عنوان :
...
کتاب :
...
منبع :
...
تاریخ :
...
گوینده :
...
مکان :
...
بسم اللّه الرحمن الرحيم اهميّت تلقين و تكرار مسائل اخلاقى من اول بايد از همۀ توده‌هاى ملت تشكر كنم كه در اين برهه از زمان اين طور كه شايستۀ حكومت اسلامى است كه تمام با هم پشتيبان هم باشند، بپا خاستند و همۀ قشرها به وظايف انسانى ـ اسلامى خود عمل بكنند. و از تمام قواى مسلحه ـ چه ارتش و چه سپاه پاسداران و چه ژاندارمرى و چه شهربانى و چه بسيج و همه ـ تشكر كنم كه در اين موقع حساس همۀ آنها با هم مشغول فداكارى هستند، و براى اسلام خدمتگزار هستند. و من اميد اين را دارم كه همۀ اينها از جنود اسلام و امام زمان ـ سلام‌اللّه عليه ـ باشند. بعضى از مسائل است كه اهميتش اين قدر زياد است كه بايد آن مسائل را تكرار كرد. كتابهايى كه براى انسانسازى آمده است مثل قرآن كريم، و كتابهايى كه در اخلاق نوشته مى‌شود، و مقصود، ساختن يك انسان است، و ساختن يك جامعه است، به حسب اهميت، هر موضوعى در آنها تكرار شده است. تكرار در قرآن مجيد زياد است. و بعضيها خيال مى‌كنند كه اين تكرار چرا؟ و حال آنكه لازم است. يكى از چيزهايى كه براى ساختن انسان مفيد است تلقين است. انسان خودش هم اگر بخواهد ساخته بشود، بايد آن مسائلى كه مربوط به ساختن خودش است تلقين كند به خودش، تكرار كند. يك مطلبى كه تأثير در نفس انسان بايد بكند، با تلقينات و تكرارها بيشتر در نفس انسان نقش پيدا مى‌كند. نكتۀ تكرار ادعيه و تكرار نماز در هر روز چندين دفعه، و هميشه اين است كه انسان با گفتن و شنيدن، خود انسان قرائت مى‌كند و مى‌شنود آن آياتى كه سازنده است، مثل سورۀ مباركۀ حمد كه يك درس سازنده است. انسان بايد اينها را تكرار كند و تلقين كند، و نفس را حاضر كند براى شنيدن. انسان خودش كه يك مطلبى مى‌گويد، سامع يك دفعه مى‌شنود، و در قلبش هم وارد مى‌شود. لكن گوينده، اول در قلبش نقش مى‌بندد، بعد آن را مى‌گويد و بعد مى‌شنود، و بعد باز در قلبش وارد مى‌شود. تلقين از امورى است كه لازم است. اينكه من در بعض از مسائل براى دوستان دايماً يك مطلب را تلقين مى‌كنم و اظهار مى‌كنم براى اين است، كه مطلب مهم است. ساختن يك جامعه است. ساختن يك ملت است. و تا ساخته نشود يك ملت و يك جامعه، نمى‌تواند به آن مقاصد عاليه‌اى كه دارد برسد. و لهذا مسائل مهم را بايد تكرار بكنند. گويندگان تكرار بكنند و شنوندگان هم خودشان به خودشان تلقين بكنند تا ان شاءاللّه تأثير بكند در نَفْس. گاهى وقتها گوينده در عين حالى كه خوب مى‌گويد، در عين حالى كه خوب مى‌نويسد، كتاب توحيد هم مى‌نويسد، كتاب اخلاق هم مى‌نويسد، لكن همان نوشتن است و گفتن است و عرضه داشتن است، خودش از آن بيخبر است. بسيار مسائل است كه گويندگان هر جا بايد باشند مى‌گويند، مسائل را طرح مى‌كنند