عنوان :
...
کتاب :
...
منبع :
...
تاریخ :
...
گوینده :
...
مکان :
...
بسم اللّه الرحمن الرحيم تبليغات استعمارى عليه روحانيت من توفيق آقايان را در خدمت به جمهورى اسلامى‌و اسلام از خداى تبارك و تعالى خواستارم و اميدوارم كه همۀ آقايان موفق باشند كه به اين ملتى كه اينهمه در تحت ظلم و فشار بوده است خدمت بكنند، و همه با هم همصدا و هم عمل منظورشان همين باشد كه نجات بدهند اين كشور را از مسائلى كه برايش پيش‌مى‌آيد. من امروز مغتنم است كه در حضور آقايان يك مطلبى را عرض كنم و اين مطلب مال همه است. نه مال شما آقايان، مال همه. هم مسئولين كشور است و هم مردم. ما تجربه‌هايى كه برايمان نقل شده است يا از تجربه‌هايى كه خودمان در جريانش بوديم بايد يك مطالبى را در نظر داشته باشيم. در دوران مشروطه را كه همه آقايان شنيده‌اند يك عده‌اى كه نمى‌خواستند كه در اين كشور اسلام قوه داشته باشد، و آنها دنبال اين بودند كه اينجا را آن وقت به طرف اروپا بكشند. آنها جوسازى كردند به طورى كه مثل مرحوم آقا شيخ فضل اللّه۱ كه آن وقت يك آدم شاخصى در ايران بود و مورد قبول بود همچو جوسازى كردند كه در ميدان علنى، ايشان را به دار زدند و پاى آن هم كف زدند. و اين يك نقشه‌اى بود براى اينكه اسلام را منعزل كنند و كردند. و از آن به بعد ديگر نتوانست مشروطه يك مشروطه‌اى باشد كه علماى نجف‌مى‌خواستند. حتى قضيۀ مرحوم آقا شيخ فضل اللّه را در نجف هم يك جور بدى منعكس كردند، كه آنجا هم صدايى از آن درنيامد. اين جوى كه ساختند در ايران و در ساير جاها، اين جو اسباب اين شد كه آقا شيخ فضل اللّه را با دست بعضى از روحانيون۲ خود ايران محكوم كردند و بعد او را آوردند در وسط ميدان و به دار كشيدند و پاى آن هم ايستادند كف زدند و شكست دادند اسلام را در آن وقت. و مردم غفلت داشتند از اين عمل، حتى علما هم غفلت داشتند. اين كه آنجا بود. ترور شخصيت آيت اللّه كاشانى ما در زمان خودمان هم آقاى كاشانى را ديديم. آقاى كاشانى۳ از جوانى در نجف بودند و يك روحانى مبارز بودند. مبارزه با استعمار، آن وقت البته انگلستان بود مبارزه با او. در ايران هم كه آمدند تمام زندگى‌شان صرف همين معنا شد و من از نزديك ايشان را مى‌شناختم. در يك وقت وضع ايشان طورى شد كه وقتى كه ازمنزل‌مى‌خواست حركت كند فرض كنيد بيايند به‌مسجدشاه، مسجدشاه مطلع‌مى‌شد، در نظر داشتند، اعلام‌مى‌شد، اين طور بود وضع ايشان. بعدش ديدند كه اگر يك روحانى در ميدان باشد لابد اسلام را در كارمى‌آورد، اين حتمى است و همين طور هم بود. از اين جهت شروع كردند به جوسازى. آن طور جوسازى كردند كه يك سگى را عينك به آن زدند ـ و آن طور كه من شنيدم ـ عينك زدند و از طرف مجلس آوردند اين طرف و به اسم آيت اللّه. و من خودم در يك مجلسى بودم كه مرحوم آقاى كاشانى وارد شد در آن مجلس، مجلس روضه