عنوان :
...
کتاب :
...
منبع :
...
تاریخ :
...
گوینده :
...
مکان :
...
بسم اللّه الرحمن الرحيم مأموريت رضاخان در سركوب عشاير و نابودى روحانيت رضاخان هجوم كرد به تهران و با دستيارى انگلستان، حكومت ايران را به دست گرفت و بعد از چندى، احمد شاه۱ را از صحنه بيرون كرد و خودش به جاى احمدشاه نشست و به تدريج، مأموريت خودش را شروع كرد به انجام دادن. مأموريتهاى زيادى داشت. قدرتهاى بزرگ هر چه را كه بر خلاف ميل خودشان و برخلاف منافع خودشان مى‌ديدند، بايد به دست اين آدم نابود بشود يا سركوب. اول شروع كرد به سالوسى و رياكارى و در همين تهران، آنطورى كه آن وقت مى‌گفتند، در همۀ تكيه‌هايى كه در ماه محرّم براى عزا بپا بود، مى‌گفتند: با پاى برهنه، شمع هم دستش مى‌گيرد و مى‌رود. اين يك چهره بود كه از رضاخان در ايران نمايش پيدا كرد و بعد به اسم اينكه امنيت را مى‌خواهد به ايران برگرداند، شروع كرد به مبارزه با عشاير ايران و عشاير [را،] كه يكى از پايگاههاى مهم ايران بودند، گرچه نواقصى داشتند، ولى خدمتهايى هم مى‌كردند، عشاير را يكى پس از ديگرى سركوب كرد و از محالّ خودشان، بعضى از آنها را كوچ داد به جاهاى ديگر و آنها را تقريباً از بين برد. بعد مأموريتهايى ـ در خلال همۀ اينها همه گاهى با هم مى‌شد ـ شروع كرد [به] مخالفت با روحانيون، به اسم اينكه مى‌خواهم تصفيه بكنم. و اين سنگر بزرگ اسلامى را [از بين برد] كه يك خدمتگزارانى به ايران بودند و به اسلام بودند، بدون اينكه بر بودجۀ دولت يك شاهى تحميل بشوند، لكن خدمتهاشان، يكى از بزرگترين خدمتهاى آنها، اين بود كه تربيت مى‌كردند مردم را. شما در پرونده‌هايى كه در دادگسترى و غير دادگسترى هست و بوده، مى‌بينيد، از آنهايى كه تحت تربيت روحانيين بودند، پروندۀ جنايتى نمى‌بينيد. براى آرامش كشور، اينها يك عامل مؤثر بودند و براى هدايت مردم به راه صحيح و اخلاق و اعمال صحيح يك راهنماهاى مهمى بودند. من آنچه كه در بسيارى از صحبتهايم از روحانيون بحث مى‌كنم نه اين است كه من هر كه معمّم است از او پشتيبانى مى‌كنم. «اى بسا خرقه كه مستوجب آتش باشد.» لكن وقتى كه ما در سابق ديديم كه جزء برنامۀ انگليسها، كه رضاخان را آورده بودند ـ شايد در رأس برنامه هم بود ـ اين بود كه بايد اين طايفه از بين بروند. با تمام قوا، از تبليغات مجلات و روزنامه‌ها وگويندگان و اينها گرفته تا هرجا كه روشنفكرى و روشن‌فكرنمايى بودند، بر ضد روحانيت بسيج شدند. كم‌كم آن صورت دومش را نشان داد. آن وجهۀ دومش را كم‌كم نشان داد. در زمان اين شخص نالايق، كه مملكت ما را به تباهى كشاند، به پيغمبر اكرم در روزنامه سبّ۲ كردند، در روزنامه به پيغمبر سبّ كردند و به مرئى و منظر اين دولت بود و آن دولتمردان. مجلس درست كردند و در آنجا از پيروزى اسلام بر كفر انتقاد كردند. اين روشنفكرها دستمالها را درآوردند و گريه كردند كه اسلام بر شاه ايران، شاه آن وقت ايران غلبه كرده است.