و خيلى هم خوب طرح مى‌كنند. و خيلى هم خوب عرضه مى‌كنند و دعوت خوب مى‌كنند و موعظه خوب مى‌كنند. لكن از باب اينكه خودشان ساخته نشده‌اند، مى‌گويند و خودشان بيخبرند. چه بسا اشخاصى كه كتاب اخلاق مى‌نويسند و بسيار هم خوب مى‌نويسند، و خودشان متَّصف به اخلاق حسنه نيستند. و چه بسا اشخاصى كه توحيد را خوب تدريس مى‌كنند و خوب القا مى‌كنند و خودشان بيخبرند. گوينده اگر خودش بيخبر شد، تأثير در كلامش هم كم خواهد شد. گاهى يك انسانى در گفتار بسيار خوب است و بسيار جميل صحبت مى‌كند. در نوشتن هم بسيار خوب چيز مى‌نويسد و خوب القا مى‌كند، لكن خودِ نويسنده و خودِ گوينده و خودِ موعظه كننده را وقتى انسان مى‌بيند، مى‌بيند عملش آن طور نيست. گرچه گفته شده است كه: اُنْظُرْ اِلى ما قالْ وَلا تَنْظُرْ اِلى مَنْ قالَ۱ نگاه كن به آن چيزى كه گفته مى‌شود، نه به آن شخصى كه آن چيز را مى‌گويد. و حكمت را بايد اخذ كرد ولو از يك مشرك، لكن در عين حال كه اين مطلب صحيح است، اين مطلب هم بايد مورد توجه واقع بشود كه وقتى «ما قال» را؛ آن چيزى كه گفته مى‌شود شنيديم، يك نظرى هم به «مَنْ قال» بكنيم. ببينيم كه خودش چكاره است. لزوم دعوت به وحدت دعوت به وحدت از اهم امورى است كه امروز در جامعۀ ما لازم است. و تا قشرهاى اين ملت وحدت نداشته باشند، همفكر نباشند، همعقيده نباشند، و با هم آن راهى كه صراط مستقيم است اتخاذ نكنند، با هم آن راه را [طىّ نكنند] به مقصد نخواهند رسيد. شما ديديد كه اين ملت در يك برهه از زمان كه با هم وحدت داشتند، و مقاصد ديگرى كه داشتند كنار گذاشته بودند، و يك مطلب را دنبال مى‌كردند و آن مطلب اينكه رژيم بايد برود، آن وقت همه با هم اين مطلب را دنبال مى‌كردند و عمل هم مى‌كردند. همچو نبود كه بگويند بايد برود لكن عمل نكنند. من كه ملت مى‌گويم، ملت همين جمعيت كوچه و بازار و خيابانهاست و همين جنوب شهريها، آنها آن وقت مُسْتَهلك۲ بودند. در عين حالى كه از رفتن رژيم متأثر بودند لكن جمعيّتى بوده‌اند كه در مقابل اين سيل خروشان ملت و اين درياى خروشان ملت چيزى نبودند و لهذا حرفى نمى‌زدند. نمى‌توانستند اظهار كنند. و شما ديديد كه با آن وحدتى كه ملت ما پيدا كرد و همه از يك راه مى‌رفتند و يك مقصد داشتند، همۀ قدرتهايى را كه دنبال اين قدرت شيطانى شاه بود شكستند. و شاه حتى از سربازيهاى خودش هم ـ آنهايى كه با ملت و جزء توده‌ها بودند ـ منزوى شد و نتوانست بماند و رفت به جايى كه بايد برود. اين وحدت وتوجه به خدا و اللّه اكبر بود كه شما را بر آن قدرتها پيروز كرد و تا امروز هم در قلۀ پيروزى هستيد. بنابراين، من آن توصيه‌اى را كه مى‌كنم بر همه ملت اولاً و بر قواى مسلَّح ثانياً اين است كه توجه بكنند كه آن وحدت از دست نرود. و آن توجه به خدا، توجه به قدرت مطلق از