بود، هيچ كس پانشد. من پاشدم و يكى از علماى تهران كه الآن هم هستند و من جا دادم به ايشان ـ جا هم ندادند ـ. اين جو را درست كرده بودند براى آقاى كاشانى كه ديگر از منزلش نمى‌توانست بيرون بيايد، در يك اتاقى محبوس بود در منزلش طورى كه نمى‌توانست بيرون بيايد. چند دفعه هم گرفتند چه كردند. آنجا هم شكست دادند، مسلمين را شكست دادند. من حالا مى‌خواهم يك هشدارى به آقايان بدهم. مسئله الآن به يك وضعى در آمده است كه انسان‌مى‌بيند كه مشغول جوسازى هستند، مى‌شنود كه مشغول جوسازى هستند و بتدريج‌مى‌خواهند اين كار را عملى اش كنند. يعنى ديدند كه ايران با اين مسائلى كه در دنيامى‌خواهند حل كنند نتوانسته‌اند كاريش بكنند، حمله كردند، حملۀ نظامى‌كردند ـ عرض‌مى‌كنم كه ـ اقتصادش را چه كردند، محصور كردند و همه كارى كردند، نشد آن كارى را كه آنهامى‌خواهند، يعنى منعزل كردن اسلام را مى‌خواهند. الآن آنها آن قدرى كه از اسلام خوف دارند، نه شوروى از امريكا آن قدر خوف دارد، نه امريكا از شوروى براى اينكه تمام اين مصالحى كه آنها به خيال خودشان مى‌خواهند ـ از مصالحى ـ كه‌براى خودشان تهيه كنند و تمام سوء استفاده‌هايى كه از تمام دنيا مى‌خواهند بكنند، مى‌بينند كه اگر چنانچه اين ترتيبى كه ايران روى كار آمده است و مشغول است، اين عملى بشود همه جا لنگ خواهد شد، مسئله، مسئله ايران نيست حالا، آن وقتها صحبت، صحبت ايران بود. الآن وضع جورى شده است كه هر جا مى‌بينيد كه الآن فرض كنيد كه در پاكستان دارند مى‌گويند كه اسلام، خوب، دولتش هم ملزم شده است كه اين را بگويد. در جاهاى ديگر هم همين طور دارندمى‌گويند، در سياهپوستان امريكا هم صدا درآمده است. اينها الآن خودشان هم‌مى‌بينند كه در شوروى هم كه... صدا درآمده، خوب، مسلمين هم آنجا زيادند. آنهامى‌بينند كه اگر مهلت به اين كشور بدهند ممكن است كه منافع آنها را درتمام دنيا به‌خطر بيندازد. جنگ عمومى‌هم كه نمى‌توانند راه بيندازند. بخواهند جنگ راه بيندازند دنيا به هم‌مى‌خورد، نمى‌كنند. آنها عاقلتر از آن هستند كه جنگ عمومى‌راه بيندازند. اينهامى‌خواهند با وسيله‌هايى با حيله‌هايى از اينجا شروع كنند، از ايران شروع كنند. از ايران شروع كردن هم يكدفعه نمى‌شود بروند سراغ روحانيون. مى‌دانند كه نمى‌شود كه از اول بروند سراغ روحانيون، روحانيون را شكست بدهند. مى‌آيند هى از پايينتر شروع مى‌كنند، از پايينتر جوسازى‌مى‌كنند. مثلاً حالا براى دولت جوسازى مى‌كنند، براى دولت دارند جوسازى مى‌كنند. انسان هر جا كه الآن اطلاع پيدامى‌كند مى‌بيند كه به دولت دارند ورمى‌روند. مسئله اين نيست كه ما نظرمان به اين است كه دولت، دولت خيلى مثلاً اعلايى هست، هيچ. ايجاد جوّ روانى توسط دشمن الآن شما ملاحظه بفرماييد با اين وضعى كه ايران دارد كه در جنگ است، چند سال انقلاب است، آن