بسم اللّه الرحمن الرحيم رويارويى ايران، با قدرتمندترين زورگوى جهان بعضى وقتها هست كه يك حرفى يك مسئله‌اى بسيار خوب است، لكن طرحش در يك موقعى خوب نيست. مثلاً فرض كنيد نماز كه از همه عبادتها افضل است، و مسائلش هم واجب است كه انسان ياد بگيرد، يك وقت اتفاق مى‌افتد كه زلزله آمده است و يك عده از برادرهايمان زير خاك هستند، و آن وقت ما جمع بشويم، بنشينيم راجع به مسئلۀ نماز صحبت كنيم. مسئله خوب است، وقتش خوب نيست. قضيۀ مطالبى كه در اين روزها هى ما مى‌بينيم پيش مى‌آيد و موجب يك مثلاً، تشنجى، موجب يك ناراحتى مى‌شود. در يك همچه موقعى كه كشور شما در سر راه يك خطر بزرگ واقع شده است، شما غافليد كه با چى مقابليد الآن. با امريكا كه مجهز به همۀ جهازهاى درجۀ اول دنياست. يعنى يك قوه‌اى است كه مقابل ندارد در دنيا. لكن ما مجهزيم به يك قدرت بالاتر از آن، و آن توجه به خدا و اسلام است. از اين جهت ما الآن مواجهيم با يك همچه قدرت بزرگ، كه علاوه بر قدرت تسليحاتى، قدرتهاى بزرگ شيطانى هم دارد. الآن هم در همۀ دنيا دارد فعاليت مى‌كند، و تبليغات مى‌كند، و وادار مى‌كند همۀ ممالك ديگر را، تا آن قدرى كه بتواند تمام آن دستجات خودش را تجهيز كند در مقابل ملت ما و شماها و هم از نظر تبليغات، آن طور تبليغات وسيع را شروع كردند و دارند مى‌كنند، و در مطبوعات خارجى و در رسانه‌هاى آنجا دارد بر ضد انقلاب ما تجهيزات مى‌كنند. و هم ما را از دخالت نظامى مى‌ترسانند. در يك همچه موقعى كه وضعمان اين طور است، مسئله هر چه هم مسئله مهمى باشد، نبايد تشنج ايجاد كنيم. بايد مسئله را به طور سالم و عاقلانه و بى‌هياهو طرح بكنيم. اجتناب از تشنج در راه هدف اصلى شما بدانيد اين را كه از هر اجتماعى كه امروز بشود، و اجتماعى باشد كه تويش يك تشنجى باشد حتى براى يك مطلب حقى، بايد دست برداريم و برويم سراغ آن مسئله اصلى. اگر اينطور نكنيم اين به نفع آنهاست. آنها ازش استفاده مى‌كنند. شياطين‌اند آنها. از اين جهت من آن چيزى را كه به صلاح ملت است، به صلاح اسلام است، به صلاح شماست بايد عرض كنم. و آن اينكه مسئله صحيح است، حق است، اما تشنج صحيح نيست. قواى شما بايد الآن همه مجتمع در يك راه باشد. قواى فكريتان و قواى غيرفكريتان همه بايد در يك راه برود. امروز كه ما مواجه شديم با اين مسئله، اگر منحرف بشويم، ولو به يك مطلب بسيار خوبى كه فرض كنيد كه يكى از مسائل بزرگ اسلام است، اما الآن مسئلۀ درجۀ اول حفظ اسلام است. شما مى‌خواهيد براى اسلام خدمت بكنيد. اختلافات داخلى الآن در رأس همۀ مسائل اسلام اين قضيۀ مواجهه با امريكاست. اگر بخواهيد قدرتها را جدا كنيم از هم، بخواهيم از هم جدا كنيم، قوا از هم منفصل بشود، كشيده بشود از اين طرف و از آن طرف، اينها همه‌اش به نفع امريكا تمام مى‌شود. و دستهايى در اينجا هست براى ايجاد يك همچه مسائل. اين مسائل را ايجاد مى‌كنند. و گاهى هم استفاده از روح پاك جوانان مى‌كنند. اين جهت خيلى بايد مورد نظر همۀ آقايان باشد، كه نبادا يك وقتى ما از آن مسيرى كه داريم، كه امروز فقط يك مطلب است، و آن اينكه الآن دشمن ما امريكاست. و بايد تمام تجهيزات ما طرف اين دشمن باشد. نبادا يك وقتى يك تبليغات سوئى بشود. و يك چيزهايى بشود كه اسباب اين بشود كه نظرهاى ما تشتت پيدا كند. افكارمان مختلف بشود. ما يك افكارى داشته باشيم، شما يك