دست شما ـ ان‌شاءاللّه ـ نرود. شما گمان نكنيد كه ما الآن تمام مقاصدمان حاصل است و ديگر احتياج به اين مسائل نداريم و برويم سراغ زندگيمان، يك زندگى پست حيوانى. ما الآن در بين راه هستيم، و بحمداللّه پيروزمندانه تا اينجا راه را طى كرديم، و اين ريشه‌هاى فاسدى كه در ايران بود، يكى بعد از ديگرى از بين رفته و خواهد رفت. و شما ـ ان‌شاءاللّه ـ پيروزمندانه احكام اسلام را در اين مملكت اجرا خواهيد كرد. لكن مسائلى كه بايد طرح بشود در يك جمعيتى كه از ارتش و از افسرهاى عزيز و از پاسداران و رؤساى پاسدار در اينجا مجتمع‌اند، مسائلى كه اينجا بايد گفته بشود، يك قسم راجع به اين است كه خودشان را بسازند. گمان نكنند كه حالا كه ما آن قدرت بزرگ را از بين برديم و رسيديم به يك قدرت و پيروز شديم بر آن قدرت؛ حالا ما بايد همان طورى كه آن قدرت شيطانى در راه شيطان عَرْضه مى‌شد و عمل مى‌كرد، خداى نخواسته، شماها و ما هم اين طور باشيم. هدف دشمن؛ ايجاد اختلاف اشخاص بسيار با شماها دشمن هستند از باب اينكه شماهايى كه پاسدار اسلام هستيد و كسانى كه در ارتش و ژاندارمرى و همه جا، دنبال اين است كه اسلام را تحقق بدهد در اين محيط و در اين مملكت، و ـ ان‌شاءاللّه ـ بعدها هم در جاهاى ديگر، ناچار شياطين، دشمن شما هستند. و آن شياطينى كه دشمن شما هستند، بيكار ننشسته‌اند. دائماً مشغول نقشه هستند. نقشه‌هاى نظامى آن قدرها تأثير ندارد. آن كه تأثير دارد نقشه‌هايى است كه با آن نقشه‌ها شما را از باطن و از داخل پوسيده كنند. و شما را پيش ملت از چشم ملت بيندازند. و پشتيبانى ملت را از شما بردارند. نقشه اين است كه اوّلاً بين خود ارتش تا مى‌توانند اختلاف ايجاد كنند. تا مى‌توانند بين سران ارتش، اگر توانستند بين سران و پايينترها، تا آخر، هر جا توانستند اختلاف ايجاد كنند. و بين ارتش و سپاه پاسداران اختلاف ايجاد كنند. هر يك را پيش چشم ديگرى از چشم ديگرى بيندازند. اين طايفه را بگويند كه اينها تعهد به اسلام ندارند. آن طايفه را بگويند كه آنها اطلاعاتى ندارند. سرخود هستند. نظم ندارند. تمام اين مسائل براى اينكه شما را فقط از بين ببرند نيست؛ اساس اسلام است. آن چيزى كه آنها فهميده‌اند و امروز احساس كرده‌اند اين است كه اسلام است كه آنها را عقب نشانده. اسلام است كه اين قشرهاى مختلف را با هم مجتمع كرده است. اسلام است كه قطره‌ها را به صورت يك سيل خروشان درآورده. آنها اساس مطلبشان اين است كه به اسلام صدمه وارد كنند. و امروز همۀ ملت از نظامى و قواى مسلَّح گرفته تا بازارى و دانشگاهى و همه جا، زارع و كارگر و كارمند و همۀ قشرهاى ملت، اينها امروز بايد پاسدار اسلام باشند. اسلام عزيز امروز به ما سپرده شده است. و شما بايد اين اسلام را نگه داريد و به نسلهاى آتيه بسپاريد. مسئوليّت