بسم اللّه الرحمن الرحيم ويژگيهاى انسان در رابطه با ديگر موجودات انسان اينطور خلق شده است كه به حسب تمام امورى كه در خارج هست، هرچه در خارج هست، خداوند يك روزنه‌اى در انسان قرار داده كه اتصال به او پيدا مى‌كند. چشم، ديدنيها را؛ گوش شنيدنيها را؛ و همين طور عقل، مافوق طبيعت را. انسان يك موجودى است در رابطه با تمام موجودات خارجى به واسطۀ قدرتى كه خدا به او داده است و روزنه‌هايى كه برايش قرار داده كه با خارج اتصال پيدا بكند. اين موجود مى‌تواند اتصال پيدا بكند و از همين روزنه‌ها مى‌تواند كسب فضيلت كند و احياناً از همين روزنه‌ها فسادها در باطن انسان موجود بشود. از راه چشم، از راه گوش، از راه زبان، اين عثورى۱ كه هست، مى‌شود كه يك انسان از اين راهها فضايل را و چيزهايى كه مصالح براى يك جامعه است، براى خودش هست، ادراك كند و پس بدهد و مى‌شود كه يك انسان هم به واسطۀ انحرافاتى كه دارد عكس اين باشد. اهميت نقش ارتباطى تلويزيون اين رسانه‌هايى كه ما الآن داريم، چه مطبوعات و مجلات و روزنامه‌ها و چه سينماها و تئاترها و امثال ذلك و چه راديو و چه تلويزيون، در اينها آنى كه از همۀ اين دستگاهها بيشتر رابطه با انسان دارد تلويزيون است. از دو جهت: يك جهت اينكه مطبوعات هرچه هم تيراژش زياد باشد اولاً به اندازه سطح يك مملكتى نيست و ثانياً همۀ افراد نمى‌توانند استفاده كنند، براى اينكه الآن تقريباً نيمى از جمعيت ما سواد خواندن ندارند تا اينكه از مطبوعات و نوشته‌ها استفاده كنند. سينماها در يك محيط محدود مى‌توانند كار خودشان را انجام بدهند. راديو هم در همه جا هست، در همه چيز هست لكن فقط از راه سمع است. [اما] آن چيزى كه در همۀ كشور، يعنى آن دهاتى كه توى خانه خود نشسته در مرز و هيچ سواد هم ندارد، لكن چشم و گوش دارد، اين از راديو تلويزيون استفاده مى‌كند. هم استفادۀ سمعى مى‌كند، هم استفاده بصرى، يعنى راديو فقط استفادۀ سمعى دارد، راديو ـ تلويزيون استفاده سمعى و بصرى دارد، هم آن آدم نقشه‌ها را مى‌بيند و هم طرحها را مى‌بيند و هم مى‌شنود. بنابراين راديو تلويزيون از تمام رسانه‌هايى كه هست حساستر است. راديو تلويزيون مى‌تواند يك مملكت را اصلاح كند و مى‌تواند به فساد بكشد. اين را نه روزنامه مى‌تواند، نه سينما مى‌تواند، نه تئاتر مى‌تواند، نه تبليغات لفظى كه در منابر است مى‌تواند؛ براى اينكه اينها همه شعاعشان محدود است. راديو شعاعش مثل تلويزيون است، لكن فقط سمعى است. تلويزيون هم سمع است و هم بصر. اهميت تبليغات راديو و تلويزيون تبليغات تلويزيون مى‌تواند از راه سمع مردم را يا تربيت كند؛ يا اينكه منهدم كند انسانيت آدم را؛ و از اين‌جهت مسئوليت راديو تلويزيون و افرادى كه آنجا را اداره مى‌خواهند بكنند از همۀ قشرهاى ديگر بيشتر است و اثر تبليغات آنها هم از همه بيشتر است. يعنى