بسم‌اللّه‌ الرحمن الرحيم مكتب شهادت و راهى جاويدان من نمى‌دانم اول بايد به شماها؛ به شما كه آقازاده ايشان هستيد، به بستگان شما، به خانمها تبريك بگويم، براى يك همچه شخصيتى كه داشتيد، و افتخارى كه براى شماها حاصل شد يا تسليت بگويم. براى اين كه ما كسى را از دست داديم كه اميد اين بود كه خدمت بيشتر از اينها بكند. و در هر حال اين شهادتها دنباله آن شهادتهايى است كه در اسلام از اول تا حالا واقع شده است. مذهب تشيع، مذهب شهادت است. از اول با شهادت تحقق پيدا كرده است، و با شهادت ادامه پيدا كرده است. و اميدوارم كه ادامه‌اش تا آخرابد باشد. انسان كه بايد برود از اين جا. هيچ انسانى در اين جا جاودان نيست. همه بايد منتقل بشويم از اين راه به مقصد. بهتر كه با شهادت در راه اسلام و خدا، انسان منتقل بشود. جاويدان است نام آنهايى كه در راه خدا انجام وظيفه مى‌كنند، و در حال انجام وظيفه به شهادت مى‌رسند، و آنها پيش خداى تبارك و تعالى مقام خاصى را دارند. شهدا هم مقام خاصى را دارند. و من اميدوارم كه مرحوم آقاى مفتح كه من سوابق با ايشان دارم ملحق بشوند به آن شهدايى كه در صدر اسلام بودند. و وظيفۀ ما هم ادامۀ همين راه است، تا بلكه بتوانيم ان‌شاءاللّه‌ آنطورى كه خواست خداى تبارك و تعالى است اسلام را در اين جا و ساير مناطق پياده كنيم. مقصد اين است كه اسلام تحقق پيدا كند. اين مقصدى بوده است كه از آن وقتى كه پيغمبر مبعوث شدند تا آخر، مقصد اين بوده است كه اسلام را در خارج متحقق كنند، و مع‌الأسف تا كنون نشده است. اسلام را نتوانستيم ما معرفى كنيم آنطورى كه بايد بشود، و نتوانستند معرفى كنند. رويكرد به اسلام با عرضۀ صحيح آن آنهايى كه با اسلام مخالفند، با زندگى ما مخالفند، با همه چيز ما مخالفند. آنها كوشش كردند كه اسلام در همان كتابها و در همان معابد مدفون بشود. نگذاشتند اسلام، نه حكومتش و نه آن عدالتش در خارج بيايد. اگر آنطورى كه اسلام هست و آنطورى كه اولياى اسلام بودند، و آنطور حكومتهايى كه گاهى در اسلام تحقق پيدا كرده است، اگر ما بتوانيم عرضه بكنيم بر دنيا، آن نحو حكومت را، مطمئن باشيد كه همۀ دنيا اقبال بهش مى‌كنند. الآن وقتى اسم حكومت را مى‌شنوند، ولو بگويند رژيم «جمهورى اسلامى» اذهان درش وارد مى‌شود، يك همچو حكومتى مثل رژيم شاهنشاهى، يك خرده بهتر. براى اينكه اذهان عادت كرده‌اند به اينكه هميشه به گوششان رژيم شاهنشاهى خورده، و چشمشان هم آنها را ديده، و زندگيشان هم با آن به آخر رسيده. نمى‌دانند كه يك رژيم ديگرى هم در عالم ممكن است باشد. طرحش هست ولو تحقق پيدا نكرده است. كه اگر آن طرح خارج باشد و وجود عينى پيدا بكند، بعد آن وقت وضع حكومت را مى‌فهمند چه جور وضعى است. حكومت حضرت على، حكومت ايده‌آل اسلامى وضع شخص اول كشور اسلامى را مثل حضرت امير ـ سلام‌اللّه‌ عليه ـ شخص اول بود، و دايرۀ امرش هم از حجاز تا مصر، تا ايران، تا عراق، سوريه و همۀ اين جاهايى كه در اين جاست، و يك مقدارى هم از