همگانى در برابر اسلام اگر امروز اسلام خداى نخواسته لطمه ببيند، آسيب ببيند، اين گناهش به گردن همۀ ماست. يك قشر خاصى مسئول نيستند. كُلُّكُمْ راعٍ وَ كُلُّكُمْ مَسْئوُلٌ۳ همه مسئول هستيد. همۀ ملت مسئول هستند. همۀ ملت بايد مراعات بكنند آن احكام اسلام را. اسلام حق دارد به همۀ ما و به همۀ انسانها. الآن اسلام در دست ماست و ما پاسدار او هستيم، واگر آسيب ببيند همه ما مسئول هستيم. در بارگاه خدا همه مسئول هستيم. اگر خداى نخواسته در بين پاسداران يك اختلافى باشد يا يك كارهايى در بين آنها واقع بشود كه برخلاف مصلحت اسلام است، بر خلاف مصلحت ملت است، برخلاف مصلحت كشور اسلامى است، اين مسئوليت دارد. گمان نكنيد كه خوب، من يك نفرم و يك عمل مى‌كنم اين چه ربط دارد به ديگران. امروز اين طور نيست. قبلاً هم اين طور نبوده. عمل يك شخص در يك جامعه اثر دارد. جامعه عبارت ازاين اشخاص‌اند. يك چيز ديگرى نيست. عمل هر يك از شما تأثير دارد. وقتى شما يك عمل زشتى كرديد، ديگران هم كه مى‌بينند در آنها تأثير مى‌كند. وقتى شما يك عمل صالحى انجام داديد، ديگران هم وقتى كه مى‌بينند در آنها تأثير مى‌كند. اگر خداى نخواسته شما يك كارى بكنيد كه براى اسلام ضرر داشته باشد، يك ظلمى بكنيد، يك خلافى بكنيد، شماها مسئول هستيد. و همۀ ملت مسئول‌اند. همه بايد جلوگيرى كنند. همه رعيّت هستند. همه راعى۴ هستند و همه مسئول. مبادا اين طور بشود كه اسلحه را از ظالم گرفتيد و خودتان ظلم كنيد. رژيم سابق براى كارهايش شد آن رژيم منفور و ملعون، براى خرابكارى شد او. نه براى شخص كه شخصش كى بود و پسر كى. عمل، اسباب اين شد كه مردم را از او منحرف كرد، و با انحراف مردم، نتوانست دوام بياورد. دولت و قواى مُسلّح خدمتگزاران ملت اين طور نباشد كه ما بگوييم و نكنيم. اين طور نباشد كه ما دعوت به اتحاد بكنيم و عملمان برخلاف باشد. اين طور نباشد كه ما در روزنامه‌هايمان دعوت به اتحاد بكنيم و عملمان غير از او باشد. معنى منافق همين است كه چيزى را مى‌گويد و خودش عمل نمى‌كند. شما را دعوت به خير و صلاح مى‌كند و خودش خير و صلاح ندارد. شما را دعوت به اسلام حقيقى مى‌كند و خودش آن را نمى‌خواهد. شما را دعوت به اتحاد مى‌كند و خودش دنبال اين نيست كه اتحاد را ايجاد كند. شما را از نفاق پرهيز مى‌دهد و خودش آن طور نيست. ما بايد با توجه به خداى تبارك و تعالى، قشرهاى خودمان را با هم فشرده كنيم. شما آقايان افسران ـ كه ان شاءاللّه موفق باشيد ـ توجه داشته باشيد. توجه داشته باشيد كه ارتش سابق كه مورد آن همه طعن و لعن مردم بود، براى كارهايى بود كه كرده بود. براى خلافهايى بود كه تحميل به او شده بود. و بعد از آنكه آن قشرهاى فاسد آن از بين رفت، و آن قشرهايى كه فساد نداشتند ملحق به ملت شده‌اند مى‌بينيد كه پيش ملت