انقلاب، و هجوم طوايف مختلف از همه جا به اينجا، افغانستان نمى‌دانم بيشتر از يك ميليون و يك ميليون و نيم ـ عرض‌مى‌كنم كه ـ ازعراق آن همه اسير، آن وقت خود ما در داخل كشورمان اينهمه فرارى وارد شده و اينهمه مردم آمده‌اند ريخته‌اند از جاهاى ديگر. اينها يك چيزهايى است كه اگر در يك كشورى غير از كشور ايران بود، به هم خورده بود، يعنى شيرازه اش به هم ريخته بود. لكن ايران از باب اينكه مردم در صحنه هستند اين طور نشده، اما مى‌خواهند اين كار را شروع كنند. من الآن به شما آقايان و به ملت ايران اين گزارش رامى‌دهم كه سن من ديگر مقتضى اين نيست كه ببينم اين چيزها را، من‌مى‌روم، اما شما توجه بكنيد، شما متوجه باشيد. اينها شروع كردند كه از اول يك جوى بسازند كه اين حكومت را بشكنند و بعد بروند سراغ رئيس جمهورتان و مجلستان و بعد بروند سراغ روحانيون و مسئله را از حالا اين جورى شروع كردند و شما از حالا بايد بيدار اين مطلب باشيد. بيخود نيست كه انسان يكدفعه‌مى‌بيند كه در قم حرف درمى‌آيد، در بازارها حرف درمى‌آيد، در مساجد حرف درمى‌آيد، در منابر حرف در مى‌آيد، در منزلهاى علما حرف درمى‌آيد، همه اش هم شبيه هم. اگر شما ديديد كه يك مطلبى شبيه به هم در همه جا شد بدانيد كه اين دست ديگرى در كار است، همين طور من باب اتفاق نشده است. الآن وضع اين شده است كه انسان‌مى‌نشيند در اينجا مى‌بيند كه همه‌چيز يادشان رفته، الاّ اينكه كمبود، گرانى. مگر كسى منكر اين است كه گرانى است. اما شما يادتان رفته است و شما بعضى هايتان يادتان است قضيۀ زمانى كه متفقين ريختند اينجا، شما ديديد كه نان چه وضعى داشت، برنج چه وضعى داشت، گرانيها چه وضعى داشتند. آن وقت به پول آن وقت كه يك قرانش به قدر صد تومان حالا گاهى ارزش داشت. آن وقت برنج نمى‌دانم شده بود دوازده تومان، قند شده بود چهل تومان، نمى‌دانم چى از اين بساطى بود كه بعضى آقايان مطلع‌اند. الآن شما با اين وضعى كه داريد، كه‌همۀ دنيا با شما دشمن هستند بلا استثنا، مگر بعضى‌ها كه خيلى كم است، همه با شما مخالف‌اند. همۀ دنيا دستشان به اين دراز است كه يك بساطى اينجا درآورند. شما راديوها را ملاحظه كنيد. در كويت يك قصه‌اى واقع شده است، الآن هم عراق اعلام كرده است به اينكه اين عراقى بوده و اين از چند بوده، مع ذلك دست برنمى‌دارند. مى‌گويند عراقيها طرفدار ايران‌اند، چون طرفدار ايران‌اند، پس ايران چى است ايران همه مردم دنيا طرفدارش هستند. ايران كارى كرده است كه مظلومهاى دنيا همه طرفدارش هستند. پس مظلومهاى دنيا هر جا كارى‌مى‌كنند ايران كارمى‌كند؟ وضع اينجور شده است كه الآن براى شما همۀ راديوها دست‌مى‌گيرند. يك قضيه‌اى در فرض كنيد كه كويت واقع‌مى‌شود، يكى در لبنان واقع‌مى‌شود، يكى در جاى ديگر واقع مى‌شود، هى ايران. الآن شروع كردند در خود ايران اين كار را دارندمى‌كنند. حمايت از دولت من به شما عرض‌مى‌كنم نه دولت با من ـ عرض‌مى‌كنم كه ـ قوم و خويش است و نه من افرادش را اكثرش را مى‌شناسم، اما من كلى قضيه را دارم‌مى‌گويم. دولت با اين همه كارى كه‌مى‌بينيد كرده است، يعنى اين مملكتى كه به هم خورده است و اين طورى است، نگذاشته به هم بخورد. نگذاشته كه اين همه جرحهايى كه، اين همه، اين مصائبى كه، و مجروحينى كه هر روز دارند مى‌آورند، اينها زمين بمانند. نگذاشته است كه مردم گرسنه بمانند. نگذاشته چه بشود. البته همه قبول دارند، خود دولت هم قبول دارد، گرانى هست. گرانى اولاً همه جا هست، اينجاى تنها نيست. ثانياً وضع انقلابى همچو اقتضامى‌كند، وضع جنگ اين طورى است. نبايد ما وقتى كه وضع جنگ رامى‌بينيم داريم، ما وضع انقلاب رامى‌بينيم داريم، وضع دشمنى همۀ دنيا را داريم، همه مان بريزيم سر دولت. الآن مى‌بينيم در مجلس به دولت حمله‌مى‌شود، در محضر علما به دولت دارد حمله مى‌شود، در بازار به دولت حمله‌مى‌شود، مصاحبه‌هاى تلويزيونى به دولت ورمى‌روند، عرض مى‌كنم كه بساط وقتى درست‌مى‌كنند به دولت ورمى‌روند، اين بى‌جهت نيست. خود آقايان ملتفت نيستند. آقا خودش خيلى خيلى آدم خوبى است، مى‌رود ده نفر آدم از همين اشخاصى كه مى‌خواهند اين كارها را بكنند، ايران فراوان‌اند از اين اشخاص، الآن در ايران سلطنت طلب ما داريم. در ايران مخالف با جمهورى اسلامى‌در اين طبقات بالايى كه‌مى‌خواستند عياشى بكنند، حالا نمى‌گذارند عياشى بكنند داريم. از منافقين موجودند. از اقليت موجود است. از احزاب موجود است، هستند همه، زيادند. آقايان عرض‌مى‌كنم كه با ظاهر خيلى خوب‌مى‌روند پيش فلان آقامى‌نشينندمى‌گويند هى اسلام دارد ازبين مى‌رود، ديديد چى شد، چه شد، اينهامى‌خواهند اينجا را مثل شوروى اش بكنند. آقا فوراً باورمى‌كند،مى‌رودمى‌گويد نخير،اى واى، چه واقع شد،اى ادارات چه شده، چه شده، چه شده، در ادارات الآن همچو ادارات صددرصد مورد مطلوبيت نيست، اما ما اساس را بايد حفظش بكنيم. اگر اساس را ما حفظ نكنيم، نه اداره براى ما باقى‌مى‌ماند، نه مجلس باقى مى‌ماند، نه مدرسه باقى مى‌ماند، هيچى. ايندفعه اگر اينها تسلط پيدا بكنند برما، هيچى نمى‌گذارند. مثل زمان آقاى كاشانى نيست حالا! مثل زمان مرحوم ـ عرض مى‌كنم كه ـ آقا شيخ فضل اللّه نيست حالا يك زمانى است كه اينها ادراك كردند كه اگر اين جمهورى رشد پيدا بكند نخواهد گذاشت كه اينها منافع خودشان را ببرند، و اين را با همه جديت مى‌خواهند ببرند. و اسلام اگر اينجا سيلى بخورد، بدانيد كه ديگر تا آخر سرش بلند نمى‌شود، مگر اينكه باز يك وضع ديگرى در دنيا پيش بيايد. الآن ماييم كه بايد اين را حفظ بكنيم. ايران است كه بايد حفظ كند خودش را، مجلس بايد همراهى بكند. مى‌دانم شكايت هست، مى‌دانم كه همه چيز هست، لكن همه همراهى بكنيد آقا، دست به دست هم بدهيد كه هيچ ارگانى به زمين نخورد. زمين خوردن دولت امروز براى روحانيت هم مضر است، براى مجلس هم مضر است. همين طورى كه مجلس زمين بخورد براى همه مضر است. همين طور كه عرض‌مى‌كنم كه اين دستگاه قضايى به زمين بخورد. من هم‌مى‌دانم شكايت زياد هست. مگر كجا شكايت نيست؟ در امريكا شما خيال‌مى‌كنيد شكايت نيست؟ در امريكا بيشتر از اينجا هست! در هر چند دقيقه‌اى يكى كشته مى‌شود، در هر چند دقيقه فحشا واقع مى‌شود، در هر چند ثانيه حتى چه مى‌شود. شما مى‌خواهيد بعد از انقلاب، بعد از دشمنى همۀ كشورهاى عالم همين طور به طور رفاه بنشينيد كار بكنيد و به طور رفاه زندگى بكنيد؟ نمى‌شود. بازار مى‌بيند كه دولت نمى‌رسد، خوب خودش همراهى بكند. الآن دولت در اطراف، در جاهايى كه بايد باشد برنج دارد، گندم دارد، همه چيز دارد، كاميون نيست. خوب همۀ علماى بلاد بنشينند با هم فكر بكنند كاميون درست كنند. اگر در هر شهرى چهار تا كاميون برود به اينجاها، تمام حل مى‌شود مسئله، اگر همه بلاد دست به هم بدهند. بدانند كه مى‌خواهند ريشۀ اين اسلام را بكنند! همۀ مردم اين توجه را داشته باشند، علماى بلاد اين توجه را داشته باشند، وكلا اين توجه را داشته باشند، دولت اين توجه را داشته باشد، اين اسباب اين مى‌شود كه اگر شكايت بشود بدانند كه اين طورى است، حل كنند خودشان با هم بنشينند صحبت بكنند ـ نمى‌شود ـ اين شكايت حل نشدن، اسباب اين نمى‌شود كه ما به دولت فشار بياوريم، دولت را تضعيفش كنيم كه دولت ناتوان بشود. دولتى كه الآن بايد همۀ كارها را انجام بدهد، ناتوانش نبايد بكنيم. مجلسى كه بايد همۀ كارها را تسهيل بكند، نبايد ناتوانش بكنيم و قوۀ قضائيه هم همين طور. و مسئله، مسئله مجلس نيست. مسئله دولت نيست، مسئله قوه قضائيه نيست، مسئله روحانيت نيست، مسئله اسلام است. مسئله اين است آنهايى كه دشمن‌اند، با اسلام دشمن‌اند. با قوۀ قضائيه دشمن نيستند، با مجلس كار ندارند، با روحانى هم كار ندارند، همۀ اينها براى اينكه اينها دارند براى اسلام سينه مى‌زنند، با شما مخالفند. نه براى اينكه مخالفند خودشان، مجلس يك چيزى است، نه، براى اينكه، اگر مجلس مطابق ميل آنها بود، خيلى هم خوب بود، چنانكه بود و ديديد. اگر دولت هم مطابق ميل آنها بود خيلى هم تأييدش مى‌كردند. اما آنها دولتى كه بخواهد مخالف با آنها باشد، مجلسى كه بخواهد مخالف با آنها باشد، از ارتشى كه بخواهد مخالفت كند، با همۀ اينها مخالفند. و شما بدانيد كه اگر ما دست به دست هم ندهيم، همه مان با هم نباشيم، زمينمان خواهند زد. مجلس را زمين مى‌زنند، دولت را زمين مى‌زنند، روحانيت را زمين مى‌زنند، همه زمين مى‌خورند. پس عقل اقتضا مى‌كند كه ما الآن مشكلات را تحمل كنيم. مردم مشكلات را تحمل كنند. مشكلات كمتر است از مشكلات ما تا زمان رسول اللّه. و آن مشكلات زمان رسول