اروپا، در عين حالى كه اينطور بوده است مع‌ذلك وضع زندگى‌اش آنطور بوده. يعنى جورى بوده است كه براى ديگران قابل تحمل نبوده. خودش هم مى‌فرمايد كه شما قدرت بر اين نداريد؛ به اينطور زندگى قدرت نداريد. لكن من را اعانت كنيد به تقوا. يك حاكمى كه سعۀ مملكتش آن است، وقتى كه شب مى‌شود، شبش آنطور است. وقتى مى‌رود دنبال خانه‌هايى كه بى‌بضاعت هستند. در يك نقلى است كه ايشان تشريف بردند در يك خانه‌اى كه چند تا بچه بودند و پدرشان را از دست داده بودند، ايشان رفتند بچه‌ها گريه مى‌كردند، رفتند و نوازش كردند، و يك چيزهايى مثلاً بهشان دادند و پرستارى كردند. و آن آخر كه مى‌خواستند [خداحافظى ]بكنند ـ در نقل هست كه ـ بنا كردند يك جور صدايى كردند كه بچه‌ها را بخندانند. فرمودند من وقتى آمدم اينها گريه مى‌كردند، و من ميل دارم حالا كه مى‌روم اينها خنده بكنند. اين يك حاكمى [است] كه سير حكومتش از حجاز تا مصر و تركيه و همه اين جاها تحت فرمانش بوده، و آن وضع زندگى‌اش كه يك پوستى ـ به حسب نقل ـ داشتند، خودشان و حضرت زهرا ـ سلام‌اللّه‌ عليها ـ شب اين را زيرشان مى‌انداختند رويش مى‌خوابيدند، ـ فردا هم ـ روز هم علوفه را مى‌ريختند براى شترشان. اين وضع حاكم و سردارهايى كه در همان وقت سردار يك سپاهى بودند. يكى مالك اشتر،^۱ مالك اشتر در بازار مى‌رفته، در كوچه مى‌رفته يك كسى نشناخته و فحاشى بهش كرده است ـ به حسب نقل ـ اين است كه وقتى كه رد شد يك كسى بهش گفت تو اين را شناختى؟ گفت نه. گفت او مالك اشتر بود. وحشتناك دويد دنبالش. ديد رفته توى يك مسجدى. رفت عذرخواهى بكند كه من چطور نشناخته‌ام. ايشان فرمودند كه من آمدم براى تو دعا كنم اين جا. يك همچه تربيتى در اسلام است كه سردارهايش اينطور و رئيسش آنطور است و سپاهشان هم همان طور. اگر عرضه بشود يك همچه حكومت عدلى كه بين آن كسى كه شخص اول مملكت است، و آن شخصى كه در آخر مملكت هست، اينها فرق نيست، بلكه رئيس مملكت زندگى‌اش بدتر از آنهاست. حضرت مى‌فرمايد كه شايد در اطراف مملكت يك كسى باشد كه گرسنه باشد. ايشان با خودش آن گرسنگى را مى‌داد. در شب آخرى كه فردايش ايشان به شهادت رسيدند، يعنى ضربت خوردند ـ نقل مى‌كنند كه ـ مهمان حضرت اُمّ‌كلثوم^۲ بودند. آنجا برايشان شير آوردند و نمك و يك [نان] فرمود تو چه وقت ديدى كه من دو تا خورشت در سفره‌ام باشد؟ خواست نمك را بردارد، كه فرمود نه شير را بردار. وضع يك حاكم، وضع يك كسى كه سعۀ مملكتش اين قدر است، اين حكومت اسلامى است. در اين ور هم همين ابن‌ملجم ـ لعنت‌اللّه‌ عليه ـ كه ايشان را ضربت زد و گرفتند او را، آنطور با او ملاطفت كرد و سفارش كرد و از آن غذايى كه برايش آوردند، گفتند براى او هم ببريد. و بعد هم سفارش كرد اگر من خودم خوب شدم كه خودم مى‌زنم ـ حتماً بدانيد عفوش مى‌كرد ـ و اگر من خوب نشدم با اين مدارا كنيد. خوب قصاص مى‌خواهيد بكنيد: «ضَرْبَةً بِضَرْبَةٍ».