۳ شعراشان شعر گفتند، نويسندگانشان نوشتند، گويندگانشان گفتند. ما از اينكه انگلستان اينقدر اصرار داشت بر اينكه اين طايفه را از بين ببرد، مى‌فهميم كه از اين طايفه اينها رنج مى‌برند و بايد اينها سركوب بشوند. ذائقۀ تلخ ملت از نيروهاى مسلح در رژيم پهلوى مع‌الأسف، در آن وقت يك ارتشى درست كردند و يك ژاندارمرى درست كردند و يك شهربانى درست كردند كه تلخى اعمال آنها در ذائقۀ ملت ما بود و براى شما كه الآن خدمتگزار هستيد، زحمت ايجاد كرده. شما برادرهاى عزيز كه الآن خدمت مى‌كنيد به اين كشور، مواجه هستيد بايك اسمى كه در زمان رضاخان و در زمان بعد از او، خصوصاً در زمان رضاخان، مردم يك ذائقۀ تلخى از همۀ اين قواى مسلحه داشتند و دارند، و اين اشكالى است كه براى شما پيش آورده‌اند كه تا آمديد شماها اين ذائقۀ تلخ را شيرين كنيد، خيلى زحمت دارد. خيلى بايد جانفشانى كنيد. خيلى بايد با مردم رفتار خوب بكنيد. پادگانهاى شما بايد پايگاه اسلامى باشد و مستضعفين را همراهى كند و مستكبرين را اعتنا نكند. مدتى شما زحمت بكشيد تا آن ذائقۀ تلخى كه در ملت از اين جمعيت، [هست، از بين برود] شما كه آن وقت نبوديد؛ گمان ندارم يكى از شما هم آن وقت بوديد، لكن اين اسم به طورى شد در آن وقت كه وقتى گفته مى‌شد، تلخ بود در ذائقۀ مردم. آن وقت خود همين مرد، خود همين رضاخان، در يك روزى كه وارد شده بود در يك پادگان ژاندارمرى، دستهايش را در جيبش گذاشته بود و معرفى كرده بود اينها را به اينكه اينها دزدند! در عين حال كه سركردۀ همۀ دزدها خودش بود، منتها دزدها يواشكى يك كُتى، يك شلوارى، يك كاسه مسى از مردم مى‌بردند و اين علنى مازندران را با آن طول و عرض، از همۀ اشخاصى كه داراى يك ملكى بودند گرفت و به اسم خودش ثبت كرد. اينطور معرفى مى‌كرد از يك جمعيتى كه اينها اينطور هستند يا مى‌خواست تعليمشان بدهد كه تكليف اين است. تلاش براى خوش‌بين نمودن مردم به نيروهاى مسلح در هر صورت، شما آقايان كه از پرسنل ژاندارمرى هستيد و اينجا آمده‌ايد، مدتها بايد زحمت بكشيد تا اينكه اثبات بكنيد كه ژاندارمرى اين جور نبود. ژاندارمرى وقتى كه در خدمت طاغوت بود و مى‌ديد خود آن آدمى كه در رأس واقع شده سركردۀ دزدهاست، قهراً اين اشخاص هم تبعيّت مى‌كردند و به خيال خودشان اَلنّاسُ عَلى دينِ مُلُوكِهِم۴ بودند. نه شما تنها، اين شهربانى و پاسبانها كه با مردم تماسشان در شهرها زياد بود؛ اينها طورى معرفى شده بودند پيش مردم كه اگر اسم اينها را مى‌بردند يا شخص آنها را مى‌ديدند، چندش به آنها رخ مى‌داد. اينطور با آنها مخالف بودند. شهربانى هم بايد مدتها زحمت بكشد تا اينكه اين مطلبى كه در ذهن مردم منعكس بود، بيرون كند. ساير قواى انتظامى هم اينطور. اينها هم شرارتهايى كردند در اين