اگر راديو تلويزيونِ صحيح ما داشته باشيم، در تمام كشور اين مسائل صحيح منتشر مى‌شود و عامى و غيرعامى همه از[آن] استفاده مى‌كنند. و چنانچه اين راديو تلويزيون ، خداى نخواسته يك انحرافى داشته باشد همۀ جمعيت را منحرف مى‌كند. الآن هم مى‌بينيد كه قضيۀ راديوتلويزيون يك چيز عمومى شده است،... چيزى است كه الآن در سطح عمومى است. تمام اين رسانه‌ها بايد مربى اين جامعه باشند. از اول هم اينها كه درست شد براى تربيت درست شد. فرض كنيد كه براى تربيت درست نكرده‌اند؛ اما اين آلات تربيت است. روزنامه و مجله بايد مربى باشد براى آنهايى كه روزنامه خوانند. سينما بايد مربى باشد براى آنها[يى] كه در سينما وارد مى‌شوند. تئاتر هم همين طور. و تلويزيون و راديو هم از همه بالاتر. اينها بايد يك دارالتبليغى، يك دستگاه سازنده باشد كه به وسيلۀ اينها يك مملكت، افرادش يك افراد امين صالح، يك افراد ملى ـ اسلامى بشود. وضعيت رسانه‌ها در زمان سابق مع الأسف در زمان سابق كوشش كردند كه همۀ اينها را منحرف كنند؛ تمام اينها. مطبوعات را ديدند و ديديم. سينماها را همين طور؛ راديو را همين طور؛ همه را از آن راهى كه بايد سازندۀ يك مملكتى باشد، سازندۀ يك ملتى باشد، منحرف كردن و همه را بر خلاف مسير درست كردند. يعنى روزنامه‌ها چيزهايى كه مى‌نوشتند بر خلاف مسير ملت بود. راديوها هم چيزهايى كه پخش مى‌كردند، تلويزيونها هم همۀ آنها بر خلاف مسير مصالح ملت بود. الآن كه يك مملكتى شده است آزاد و كسى نمى‌تواند به ديگرى تعدى بكند و شما آزاديد در اينكه تبليغات بكنيد و همه آزادند كه در روزنامه‌ها و در راديوها و در همه جا تبليغاتشان را بكنند، بايد به فكر اين معنا باشيد كه اين دستگاه را متحول كنيد به يك دستگاه سازندۀ انسانى، انسان بسازيد، از باب اينكه در طول مدت پنجاه سال نگذاشتند انسان درست بشود. هراس غربى‌ها از انسانيت اروپاييها و امريكاييها از انسان مى‌ترسند كه در يك مملكتى آدم باشد، وقتى آدم در يك مملكتى باشد اينها جلويش را مى‌گيرند، كوشش كردند به اينكه نيروهاى انسانى ما را نگذارند رشد كنند، با هر طورى كه توانستند تبليغات كردند؛ از خارج و داخل. روزنامه‌هاى ما را منحرف كردند، مراكز فحشا درست كردند، مراكزى كه بايد مركز تربيتى باشد متبدلش كردند به يك مركز خلاف تربيت؛ مثل سينماها، سينماهاى آن زمان ـ الآن كه من اطلاعى ندارم ـ متبدل شده بود به يك چيزى كه وقتى ده روز، بيست روز، يك ماه، جوان مى‌رفت در آنجا، يك جوان فاسد از كار در مى‌آمد. مراكز فحشا را ديديد شنيديد لابُد، سرتاسر مملكت خصوصاً تهران مراكز فحشا درست كردند مراكز شرابفروشى بيشتر از كتابفروشى در تهران مى‌گفتند هست و همه جا معتمد بودند به اينكه نگذارند اين مملكتهاى شرقى، و خصوصاً اينجاهايى كه منابع نفتى دارد، نگذارند اينها يك رشد انسانى