^۳ تقوا معيار شخصيت انسان يك همچو حكومتى را اسلام طرح كرده است كه حكومت قانون است، يعنى حكومت خداست. حكومت قرآن است. براى درجۀ اول و درجۀ آخر. اصل درجه‌بندى نيست. فلان درجه و فلان درجه. ميزان تقواست.«اِنَّ اَكْرَمَكُمْ عِنْدَاللّه‌ِ اَتْقيكُمْ».^۴ يك همچه حكومتى، اگر عرضه بشود به دنيا، اين را همه مى‌پذيرند. مع‌الأسف خوب،ما نمى‌توانيم عرضه كنيم. تبليغات هم كه بر ضد ما دامنه دارد. الآن همه جا تبليغات بر ضد اسلام است بر ضد ماست. لكن آن تحولى كه در ايران پيدا شده است، اين اسباب اميدوارى است.همين كه يك جوانى كه يك همچه پدرى را از دست داده مى‌آيد مى‌نشيند مى‌گويد افتخار مى‌كنيم.^۵ و مادر اين جوان هم، امروز من در روزنامه ديدم كه ايشان هم همين را گفته‌اند.^۶ و مادرهاى زيادى كه آمده‌اند به من گفته‌اند كه ما بچه‌مان را داديم افتخار مى‌كنيم و باز هم داريم. اين تحول اسباب دل‌خوشى است براى ما و براى اسلام. اين مملكت يك تحول پيدا كرده از يك حالى به حال ديگرى. الآن حال مملكت ما حال صدر اسلام است كه براى شهادت پيشى مى‌گرفتند به هم. اين اسباب دلخوشى است كه انسان مطمئن بشود كه اين پيشرفت مى‌كند، هر چند بخواهند ضربه بزنند از داخل و خارج. ضربه‌ناپذيرى انقلاب اسلامى من اميدوارم كه ديگر آسيب نبيند اينها. اين شخصيتها را يكى بعد از ديگر ترور مى‌كنند، به خيال اينكه يك ضربه‌اى بزنند. در صورتى كه در هر ترورى ما مى‌بينيم كه اين بازار نهضت گرمتر مى‌شود. مرحوم آقاى مطهرى را شهيد كردند: خوب، ديديم اين مردم ننشستند عقب. ايشان را شهيد كردند مردم نمى‌نشينند عقب. ديگر مردم آنطور نيستند حالا اگر يكى ازشان شهيد شد بترسند و بروند كنار. اينها بيخود اينطور دست و پا مى‌زنند. اين ملت حالا جورى شده است كه آسيب نمى‌تواند ببيند. نمى‌شود بهش آسيب رساند. اينكه ما را مى‌ترسانند از اينكه نظامى مى‌آيد، اين حرفها شعر است. بر فرض اينكه بيايد، يك مملكتى است كه از نظامى نمى‌ترسند. مملكتى كه زن و مردش در توى خيابانها ريخت و در مقابل يك همچو قدرت شيطانى سفاك ايستاد، و فرياد زد و پيش برد، اين ديگر نمى‌ترسد از اينكه يك كسى بيايد و بخواهد ـ فرض كنيد كه ـ قتل عام كند. اين خوفى نيست. اصلش شعر است اين حرفها. و من اميدوارم كه خداوند به شماها سلامت بدهد. و من تسليت را به شما عرض مى‌كنم، و هم همين طور تبريك را. و خداوند همۀ شما را حفظ كند. و شما هم همان راهى كه پدر بزرگوارتان رفته است و همان طريقه را ان‌شاءاللّه‌ تعقيب كنيد. و همۀ ما هم بايد همين راهى كه راه خداست، و صراط مستقيم است، همه‌مان ان‌شاءاللّه‌ طى بكنيم. و من به خانمها تسليت عرض مى‌كنم. به آقايان، همه‌تان، به دوستان ايشان و به ملت اسلام. و سلام بر همۀ شماها.

1. ـ مالك اشتر: يكى از سرداران رشيد و جنگجوى اميرالمؤمنين على ع بود كه به امر آن حضرت به حكومت مصر منصوب شد.
2. ـ يكى از دختران حضرت على ع.
3. ـ «يك ضربت به يك ضربت».
4. ـ سورۀ حجرات. آيۀ 13 .
5. ـ اشاره به سخنان فرزند شهيد مفتح.
6. ـ همسر شهيد مفتح.