مملكت و سركوبيهايى از خدمتگزاران اين مملكت كردند كه اسم آنها هم وقتى كه مى‌آمد، مردم از آنها متنفّر بودند. بنابراين، شما آقايان كه حالا در خدمت اسلام هستيد، چه شما و چه قواى مسلّح ديگر مثل ارتش و مثل شهربانى، مدتها بايد شما زحمت بكشيد و خوش‌رفتارى بكنيد و خدمت صادقانه بكنيد تا اينكه از دل مردم اين مطلب بيرون برود، با اينكه ما مى‌دانيم كه شما هيچ كدام آنجا نبوديد آن وقت، هيچ يك از شما نبوديد. حاكميت اجانب بر كشور توسط رژيم پهلوى من يادم است، از اوّلى كه رضاخان آمد به ايران يا آمد به تهران تا حالا من شاهد همۀ قضايا بوده‌ام. اين بنا داشت به اينكه اين مملكت را با هر طورى كه مى‌تواند طورى بار بياورد و بعد هم پسر خلفش آن هم طورى بار بياورد اين مملكت را كه همۀ چيزهايى كه اينها از ما مى‌برند، هرچه كه از ذخاير ما آن وقت انگلستان و بعد هم امريكا ببرند، هيچ‌كس نباشد كه كلمه‌اى در مقابل آنها بگويد و اگر مى‌گفت، سركوبى مى‌كردند و اگر مخالفت مى‌شد، مى‌كوبيدند اينها را. مخالفت از طرف روحانيون چند مرتبه شد، لكن هم با حيله و هم با قدرت آنها را كوبيدند. بعد هم كه شما ملاحظه كرديد كه دانشگاه ما را به چه صورت درآوردند، دبيرستانهاى ما را به چه صورت درآوردند. از همان دبستان شروع كردند آدم غربى درست كردن، آدم معتقد به غرب و مخالف با اسلام درست كردن. از همان بچۀ كوچولو شروع شد و همين‌طور تا اينكه يك قشر زيادى مخالف با همه چيز، با همۀ مآثر اسلام، با همۀ مآثر كشور، اينها تربيت مى‌كردند. دانشگاهى بود كه از تويش مثل نصيرى۵ و شريف امامى۶ و امثال اينها بيرون مى‌آمد؛ اينهايى كه به تمام معنا وابسته به انگلستان و اخيراً به امريكا بودند. يك همچو مملكتى را اينها درست كردند، با امر انگلستان در زمان رضاخان، و با فرمان امريكا در زمان محمدرضا، كه حالا كه اينها رفتند، شما مى‌بينيد كه همه چيز بايد متحول بشود. البته متحول هم خيلى شد. حالا در هر جا كه شما برويد، محتاج به اين است كه از سر درست بشود. ادارات يك اداراتى است كه‌به فرم همان ادارات زمان طاغوت است و بايد تصفيه بشوند و متحول بشوند به يك اداره‌اى كه به درد مردم بخورد. وظيفۀ قواى مسلح در خدمتگزارى به مردم قواى انتظاميه، قواى مسلّحه بايد خودشان را در خدمت مردم قرار بدهند، آنطورى كه عناوين خودشان اقتضا مى‌كند. ژاندارمرى، پاسبان و امثال ذلك، ارتش [و مانند] اينها بايد اين مملكت را حفظ بكنند. اينها براى حفاظت ملت و مملكت آمده‌اند و براى پاسبانى از مملكت خودشان متشكّل شده‌اند. بايد اينها توجه به اين معنا داشته باشند كه همۀ اين قواى مسلّحه بايد در خدمت مردم باشند. بودجه‌اى كه اينها را اداره مى‌كند از جيب مردم است. نبايد از جيب مردم بودجه‌اش اداره بشود و به سر مردم تحميل بكند و ـ عرض مى‌كنم كه ـ اذيت و آزار بكند، چنانچه در عصر