بكنند. [براى] اين رسانه‌هايى كه مى‌توانستند اين كارها را انجام بدهند مأمورينى خودشان گذاشتند. رو سرشان مأمورينى گذاشتند كه اينها را به عكس آنى كه بايد باشند درست كردند. همۀ مصيبتهاى ما و شما همين است كه نداشتيم انسانى كه بتواند كار را بكند، اگر بودند در اختناق بودند؛ در حبس بودند؛ در تبعيد بودند. و آنهايى كه موافق خودشان بودند سركار بودند و سر ادارات. خصوصاً رسانه‌هايى كه مؤثر بايد باشند. وظيفۀ همگانى در سازندگى و تحول امروز كه مملكت دست خود شما و مقدراتش دست شماها هست، هر كس در هر محلى كه هست بايد يك سازندگى، يك تحول، ايجاد كند. تحول به اين معنا كه راديو تلويزيون در زمان طاغوت كارهاى طاغوتى مى‌كرد. نصف كارش به اين مى‌گذشت كه جوانهاى ما را تضعيف كند به واسطۀ موسيقى. موسيقى تضعيف مى‌كند روح انسان را. موسيقى اسباب اين مى‌شود كه انسان از استقلال فكرى مى‌افتد. نصف كار راديو تلويزيون قضيۀ موسيقى بود؛ يا نمايش دادن يك صحنه‌هايى كه جوانهاى ما را به فساد مى‌كشيد. وقتى جوان آمد رفت بيرون، سينما مى‌رود مى‌بيند كه آن بساط است، از راه سمع و بصر در اينجا آن بساط است، وقتى منزل مى‌آيد تلويزيون را باز مى‌كند مى‌بيند اين طور، وقتى مجله را باز مى‌كند مى‌بيند اين طور، وقتى روزنامه را مى‌خواند مى‌بيند اين طور است، وقتى تبليغات آنها را مى‌بيند، مى‌بيند اين طور است، مى‌خواهد چه بشود يك مملكتى؟ اگر اين طور شد، جوانهاى ما چه بشوند؟ اينها همين مى‌شوند كه ديديد كه به كلى مملكت ما از بين رفت. آثار تخريبى موسيقى اگر شما علاقه داريد به اسلام، علاقه داريد به كشور، علاقه داريد به ملت خودتان، اين دستگاهى كه دست شما هست ـ همۀ دستگاهها كه نمى‌تواند همه دخالت بكنند ـ هر كسى آنجايى كه دارد، اين دستگاهى كه دست شماهاست اين دستگاه را اصلاحش كنيد؛ يعنى غربى نباشيد، غرب‌زده نباشيد، كه حتماً بايد بين اين خبر و اين خبر، موسيقى باشد، اين غربزدگى است، يك طرح ديگرى درست كنيد، يك چيز ديگرى. اخبار را زيادترش كنيد، يك كارهايى بكنيد كه موسيقى را تركش كنيد. شما خيال نكنيد كه موسيقى يك چيزى است براى يك مملكت مترقى. موسيقى خراب مى‌كند دِماغ بچه‌هاى ما را؛ مغز بچه‌هاى ما را فاسد مى‌كند. دائماً تو گوش يك جوان موسيقى باشد، اين ديگر به كار نمى‌رسد؛ اين ديگر نمى‌تواند فكر جدى بكند. اينكه ما مى‌گوييم كه اينها را از بين ببريد و مكرر من گفته‌ام، شايد تا حالا ده مرتبه بيشتر من به آقاى قطب‌زاده۲ گفته‌ام كه آقا اين را برداريد از آن، مى‌گويد نمى‌شود. من نمى‌دانم اين «نمى‌شود» يعنى چه؟ چرا نمى‌شود؟ شما به عرض من گوش بكنيد. من عرض مى‌كنم كه اگر ما يك كارى كه صلاح ملتمان است بكنيم، غربيها يا غرب‌زده‌ها بيايند به ما اشكال بكنند و بگويند كه اينها كهنه‌پرستند، ما بايد دست برداريم برويم سراغ آنها؟ يا نه، ما بايد مصلحت خودمان را ملاحظه كنيم. ما بايد ملاحظه كنيم به اينكه اين دستگاهى كه بايد معلّم جمعيت باشد، بايد مربى جمعيت باشد، بايد سازنده باشد، انسان جورى بار بياورد كه در فكر مقدّرات خودشان نباشند، دنبال اين باشند كه بنشينند اينجا، و عرض بكنم كه اين مسائل را از سمع و بصر تحويل بگيرند، و باطنشان اصلاً بعد از چند روز خراب بشود، تهى بشود. اينجا بايد مسائل آقا، مسائل تلويزيون و راديو مسائل جدى بايد باشد نه مسائل هزل!۳ مسائل موسيقى، مسائل هزل است، نه مسائل جدى. شما بايد مسائلتان مسائل جدى [باشد]. شما مى‌خواهيد يك مملكت درست بكنيد. كسى كه مى‌خواهد مملكت درست كند، بايد مسائلش جدى باشد، نه مسائل شوخى و هزل باشد. اگر ـ چنانچه ـ فيلم مى‌گذاريد، فيلم جدّى سازنده؛ نه يك فيلم خراب كن كه جوانهاى ما را به خرابى بكشد ـ مثل زمان سابق ـ و آنهايى كه مى‌خواستند اصلاً جوانهاى ما را [منحرف سازند]. اگر ـ چنانچه ـ مقاله مى‌گوييد مقاله‌اى باشد كه سازنده باشد. اگر ـ چنانچه ـ فرض كنيد كه يك چيزى بايد باشد مارْش باشد، كه ضايع نكند؛ تقويت بكند؛ نه موسيقى باشد كه خراب مى‌كند جوانهاى ما را، خدا مى‌داند كه خراب مى‌كند! از برچسب كهنه‌پرستى نهراسيد توجه داشته باشيد شما بايد كارهايتان «جدّى» باشد؛ يعنى مملكت بايد با جِدّ، كارهاى خودش را الآن اصلاح كند. يك مملكت آشفتۀ ريختۀ درهمى كه همه چيز ما را از بين بردند و رفتند. الآن قرضهايى كه به عهدۀ بانكها گذاشتند مگر به اين زودى مى‌توانند از زير اين قرضها بيرون بيايند. هر كه هر چه توانست چاپيد و رفت؛ و هر چى هم توانستند برداشتند و رفتند. در يك مملكت اينطورى با جِدّ بايد عمل بشود؛ نه با ـ عرض بكنم كه ـ هزل و با اين حرفها؛ كه بود آن حرفها. [و ]براى اين بود كه مملكت را عقب بزنند، همۀ استفاده را ببرند، كسى نباشد حرف بزند. الآن وضع اين طورى است كه بايد اين مسائل را شماها حل بكنيد. نترسيد از اينكه به شما بگويند كهنه‌پرستيد! 50 سال به ما گفتند، بگويند، ما همينيم. مسائل را جدى بگيريد، نه مسائل را گوشتان به اين باشد كه از اروپا چى مى‌گويد؛ گوشتان به اين باشد كه غرب چه خبرى دارد؛ گوشتان به اين باشد كه مسائل در غرب چه جورى حل مى‌شود. ما شرقى هستيم، ما يك مسائل خودمان براى خودمان داريم، يك چيزهايى در بين خودمان بايد باشد. ضرورت داشتن استقلال فكرى و نفى غربزدگى ما بايد استقلال فكرى داشته باشيم. ما بايد پيوند فكريمان را از غرب جدا كنيم. اگر بخواهيم خودمان زندگى بكنيم، خودمان مستقل باشيم، پيوند به آنجا نداشته باشيم. بايد استقلال فكرى پيدا بكنيم، استقلال فكرى به اين است كه هيچ چيزمان مربوط به آنها نباشد. همه چيزمان مستقل باشد. افكارمان مستقل باشد. راديويمان مستقل باشد. تلويزيونمان مستقل باشد. سينمايمان مستقل. جدا