بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم بزرگترين جنايت امريكا و خيانتكاران داخلى شما امروز مرا خوشحال كرديد. البته من اطلاع داشتم كه مغزهايى كه نگذاشتند درزمان سابق هيچ رشد بكنند، رشد كردند، لكن تفصيلش را در اين بخش اطلاع صحيح نداشتم و حالا بسيار خوشحال شدم و بايد اظهار تشكر كنم از اين جوانهاى عزيز كه براى ميهن خودشان، براى اسلام افتخار ان‌شاءاللّه‌، درست مى‌كنند و كردند. و ما هر قدمى كه پيش مى‌رويم، بيشتر مطلع مى‌شويم كه چه خيانتهايى به اين كشور شده است؛ چه جنايتهايى امريكا و امثال او به ما كرده‌اند، منتها با دست همين جنايتكارانى كه در داخل بودند. و بزرگتر جنايتى كه كردند همين معناست كه نگذاشتند اين جوانهاى ما رشد بكنند. اگر از اوّلى كه ارتش درست شده بود، يك ارتش اسلامى بود و تحت نظر اسلام بود و تعهدات اسلامى را داشتند، حالا وضع ما غير از اين وضعها بود، لكن نگذاشتند. مع ذلك، خداى تبارك و تعالى سايۀ عنايتش را بر سر اين ملت انداخت كه در بين راه رسيديم به اين كه جلوى آن مسائل را بگيريم و امروز كشور ما همه چيزش يك كشور اسلامى شده است. و البته باز هم در نيمه راه هستيم كه بيشتر بشود. و من اميدوارم كه آقايان با دلگرمى و توجه به اينكه خداى تبارك و تعالى به آنها اجر خواهد داد، [بدانند كه] اين يك عبادت است، اينكه شما انجام مى‌دهيد يكى از عبادات بزرگى است كه انجام مى‌دهيد و براى خدا باشد تا اينكه خداى تبارك و تعالى به شما در اينجا و در آنجا اجر عنايت كند، تحت عنايتش باشيد. و اين كار را كه شما داريد انجام مى‌دهيد و ان شاءاللّه‌، بعدها هم تكميل خواهد شد، اين كار در نامه‌هاى عمل شما ثبت مى‌شود و در دنيا هم در همه جا ثبت خواهد شد. حفظ ارزشهاى انسانى، دستاورد انقلاب و دفاع مقدس و ما در عين حالى كه در اين جنگ، خيلى جوانهاى عزيز از دست داديم و خيلى شخصيتهاى عزيز از دست داديم و اين همه جنايات واقع شده است كه انصافاً اين جنايت اخير دزفول يكى از بزرگترين جناياتى بود كه اينها كردند، در عين حالى كه ما اين قدر جنايت برمان واقع شد، مع ذلك، آن چيزى كه كشور ما دريافت كرد بسيار ارجمندتر و عزيزتر از اين است كه ما صدمه خورديم. و اما صدمات افرادى كه البته جبران نمى‌توانيم بكنيم، لكن ان‌شاءاللّه‌، بعدها به جاى آنها اشخاص ديگرى بيايند كه بهتر جبران كنند. صدمات ـ فرض كنيد كه ـ خراب كردن و اينها جبران مى‌شود؛ آنها چيز مهمى نيستند، جبران مى‌شوند، لكن ما در ازاى او بايد ببينيم چه دريافت كرديم؟ بايد فكر اين را بكنيم. آنهايى كه بدبين‌اند، نشسته‌اند آنجا و هى روى آن نقطه‌هاى ضعف دست مى‌گذارند، انگشت مى‌گذارند چقدر كشته شده، چقدر نمى‌دانم مريضخانه [پر ]شده، چقدر معلول شده‌اند. ما همۀ اين را مى‌دانيم [كه] چقدر از ما كشته شده، چقدر معلول داريم، چقدر مستمند داريم، لكن آن طرفش راملاحظه نمى‌كنند كه ما چى دريافت كرديم در مقابل اينها. خوب اشكال به اينكه ما جنگ كرديم و معلول داريم؛ ما كه ابتداى به جنگ نكرديم، ديگران ابتدا كردند. اگر آقايان توقع دارند كه خوب شما چرا با امريكا در افتاديد كه اين جنگها واقع بشود و اين بساط بشود، ما مى‌دانيم كه در افتادن با امريكا و همۀ قدرتها اين توابع را دارد، لكن اين اشكالى است كه ما بايد، اين آقايان بايد به خود پيغمبر بكنند كه چرا با «ابوسفيان» ها درافتادى تا عمويت^۱ را بكشند؟ تا آن افراد به آن بزرگى را بكشند؟ خوب، تو هم تسليم مى‌شدى تا آنها [كشته نشوند] گوشۀ خانه‌ات مى‌نشستى! به اميرالمؤمنين هم اين اشكال وارد است. اشكالى كه آقايان مى‌كنند اگر وارد باشد به ما، به او هم وارد است؛ خوب، شما چرا با معاويه مخالفت كردى؟ خوب، همه گفتند معاويه را بگذارد در حكومت شام باقى باشد و از او عفو بشود و چرا گفتى كه من يك ساعت ظالم را نمى‌گذارم سر جاى خودش بنشيند؟ خوب، اسباب اين شد كه اشخاص بزرگ را، مثل «عمار»^۲ را اينها و چندين هزار جمعيت را به كشتن دادى! اين منطق اگر درست باشد، به حضرت سيدالشهدا ـ سلام‌اللّه‌ عليه ـ هم وارد است. همان طورى كه آن وقت به او اشكال مى‌كردند؛ خوب، شما در مدينه آسوده نشسته بودى، چرا پا شدى، راه افتادى با اين جمعيت كم در مقابل يك حكومت جبار؟! خوب اگر بنا باشد كه همۀ انبيا در تاريخ اشتباه كرده‌اند به منطق اين آقايان، همه بايد با قلدرها بسازند، ما هم اشتباهى كه انبيا كرده‌اند اعتراف به آن مى‌كنيم كه ما هم مثل انبيا اشتباه كرديم! و اگر مسئله اين نيست، مسئله، مسئلۀ انسانيت است؛ ارزشهاى انسانى است، مسئله، مسئلۀ جلوگيرى از اين جناياتى است كه دارند قلدرها به بشر مى‌كنند، به انسانها مى‌كنند، تباهى انسانهاست، مسئله، به تباهى كشيدن افراد ارزشمند است، اگر مسئله اين است، ما پيروز هستيم؛ براى اينكه شما همين مطلبى را كه الآن براى من راجع به فعاليتى كه اين عزيزان ما كرده‌اند، همين مطلب اگر چنانچه اين مسائل واقع نشده بود و ماها همه توى خانه نشسته بوديم و امريكا هم داخل اين كشور حكمفرمايى مى‌كرد، تا ابدهم چنين چيزى واقع نمى‌شد و همه بايد هى دست به سينه امريكا بايستند و چاپلوسى كنند تا اينكه نان به آنها بدهند، تا اينكه اسلحه به آنها بدهند. تا اينكه مهمات به آنها بدهند، آن هم مهمّات به ما كه نمى‌داد، مى‌آورد همه را اينجا انبار كرده بود؛ براى اينكه اگر يك وقتى يك جنگى بشود، براى خودش اينها باشد؛ ابداً به ما چيزى نرسيده بود. همۀ منافع ما رابرد، براى خودش اينجا پايگاه درست كرد. منتها خداى تبارك و تعالى مرحمت فرمود و آن پايگاههايى كه او براى خودش درست كرده بود، به دست ما افتاد. اينها همه‌اش هم غنيمت است، غنيمت جنگى است، خدا به ما داده است، منتها با دست خودشان آمدند تسليم ما كردند. در هر صورت، ما بايد فكر كنيم كه اين دو مطلب را در ترازو بگذاريم در ميزان