اين دو غير انسان بود. شما بايد توجه به اين معنا داشته باشيد كه بايد خدمت به اين كشور بكنيد و خدمت به اين ملت بكنيد. اگر ـ خداى نخواسته ـ در يك پادگانى، يك نفر آدمى پيدا شد كه خلاف رويّۀ اسلامى و انسانى كرد، بايد رؤسا توجه كنند، جلويشان را بگيرند. مبادا يك وقتى باز همان مسائل سابق در پادگانهاى ژاندارمرى يا در مراكزى كه ساير قواى مسلّحه هستند، يك همچو مسائلى كه در سابق بود، باز تكرار بشود. بايد با كمال دقت، كسانى كه در رأس هستند اشخاص ناظر بفرستند، همه جا را تحت نظر بگيرند؛ براى اينكه اگر ـ خداى نخواسته ـ از چهار نفر يك امر خلاف قاعده‌اى، يك امرى كه در زمان سابق اتفاق مى‌افتاد، بست و بند با خانها و كوبيدن مردم اتفاق مى‌افتاد، اگر حالا در چهار جا اتفاق بيفتد، همه‌تان بدنام مى‌شويد؛ براى اينكه مردم ذائقه‌شان تلخ است و اگر ببينند كه در چهار جا يك فسادى ايجاد شده است و يكى از كارهاى سابق انجام گرفته است، همۀ شما را مردم محكوم مى‌كنند. بنابراين، همۀ شما موظفيد كه از آن چيزهايى كه بر خلاف واقع است، هم خودتان را حفظ كنيد و هم ديگران را. اگر كارى كردند، به سران ژاندارمرى اطلاع بدهيد كه آنها جلوگيرى بكنند تا اين ذائقه تغيير بكند. البته بسيار تغيير كرده است؛ يعنى، بسيار جلو رفته است اين تغيير. ولهذا، شما الآن وقتى كه در جمعيتها مى‌رويد، مردم براى شما شعار مى‌دهند. كى همچو مسائلى سابق بود؟ مردم پشت به آنها مى‌كردند. اگر با زور هم مى‌آوردندشان يك جايى كه يك ـ فرض كنيد كه ـ اشخاصى بودند، آنها با زور بودند و [با] جمع همراه نبودند. در هر صورت، الآن ما و شما و همۀ ملت خدمتگزار به اسلام و خدمتگزار به كشور هستيم و بايد همه مجتمعاً با دست واحد، همه يكدست خدمت به اين كشور بكنيم تا اينكه ان‌شاءاللّه اين كشور به قدرت كاملۀ الهى به پيش برود و شما سرافراز باشيد و كشور ما سرافراز باشد. حفظ مملكت در پرتو نظم و انسجام نيروهاى مسلح نكته‌اى كه مى‌خواهم عرض بكنم و اين اختصاص به شما ندارد، اين يك امر عامى است نسبت به همۀ قواى مسلّحه اينكه اينطور توهّم نشود كه حالا ما آزاد هستيم و آزاد شديم و آن زد و بند و زد و خوردهايى كه پيشتر بود، نيست و آن كتكها و حبسها نيست و آن اعدامها نيست، حالا بايد انضباط هم نداشته باشيم. اگر يك قواى مسلّحه‌اى بى‌انضباط باشد، يعنى، چنانچه فرمانده حكم كرد، اجرا نكند، اگر آن طبقۀ بالايى، كه صاحب‌منصبند، يك امرى را گفتند، اينها اجرا نكنند، اگر اينطور باشد، انسجام از بين مى‌رود. آن وقت ـ خداى نخواسته ـ اگر يك امرى پيش بيايد، نمى‌توانيد شما مقابله كنيد. شما قواى مسلّحه، از ژاندارمرى گرفته تا ارتش تا شهربانى تا پاسدارها، همه چنانچه منظّم نباشيد و سلسله مراتب ملاحظه نشود، اين اسباب اين مى‌شود كه افرادى باشند يك يك. ژاندارمرى وقتى مى‌تواند خدمت بكند، ارتش