بشود از آن مسائل غربى، خودمان على‌حده براى خودمان يك زندگى داشته باشيم. نترسيد از اينكه به شما بگويند «كهنه پرست» نترسيد از اينكه يك روزنامه نويسى يا يك مقاله‌نويسى ـ كه نمى‌دانم چه حالى در او هست، چه فكرى مى‌كند ـ انتقاد بكند. از انتقاد نترسيد. اينها انتقاد مى‌كنند. اين يك حرف است كه عرض مى‌كنم كه بايد اگر شما علاقه داريد به اينكه مملكتتان يك مملكت مستقل بشود، در آن محلى كه هستيد آنجا را درستش كنيد، همه بايد هر كسى در محل خودش. شما نرويد سراغ اينكه مثلاً روزنامه چطور است. شما كار خودتان را بكنيد. روزنامه نويس هم كار خودش را خوب انجام بدهد. ادارى هم كار ادارى خودش را انجام بدهد. هر كدام در هر محلى كه هستند كار آن محل را خوب انجام بدهند. و اگر شما بخواهيد خوب انجام بدهيد، بايد اين راديو تلويزيون را از اين چيزهايى كه ضعف در قلب انسان، در مغز انسان مى‌آورد، انسان را از انسانيت خودش بيرون مى‌كند، استقلال فكرى را از دست مى‌دهد، اينها را بايد از او احتراز كنيد. مقالاتى هم كه آنجا بايد گفته بشود، ناطقهايى هم كه آنجا مى‌آيند نطق مى‌كنند، اشخاصى باشند كه نخواهند يك مملكتى را به تباهى بكشند؛ به اسم اينكه ما مترقى هستيم نخواهند ما را به عقب برگردانند؛ به اسم اينكه «تمدن بزرگ» است! چنانچه كردند با ما آنچه را كه بايد بكنند. اين عرض من راجع به اين قضيه. شوراى سياست گذارى در صدا و سيما مسئله ديگر اين است كه ـ ديروز هم آقاى نخست وزير و اينها كه اينجا بودند مسئلۀ راديو و تلويزيون طرح شد ـ يك شورا بايد باشد در راديو تلويزيون. و چاره از اين نيست. بايد يك نفر مشرف نباشد، كه هر چه دلش بخواهد بكند، يك شورا باشد. اين شورا يك نفرش را من تعيين مى‌كنم؛ يك نفرش را نخست وزيرى تعيين مى‌كند؛ و دو نفرش را خود راديو تلويزيون تعيين مى‌كند. و آن ثالثش را هم بعد صحبتش مى‌شود كه ثالثش هم حالا يا ما يا ايشان تعيين مى‌كند. كه پنج نفر بايد باشد آنجا. و اين پنج نفر اداره راديو تلويزيون را با شور، با مشورت اداره بكنند. و يك رأى براى قوّۀ مجريّه باشد كه او مدير است. مديرْ قوّۀ مجريّه است. ديروز صحبت اينجا شد كه اگر چنانچه آقاى قطب‌زاده حاضرند به اين طرح كه صددرصد عمل بكنند، آقاى قطب‌زاده باشند، من ميل دارم كه او باشد. و اگر حاضر نيستند به اين وضع كه با شور باشد و ايشان مجرى باشند و تخلف از شور نكنند، ايشان اگر اين را حاضر نيستند، تشريف مى‌برند كنار، يك كسى ديگرى را شورا انتخاب مى‌كند و تصويب مى‌كند و دولت هم ـ عرض بكنم كه ـ قرار مى‌دهد. و با مشورت اين كار بايد اداره بشود، تحت نظر يك كس ـ كه ديكتاتورى تو كار بيايد و فشار توى كار بيايد و اينها ـ نبايد باشد، يك جمعيت واحد. اگر يك وقتى شما ملاحظه كرديد كه اين پنج نفرى كه تعيين شده‌اند پنج تا ديكتاتور تعيين شده