اللّه، آن مسئوليت رسول اللّه بدتر از اين مسئوليتى است كه ما داشتيم. مشك را بخورند براى رفع حاجتشان، آنجا آن طور بود اميرالمؤمنين بدتر از ما زندگى كرد و از بين بردندش. الآن اين طورى است كه ما بايد تحمل بكنيم. اتحاد در مقابل دشمنان كمين كردۀ اسلام مملكت ما دشمن دارد، يعنى دشمن، دشمن ايران نيست، دشمن دشمن اسلام است. الآن دشمنهاى ما از ايرانى‌اش گرفته كه در خارج نشسته‌اند دارند بر ضد اسلام صحبت مى‌كنند، منتها شما، اين را من گفتم ساير جاها، در مجالس اينها ضد اسلام اصلاً صحبت مى‌شود، اينهايى كه در خارج رفتند، اينها همه اين طورى هستند. خوب، ما يك عده اينجا مانديم، خودمان هم بريزيم به جان خودمان چه خواهد شد؟ مجلس با دولت مخالف، دولت با مجلس مخالف، اينها چه خواهد شد؟ اينها البته ان‌شاءاللّه مخالف هم نيستند. اما بايد بيشتر توجه بكنيم. علماى بلاد بايد توجه بكنند كه هر كه آمد يك نقى زد فوراًباور نكنند و صحبت بكنند و به راديو برسد و به نمى‌دانم چه برسد. اين طور صحبت نكنند، به مجالس نبرند. أئمۀ جمعه نبرند به مجالس صحبتها را، مى‌توانند حلش بكنند، نتوانستند هضم كنند. ما بايد امروز تحمل كنيم، صبر بايد بكنيم. فَاسْتَقِمْ كَما اُمِرْتَ وَ مَنْ تابَ مَعَكَ۴ اين چيزى بود كه پيغمبر اكرم گفت، شَيَّبَتْنى سُورَةُ هُود۵ به واسطۀ اين، آن هم به خاطر اينكه وَمَنْ تابَ مَعَكَ بود، براى اينكه مى‌ديد نمى‌تواند استقامت كند، ما بايد استقامت كنيم، بايد حفظ كنيم، بايد صبر كنيم. خداوند ان‌شاءاللّه همه را توفيق مى‌دهد. و اين مسائلى كه مى‌فرماييد، من هم اطلاع دارم كه اين مسائل سؤال مى‌خواهد. وليكن اين طور نباشد كه هر روز يك وزير را بياوريد اينجا بنشانيد، دعوا بكنيد با او و تضعيف كنيد دولت را. كارى بكنيد تضعيف نشود. همه‌تان را دارند تضعيف مى‌كنند، شما نيستيد، همه است. خيال نكنيد كه شما دولت را تضعيف مى‌كنيد، نخير. شما هم دولت را تضعيف كنيد، تضعيف شماست. اين مقدمه است براى او، و الآن يك خطى در اين كار هست، مشغولند الآن. و شما بايد خيلى توجه كنيد، چشمهايتان را باز بكنيد. ملت بايد چشمش را باز كند، اين دولت را، اين مجلس را، اين جمهورى اسلامى‌را حفظ كنند. مردم بايد حفظ كنند. بازار بايد حفظ كند اينها را. آقا مى‌نويسد ماليات نبايد داد. آخر شما ببينيد بى اطلاعى چقدر! آقا، ما امروز روزى نمى‌دانم چند صد ميليون ما الآن خرج اين جنگمان است. روزى چند صد ميليون خرج جنگ را با سهم امام مى‌شود درستش كرد حالا؟ حالا ما مى‌توانيم مردم را همه را بنشانيم اينجا و به زور سهم امام بگيريم؟ سهم امام حالا به‌اندازه‌اى است كه همين حوزه‌ها را بگردانيم، بيشتر از اين هم نيست، يك كمى اگر بيشتر باشد مى‌دهند به دولت. يكدفعه آدم بگويد كه نخير، ما مى‌گوييم كه دولت ماليات نگيرد، سهم امام بگيرد. چه جور؟ از كجا بياوريم سهم امام اين قدر؟ ما از كجا سهم امام و سهم سادات پيدا كنيم كه دولت را اداره بكنيم، مملكت را اداره بكنيم، اين همه اشخاصى كه ريخته‌اند به جان دولت و خرج دارند و چى دارند اداره بكنيم. خوب، بى فكر حرف مى‌زنند آقايان، يك كسى مى‌رود يك چيزى به آنها مى‌گويد آنها هم باورشان مى‌آيد. آقايان ديگر هم همين طورند. با سلامت نفسى كه دارند باورشان مى‌آيد. بايد آقايان فكر بكنند كه هر كس آمد هر چى زد، بايد از اول حمل بر فساد بكنند كه اين مى‌خواهد يك كارى بكند. امروز كه فساد زياد است، حمل به صحت صحيح نيست، كه هر كه آمد خيال كنيم راست مى‌گويد. خيليها بودند، خوب، من يك ماه، بيست و چند روز يكى از همين منافقين با صورت صالح، باژ ـ سه، با همه چيز آمد آنجا نشست در نجف، من بودم. براى من گفت، هر روز گفت، هر روز گوش كردم، از مرحوم آقاى طالقانى۶ سفارش آورده بود، از يكى از علماى ديگر سفارش آورده بود، آنها را هم بازى داده بود آمد گفت، من ديدم خيلى اين مسلمان است، خوب ما كه اين قدر مسلمان نيستيم. من به او سوءظن پيدا كردم، من هيچ جوابش را ندادم. فقط گفت ما مى‌خواهيم قيام مسلحانه بكنيم، گفتم نمى‌توانيد، خودتان را به كشتن ندهيد ولو ديگر جوابى به او ندادم. اينها از آن وقت نقشه مى‌كشيدند براى اين كار، حالا هم هستند در ميدان، نرفته‌اند. حالا آن جهاتى كه رفته است البته كارى نمى‌توانند بكنند، اما اين شيطنتها را مى‌توانند بكنند كه بيايند بروند در قم پيش آقايى، بروند در فرض كنيد كه اصفهان پيش آقايى، بروند در شيراز پيش آقايى، يك كارى بكنند كه صدا در بيايد. حالا از اول كى از همه ضعيفتر است براى اين كار؟ به روحانيت حمله كنيم، نه. به مجلس، نه به دولت بايد حمله كنيم، حالا به دولت. مجلس را وادار مى‌كنند به دولت ـ عرض مى‌كنم ـ روحانيون را وادار مى‌كنند به دولت، بازار را وادار مى‌كنند به دولت، همه جا به دولت. خوب دولت از بين رفت، فردا مى‌آيند سراغ شماها فردا مى‌روند سراغ رئيس جمهور و ـ نمى‌دانم ـ مجلس. همۀ اينها مسائل، مسئله دولت نيست. مسئله، مسئله اسلام است. من اين را براى خاطر اينكه، آقايان توجه بكنند و براى خاطر اينكه، تكليفى را ادا كرده باشم عرض كردم. و اميدوارم كه خداوند به همۀ ما توفيق بدهد كه همه‌مان با هم در رفع اين گرفتاريها بكوشيم. خوب، اگر آمدند شكايت كردند، برويم سراغ رفعش. نرويم سراغ اينكه دولت را تضعيف كنيم يا برويم مجلس تضعيف بكنيم يا برويم اشخاص را چه بكنيم. اين مسئله‌اى است كه من عرض كردم و من اميدوارم كه مؤثر واقع بشود در اين آقايان. والسلام عليكم و رحمة اللّه
عنوان :
توطئه منعزل کردن اسلام
مرجع :
صحیفه امام (۱۸) صفحه ۲۶۷
مکان :
تهران، جماران
تاریخ :
۱۳۶۲-۰۹-۲۶
حضار :
اعضاى کمیسیون بازرگانى و توزیع و رسیدگى به سوالات ونهادهاى وابسته به نخست‌وزیرى