وقتى مى‌تواند خدمت بكند كه اجتماع تو كار باشد. يك‌يك افراد كه كار ازشان نمى‌آيد. اين «يك‌يك»ها وقتى متصل به هم شدند و يك نظمى داشت، مى‌توانند كار انجام بدهند. اما اگر يك‌يك، يكيهايى باشند كه با هم منسجم نيستند يا نظم ندارند، اينها علاوه بر اينكه كارى ازشان نمى‌آيد، اخلال هم مى‌كنند. بايد توجه داشته باشيد كه امروز شما خدمتگزار اسلام هستيد و بايد براى خدا كار بكنيد. امر خداست كه بايد اين مسائل را بادقت ملاحظه كنيد و نظم را حفظ كنيد و سلسله مراتب را حفظ بكنيد. اين يك مطلبى است كه مربوط به شما تنها نيست و مربوط به همۀ قواى مسلّحه است. چنانچه توجه به اينكه مبادا يكى خلاف بكند، آن هم اختصاص به شما ندارد؛ همۀ قواى مسلحه بايد در اين معنا باشند. امر به معروف و نهى از منكر بر همۀ ملت واجب است. اگر يك خلاف يكى كرد بايد نهيش بكنيد، بايد باز داريد او را از اين كار. اگر يك آدمى در يك پادگانى يك عملى كرد كه بر خلاف وظيفه بود، بايد اطلاع بدهيد تا اينكه اين را جلويش را بگيرند. باز اين مطلب را بايد به ملت عرض بكنم كه سرباز بودن براى ملت، امروز جزء وظايف است. نگذارد ملت كه اين پادگانها در ارتش تهى بشود. سرباز حالا «سربازِ وظيفه» است. در زمان سابق، سرباز اجبارى بود؛ به اجبار مى‌بردند، اسمش را وظيفه مى‌گذاشتند. اما الآن اين اجبار در كار نيست، الآن يك امر الهى است. دفاع از مملكت اسلامى، دفاع از نواميس مسلمين از واجبات شرعيۀ الهيه‌اى است كه بر همۀ ما واجب است و اين موقوف بر اين است كه نظاميها، هم منظم و منسجم باشند و هم مراتب را حفظ بكنند و هم اشخاصى كه مى‌توانند در نظام وارد بشوند، خودشان را معرفى كنند و اين پادگانها را پر كنند از جمعيتها. از قرارى كه بعضى از رؤساى ارتش گفته‌اند، گفتند كه الآن پادگانهاى ما پر نيست؛ براى اينكه نظام وظيفه را خيلى به آن عمل نمى‌كنند. لازم نيست كه نظام وظيفه را با الزام بيايند شما را ببرند. شما مى‌خواهيد يك مملكتى را حفظ بكنيد. ملت مى‌خواهد كه در مقابل اين قدرتهايى كه همه با هم منسجم شدند و اطراف كشور ما هستند، ملت مى‌خواهد كه جلوى اينها را بگيرد. اين تا اينكه نظام، نظام صحيح نباشد و منسجم نباشد و پادگانها پر از جمعيت نباشد و مملكت يك نظام بزرگ نداشته باشد و ان‌شاءاللّه، يك نظام بيست ميليونى شما داشته باشيد تا بتوانيد از اين توطئه‌ها كه الآن براى مملكت ما در كار است جلوگيرى بكنيد [عملى نيست]. خداوند ان‌شاءاللّه تعالى، حامى شما باشد و حامى اين مملكت. وان‌شاءاللّه، شما پيروز باشيد و با پيروزى، اسلام را به پيروزى برسانيد. والسلام عليكم و رحمة اللّه و بركاته
عنوان :
ماموریتهاى رضاخان در ایران وظایف نیروهاى مسلح
مرجع :
صحیفه امام (۱۳) صفحه ۱۹۶
مکان :
تهران، حسینیه جماران
تاریخ :
۱۳۵۹-۰۶-۱۱
حضار :
پرسنل ژاندارمرى جمهورى اسلامى
