؛ تمام اينها همان تبليغات سابق است، همان مسائل سابق را اينها مى‌خواهند درست كنند، دلشان مى‌خواهد هر جا بتوانند همان مسائل را ايجاد كنند و بين جوانها بيايند پخش كنند يك حرفهايى چه شد، تا حالا كارى نشده و مى‌خواهد چه بشود؟ يك قدرت اينطورى از بين رفت. ما فرض مى‌كنيم كه هيچى ديگر نشود. استقلال، رهاورد نهضت الآن يك مملكتى است كه نه نفتش را ديگران مى‌برند و نه گازش را ديگران مى‌برند و نه هيچ چيزش را، ديگر چى مى‌خواهد بشود. اين معنا كه «چه شد» براى اين است كه مردم را بدبين كنند به نهضت. در صورتى كه اينهمه كارى كه دارد مى‌شود و شده، با اينكه يك دولتى ما داريم كه قدرت مالى زيادى الآن ندارد، مع ذلك با همين مقدارى كه قدرت ندارد و آشوب و آشفتگى است، و قرضهاى فراوانى كه اين رژيم و بستگانش براى ايران گذاشتند، و خرابيهاى زيادى كه در هر جا هست گذاشتند، مع ذلك كارهاى بسيار زياد شده است، كارهاى بسيار خوب شده، بهتر از اينكه الآن شما آزاد هستيد ديگر و مى‌رويد منزلتان، از سازمان امنيت نترسيد. بهتر از اين چى؟ از آزادى نعمتى بالاتر چى كه الآن نصيب ما شده است و بسيار از چيزها شده و بسيار از چيزها مى‌شود، يك مهلتى مى‌خواهد؛ پنج ماه. رژيم ما يك رژيم متولد پنج ماهه است، يك بچۀ پنج ماهه مى‌تواند چه باشد؟ يك تولد پنج ماهه است. شما بگذاريد يك چند سال از او بگذرد، آن وقت ببينيد چه خواهد شد. ان‌شاءاللّه موفق بشويم به آنكه مى‌خواهيم به يك رژيم اسلامى، به يك رژيم انسانى، موفق بشويم به اين، آن وقت معلوم مى‌شود كه چه خواهد شد، بعدها. نهضت ايران، و تحولى جهانى الآن هم از خارج اشخاصى كه مى‌آيند، از امريكا مى‌آيند، از اروپا مى‌آيند، به ما مى‌گويند كه شما نمى‌دانيد كه آنجا قضيۀ ايران چه خبر است، مردم ايران مطلع نيستند چه كرده‌اند، آنها درست دارند مى‌فهمند. آنها مى‌فهمند كه چه تحولى در تمام دنيا پيدا شده از اين كار شما، و از اين جنبش شما، و از اين نهضت شما، تحول نه در ايران، نه در خاورميانه، در امريكا هم پيدا شده، همه جا تحول پيدا شده. باز مى‌آيند چهار تا منحرف كه مى‌خواهند باز همان مسائل را برگردانند، براى همانها دارند نوكرى مى‌كنند و مى‌آيند توى مردم مى‌گويند «آخر چه شده، ما از اين جمهورى اسلامى هم چيزى نديديم». مى‌خواهى چه ببينى آقا! تا حالا را حساب بكنيد، بعد هم شماها مهلت بدهيد، ببينيد چى مى‌شود. شما نمى‌گذاريد مردم گندم بكارند، بعد كه كاشتند نمى‌گذاريد كه تربيتش بكنند، بعد كه تربيت كردند نمى‌گذاريد بچينند، بعد كه چيدند خرمنها را آتش مى‌زنيد. شما كه اينطورى هستيد، مى‌گوييد چى شد؟! خوب شما نمى‌گذاريد كه چيزى بشود. در هر صورت من اميدوارم كه ان‌شاءاللّه ديگر همۀ ما بيدار شده باشيم. و ان‌شاءاللّه شرق بيدار بشود و شرّ غرب را از خودش بِكند. اين بازى خوردنهاى ما از غرب، و غربزده شدن ما بسيارى از مسائل مشكل براى ما پيش آورده، ان‌شاءاللّه استقلال فكرى پيدا كنيد. دانشگاه مستقل بشود، هم فكراً هم عملاً، و مبدأ خيرات بشود. و همه دست به دست هم بدهيم و اين مملكت را به پيش ببريم، و يك جامعۀ انسانى ان‌شاءاللّه درست بكنيم.
