بسم اللّه الرحمن الرحيم مقصد عالى استقرار حكومت اسلامى ان‌شاءاللّه موفق باشيد. من در خارج كشور هم در فرانسه كه بودم، اين خانمها مى‌آمدند آنجا و من برايشان صحبت مى‌كردم، يا در جزء جمعيت يا خودشان بودند. مطالب ما همان مطالبى است كه در خارج مى‌گفتيم. اگر آمده باشيد آن وقت آنجا، مطالب ما از اول يك مطلب است. هرچه مطلب گفتيم مقدمۀ آن يك مطلب است، و آن اجراى احكام خدا و قيام يك حكومت عدل اسلامى ـ انسانى. اگر ما مى‌خواستيم بروند آنها، اگر مى‌خواستيم كه رژيم ساقط بشود ـ كه مى‌خواستيم ـ اگر مى‌خواستيم دست اجانب كوتاه باشد ـ كه مى‌خواستيم ـ همه براى اين بود كه اين موانع را از سر راه برداريم؛ موانعى كه نمى‌گذارند يك دولت اسلامى تحقق پيدا كند؛ موانعى كه مى‌خواستند ملت را برخلاف آن عقايدى كه ملت دارد، برخلاف آن خواسته‌هاى ملت راه ببرند. ما موانع را كه مى‌خواستيم برداريم نه براى اينكه همان مقصد ما اين بود كه محمدرضا برود و مقصد اين بود كه امريكا دستش كوتاه بشود، بعدش هرچى مى‌خواهد بشود؛ هر حكمى مى‌خواهد، جارى بشود؛ هر اخلاق زشتى مى‌خواهد، در ايران تحقق پيدا كند؛ نخير، مطلب اينها نبود. اساس، مقصد عالى ما، مقصد اصلى ما، مقصدى بود كه خداى تبارك و تعالى آن را به ما امر كرده، و آن اينكه حكومت بايد حكومت الهى باشد، اسلامى باشد، حكومتى باشد كه خود مردم مى‌خواهند آن حكومت را. وقتى حكومت حكومت عادلانه شد، حكومت در خدمت مردم شد، سايۀ اين حكومت بر قلوب مردم است؛ و يك همچو حكومتى مى‌تواند حكومت كند. شادى مردم در سقوط رژيم پهلوى آنها كه پايۀ حكومتشان بر قلوب مردم نيست، نظير همين حكومتهاى سابق بود كه وقتى كه رفتند، مردم ريختند در خيابانها و گل ريختند و نقل ريختند و آن مسائلى كه هر كه بوده ديده هر كه نبوده شنيده. من همين معنا را به شاه سابق تذكر دادم كه كارى نكن كه مثل پدرت وقتى بروى همه شادى كنند؛ با مردم باش و با اسلام باش؛ مسيرت مسير ملت باشد؛ خيانت نباشد در كار، خدمتگزار مردم حكومتها بايد باشند؛ و اين آدم نشنيد اين حرفها را؛ و همان شد كه گفته مى‌شد و ما حدس مى‌زديم. كه ديديم در زمان رضاخان كه وقتى كه رفت، مردم شادى كردند؛ و ديدند در اين زمان كه وقتى كه اين رفت، همه در خيابانها ريختند و بيشتر شادى كردند. حكومتها وقتى حكومتهاى ملى نشد، وقتى پايۀ حكومت بر دوش يك ملت نبود و بر قلب يك ملت نبود، اينها نمى‌توانند يك حكومتى باشند. اين به حسب كلى بايد حكومتها خدمتگزار مردم باشند، نه اينكه مردم از حكومت بترسند. نشانه‌هاى حكومت مردمى بايد حكومت چنان باشد كه اگر رئيس جمهورش توى مردم آمد، دوره‌اش بكنند و با او خوش وبش كنند؛ نه اينكه اگر صداش درآيد، فرار كنند از دستش! اگر نخست وزيرش بين مردم بيايد، مردم اطرافش بريزند و به او مرحبا بگويند؛ نه نخست وزير كه اگر بيايد، مردم اظهار تنفر بكنند، فرار بكنند از او. ارتش هم بايد اينطور باشد، شهربانى هم بايد اينطور باشد، ژاندارمرى هم بايد اينطور باشد، نه ژاندارمرى و ارتش و شهربانىِ زمان طاغوت كه معارض با مردم بود؛ و مردم نه او را مى‌خواستند، و دشمن خودشان مى‌دانستند؛ آنها هم مردم را دشمن خودشان مى‌دانستند. يك همچه مملكتى كه قواى انتظامى‌اش دشمن ملت باشد و ملتش دشمن قواى انتظامى باشد، اين قابل اين نيست كه حكومت باقى بماند. حكومت وقتى باقى مى‌ماند كه مردم او را بخواهند، ملى باشد؛ ملت او را انتخاب بكند؛ و من اميدوارم كه از اين به بعد همين طور باشد؛ قواى انتظامى در خدمت مردم باشد، حكومت در خدمت مردم باشد، و عدالت اجتماعى اسلامى تحقق پيدا بكند، و شما كه از خارج آمديد در يك مملكتى باشيد كه رفاه باشد، در يك مملكتى كه آزادى به معناى سالم باشد، در يك مملكتى كه از خودتان باشد، و خودتان براى مملكت خودتان خدمت بكنيد. خداوند همۀ شما را موفق كند و سلامت و سعادت عنايت كند.