بگذاريم، مسئلۀ اينكه چى داديم از دست و مسئلۀ اينكه چى به دست آورديم. مسئلۀ اينكه چى از دست داديم، ما قبول داريم كه خيلى اشخاص بزرگوار، خيلى اشخاص فعال و خيلى جوانهاى عزيز را ما از دست داديم و بسيارى هم معلول از دست داديم ـ يعنى، معلول شدند اشخاص ماـ و بسيار زنها بيوه شدند ـ عرض مى‌كنم ـ اينها را همه ما مى‌دانيم. خرابى زياد واقع شده در اين كشور، همۀ اينها هست. اما آنكه به دست آورديم آن را چرا فكر نمى‌كنيم؟ بايد فكر كنيم كه آن چيزى كه ما به دست آورديم اين است كه ما يك رژيمى كه اسلام را داشت به تباهى مى‌كشيد، جوانهاى ما را عشرتكده‌اى كرده بود، ملت ما را رسانده بود به آنجايى كه جز اينكه يك كارهاى زشتى بكنند يا مصرف [كننده] باشند براى خارج، جز اين كارى از آنها نيايد، اين مسئله را خدا به ما عنايت كرد كه همۀ ملت با هم احساس كردند كه ديگر نبايد از حالا آنطور باشد و از اين منجلاب بيرون آمدند. آنچه ما [به] دست آورديم اين است كه ما اسلام را در اينجا زنده كرديم. پيشتر اسمى از اسلام بود و ليكن اسلام اصلش نبود؛ يعنى، اصلش دعوا با اسلام بود، مى‌خواستند اسلامزدايى كنند؛ از بين ببرند همۀ اين چيزها را، منتها با تدريج از اول نمى‌توانستند بگويند ما قبولش نداريم، مى‌گفتند ما قبولش داريم، لكن پايه‌ها را. هى مى‌زدند؛ يكى يكى مى‌زدند. احكام اسلام را از بين برده بودند. همۀ كارهايى كه كردند اينطورى بود. و بحمداللّه‌، الآن مردم اسلام را در اين كشور مى‌بينند و مى‌بينند كه همۀ آن فسادهايى كه در خيابانها و در كاباره‌ها و اينها بود، اسمى از آنها نيست. از آن ور، نجات دادند اين جوانهايى كه همه را روبه تباهى بردند. الآن همه فعال شده‌اند. الآن مى‌دانند كه بايد در مقابل امريكا بايستند، بايد در مقابل زورگويى بايستند، بايد خودشان استقلال داشته باشند. اين را اگر نبود الاّ همين را كه ما به دست آورديم، كافى بود، لكن بحمداللّه‌ بسيارى از امور به دست آمده؛ مِن جمله همينهايى كه شما مى‌گوييد كه خود اين آقايان چيزهايى كه نمى‌شد فكر كنيد كه اينها درست كنند و يا فكر اين مسائل را نمى‌كردند، خود آقايان اين كار را كردند و اميدواريم كه بعدها ان‌شاءاللّه‌، بيشتر و بالاتر انجام بدهند. و خداوند ان‌شاءاللّه‌، به همۀ شما به همۀ ما توفيق بدهد كه به اين ملتى كه تاكنون زير سلطۀ اجنبى وزير سلطه و چكمۀ رژيمهاى فاسد بود، نجات بدهيم و مردم را آزاد كنيم و مشغول كار خودشان بشوند. ان‌شاءاللّه‌، همۀ نقيصه‌ها تمام مى‌شود. و شما اميدوار باشيد به فضل خدا. همۀ اين مسائل تمام مى‌شود. و شما سرفرازيد پيش خداى تبارك و تعالى و پيش عالم. خداوند همه‌تان را حفظ كند. والسلام عليكم و رحمة‌اللّه‌ و بركاته

1. ـ حضرت حمزة‌بن عبدالمطلّب، شهيد بزرگ جنگ اُحُد.
2. ـ عمّار ياسر از اصحاب بزرگ پيامبر كه در ركاب حضرت على ع در جنگ صفين به وسيلۀ لشكريان معاويه به شهادت رسيد.