چه ارزشى شما داريد. آن روز وقتى كه شما تنها يا جمعاً از بين مردم عبور مى‌كرديد، مردم اگر به شما هم نگاه مى‌كردند از ترس بود. والاّ قلبهاى آنها با شما نبود و به شما پشت كرده بودند. امروز دلهاى ملت همه با شماست. دل ملت با قواى مسلَّحه است. شما از ملت هستيد. جدا نيستيد. اگر حساب خودتان را همان طورى كه در سابق بود از ملت جدا بكنيد، ملت به شما پشت خواهد كرد، و براى شما دوام نخواهد بود. همۀ قواى مسلّحه اين‌طورند. همۀ ارگانهاى دولتى اين طور هستند. اگر يك دولتى، يك قواى مسلّحه‌اى، يك كارمندى بخواهد به مردم تحميل بكند، اين از اسلام نيست. قواى مسلّحه در خدمت ملت هستند نه تحميل به ملت. نه زورگويى به ملت. دولت و اتباع دولت خدمتگزار به ملت هستند نه آقاى ملت. خدمتگزارند اينها. اگر بخواهيد بر همۀ قدرتها مسلط بشويد و نتواند هيچ قدرتى شما را برگرداند به آن حال اوّل ـ كه حال ذلّت، حال مسكنت، حال غارتزدگى بود ـ بايد همه با هم باشيد. خيال نكنيد پاسدارها على‌حدّه هستند و ژاندارمرى على‌حدّه و ارتش على‌حدّه، و هر كدام يك بساط على‌حدّه. همه خودتان را برادر بدانيد، و همه مقصدتان يكى است. مقصدتان اين است كه اسلام را ـ ان شاءاللّه ـ تقويت كنيد. و اسلام را پياده كنيد؛ آن چيزى كه سعادت همۀ ملتها بر پيروى از اوست. همه زير پرچم توحيد هستيد. زير پرچم اسلام هستيد. و با اين وضع كه زير پرچم اسلام هستيد، آسيب‌پذير نخواهيد بود. و من اينكه مكرّر اين مطلب را عرض مى‌كنم براى اهميت مطلب است كه بايد هِى تلقين كنيم ما به هم. هر كس موعظه مى‌كند؛ همين را بگويد. هر كس سخنرانى مى‌كند؛ همين مطلب را بگويد. خيال نكند اين را گفته‌اند، خير، بايد هميشه گفت، بايد هميشه به گوش مردم و به گوش ملت و به گوش همۀ ارگانهاى دولتى هِى خواند به اينكه آقا فراموش نكنيد وحدت را. هى نگوييد وحدت و دنبالش نباشيد، عملاً با هم وحدت داشته باشيد. شما برادرهاى هم هستيد. خداى تبارك و تعالى در قرآن كريم شما را به عنوان برادرى شناخته است.۵ اگر چنانچه خداى نخواسته، اختلافات سر هواهاى نفسانيه در كار باشد، به قوّت ايمانى از بين مى‌رود، و آن كسى كه اختلاف ايجاد مى‌كند از فرقۀ اسلام خارج مى‌شود به حسب واقع، ولو در صورت هم بين مسلمين باشد. من از خداى تبارك و تعالى خواستارم كه همۀ شما را و همۀ ملت ما را و همۀ قواى مسلح را با هم منسجم كند كه همۀ آنها قدرت واحده باشند در مقابل اَبرقدرتها. والسلام عليكم و رحمة اللّه و بركاته
عنوان :
نیاز جامعه به وحدت اقشار خدمتگزارى مسئولان به ملت
مرجع :
صحیفه امام (۱۳) صفحه ۴۱۷
مکان :
تهران، جماران
تاریخ :
۱۳۵۹-۰۹-۲۲
حضار :
محلاتى، فضل‌الله (نماینده امام در سپاه پاسداران) و فرماندهان سپاه پاسداران و مسئولین دایره سیاسى عقیدتى ارتش جمهورى اسلامى
