بسمه تعالى به عرض عالى مى‌رساند، مرقوم محترم مورخ چهار ذى‌القعده واصل، از كسالت جنابعالى متأثرم. اميد است ان شاءاللّه‌ تعالى بزودى مرتفع شده و سلامت مزاج شريف عود كند. اينجانب از سلامت ظاهرى برخوردار ولى از كسالتها و ناراحتيهاى روحى داخل حوزه و خارج بسيار در زحمت هستم. اخيراً در ايران طرحهايى در دست تصويب است كه با اجراى آن همه چيز روحانيت ـ‌اگر چيزى مانده باشد ـ به باد مى‌رود؛ مثل تصويب نظارت اوقاف به جميع شئون روحانيت، مساجد و منابر، تكايا و غيرها؛ بلكه تعيين مرجع و رئيس حوزه‌ها. از ايران به اينجانب مكاتباتى و مراجعاتى شده است ولى با تفرق و تشتت كلمه چه مى‌توانم بكنم؟ از خداوند تعالى اصلاح امور را خواستارم. راجع به وجوهى كه مرحمت نموده‌ايد در لاهور، و شهريه‌اى كه قرار داده‌ايد، مرقوم داريد به چه نحو به جنابعالى برسانم. توقع كمكهاى زياد كه آنها دارند، با وضع فعلى نجف و قطع روابط و اشكالات كثيره كه براى خصوص اينجانب در كار است، عجالتاً نمى‌شود انجاز كرد. لكن اگر وجوهى در محل هست و محتاج به اجازۀ اينجانب است مرقوم دارند تا اجازه دهم؛ مانع ندارد پس از تصديق جنابعالى به مفيد بودن مدرسه.در حاشيۀ مرقومه چنين مرقوم شده: «راجع به بيست تومان، اطلاع داده نشده كه طلبيده شده يا نه»؛ مطلب را متوجه نشدم. شايد در مرقومات سابقه ذكر شده است. آنها هم عجالتاً در دسترس نيست. از جنابعالى اميد دعاى خير دارم. والسلام عليكم و رحمة‌اللّه‌ .14 ذى‌القعده 92 روح‌اللّه‌ الموسوى الخمينى