است، شما شكايتتان را مى‌آوريد اينجا كه خير، اين پنج نفر، پنج نفر ديكتاتورند و به ديكتاتورى عمل مى‌كنند؛ يا خطاكارند و به خطا عمل مى‌كنند، مى‌آوريد تا اصلاحش بكنيم. اين طرحى است كه ما ديروز هم كه آقاى نخست وزير بودند، آنها هم بودند، و اينها عمل خواهند كرد اين را. [امام خمينى پس از شنيدن اظهارات چند تن از حاضران، در پاسخ چنين فرمود:] حالا در هر صورت، از حالا به بعد است صحبت. اما اينكه شما نه از دفتر امام بترسيد؛ نه از خود امام. هيچ وقت فكر اين نكنيد كه ما درصدد اين باشيم كه يك تحميلى بكنيم. ما مصالح را بگوييم اشكال ندارد هر چى هم بگويند، بگويند: تلفن كن. هر وقت گفتند كه ما تلفن مى‌كنيم به دفتر امام، بگويند: برو تلفن كن، برو به خودش بگو.۴ ديروز كه آقايان آمدند اينجا، بنابر اين شد كه پنج نفر شورا باشد، و هر يك هم بيش از يك رأى ندارند؛ چه آنكه مدير است، چه آنهايى ديگر هر كدام يك رأى دارند. اكثريت اينها رأيشان مُجريش عبارت از آن كسى است كه مدير است. مجرى عبارت از آن است كه مدير است. و مجرى يكنفر است كه مدير است. اگر آن مُجرى برخلاف آن چيزى كه بوده است عمل كرد، كنار بايد برود و اگر چنانچه همان‌طورى كه مشورت شد و شور كردند ... من به ايشان، به آقاى بازرگان، گفتم كه شما آقاى قطب‌زاده را بخواهيد و به او بگوييد كه مسئله اين است. اگر شما حاضريد در اين مسئله كه شما مدير باشيد و مجرى، و شور باشد، و در آن شور اكثريت آنجا باشد، شما يك رأى، ديگران هم هر كدام يك رأى، اگر شما حاضريد كه اينطور باشد كه شما هم مجرى فقط باشيد، ديگر دخالت زايد بر اجرا نكنيد، شما اگر حاضريد، شما باشيد. اگر شما حاضر نيستيد، يكى ديگر. بايد مصوّبات شورا حاكم باشد در اين. اگر غير اين باشد، بايد هر كس كه مخالف است برود. من ديگر حالا نمى‌دانم. اينها را اين بايد يا اشخاصى كه مورد اطمينانمان هست قرار بگيرد. اگر بعدها .... ـ بله قرار مى‌دهيم، يا اعلام مى‌كنيم ـ۵ اگر بعدها اينها تخلّف كردند، و ثابت شد تخلّف كردند، يك جا هم تخلّف كردند، كنار مى‌گذاريم ـ من حالا اينها را نمى‌دانم. برخلاف اين زياد گفتند. من نمى‌دانم ـ۶ ما حالا اين طور قرار داديم. اگر از اين راه محقّق شد كه ان‌شاءاللّه [مى‌شود] وليكن همه بايد همراهى كنيد. الآن وقتى است كه در اين برهه‌اى كه مى‌خواهيد شما قانون اساسيتان را، مجلس شورايتان را، رئيس جمهورتان را، كه اساس مسائل است، در اين وقت بايد همه با هم همراهى كنيد، اگر يك نابسامانى هم هست، يك قدرى بسازيد. الآن وقت اين نيست كه به هم بريزيم همه چيز را. الآن وقت اين نيست، ان‌شاءاللّه استقرار پيدا بكند يك حكومت مستقرى كه شد اين كارها را دنبال مجلس شوراى ملى كه داشتيد، همۀ آنها دنبال او درست مى‌شود ـ إن شاءاللّه. خدا همه‌تان را حفظ كند، و موفّق باشيد إن شاءاللّه.