افكارى داشته باشيد، دستجات ديگر افكارى ديگر داشته باشند. همۀ افكار الآن بايد يك [سمت] باشد. چطور در آن وقتى كه ما مواجه با اين قدرت شيطانى داخلى بوديم، هيچ تشتتى توى كار نبود. همه با هم يك فكر داشتيم. همه «اللّه اكبر» مى‌گفتيد، و مقابله با يك همچه قدرتى مى‌كرديد. شما الآن مى‌دانيد كه مقابل ما قدرتى است كه صدها مقابل زيادتر از آن قدرت است. هزارها مقابل آن قدرت است. شما امروز يك همچه حالى داريد. مملكتتان يك همچه حالى دارد. مملكت شما الآن يك حالى دارد كه اگر دير بجنبيم از بين رفتيم تا آخر. همه بايد يكصدا باشيم. براى مسائلى كه براى خودمان طرح است، هر چه هم مسئله بزرگ باشد، مسائلى كه براى دوستانمان طرح است، هر چه هم بزرگ باشد، امروز نبايد ما تشنج ايجاد كنيم براى آن. مسئله داريم، فرض كنيد كه يك مسئلۀ مهمى داريم، اين مسئله بايد مثلاً با من گفته بشود. دو سه نفر تعيين بكنند بيايند با من صحبت بكنند. مسئله فرض كنيد به كسى ديگر مرتبط است، باز همانطور بكنند كه يك حل بدون سر و صدا باشد. سر و صداى امروز قضيه‌اى است كه مقابله با امريكاست. امروز هر سر و صدايى بلند بكنيد كه غير از اين مسير باشد بدانيد كه بردش را آنها دارند. و بسيار احتمال بدهيد كه يك محركى، بدون اينكه آدم بفهمد، گاهى وقتها آدم را وادار مى‌كنند به يك كارى كه خودش هم ملتفت نيست دارد چه مى‌كند. اين خيلى مورد اهميت است. و مورد توجه آقايان بايد باشد. پند و اندرز به پاسداران شما اين را بدانيد كه من به شماها علاقه دارم؛ به پاسدارها. پاسدارها بودند كه مملكت ما را در يك زمانى كه هيچ كس نمى‌توانست حفظ بكند، اينها حفظ كردند. الآن هم دارند حفظ مى‌كنند. اين يك علاقۀ الهى است كه ما به شما داريم. و اين را بدانيد كه يك مطلبى كه برخلاف صلاح شما باشد، اين برخلاف صلاح اسلام است، و ما نخواهيم زد. لكن اگر يك مطلبى را من الآن گفتم به شما، كه بايد راه را چطورى رفت، بدانيد كه اين هم صلاح شماست، و هم صلاح مملكتتان است، و هم صلاح اسلام است كه من عرض مى‌كنم. در عين حالى كه شما مى‌دانيد كه من با ايشان۱ محبت دارم، ارادت دارم، دوست دارم او را. ايشان هم به من نوشتند كه من مريضم و مرض قلبى دارم و من را عفوم كنيد از اين كار. منم باز تا حالا جوابى به ايشان ندادم، لكن خوب يك مريض را نمى‌شود الزامش كنيم كه شما بايد مزاج خودت را از بين ببرى. قلبت خداى نخواسته يك وقت از بين برود براى اينكه ما علاقه به تو داريم. علاقه اين است كه اگر واقعاً يك همچه كسالتى دارند ايشان، بروند خارج و معالجه كنند. و شما هم همراهى كنيد با اينكه ايشان بروند خارج معالجه كنند. و اگر اشكالات ديگرى دارند خوب خود ايشان بيايند با من اشكالاتشان را بگويند. يا يك كسى را بفرستند با من اشكالاتشان را بگويند. من از اين وضعى كه هياهو بشود و در غير آن مسير و آن مطلبى كه مطلب اصيل امروز ماست، اين را صلاح نمى‌دانم. چنانچه هر دسته‌اى كه الآن، فرض كنيد كه، يك اعتصابى بكنند در كارخانه‌ها، يك اعتصابى بشود در وزارتخانه‌ها، در ادارات دولتى، يك اعتصابى بشود، اين همه‌اش به نفع آنهاست، و بر ضرر ما. اين نظير همان معناست كه عرض كردم، كه مطلب خيلى خوب است، وقتش خوب نيست. مطلب، مطلب صحيح است، لكن مطلب صحيح در يك وقت صحيح بايد باشد. يك وقت اينكه بايد ما همۀ قوايمان را مجتمع كنيم براى نجات دادن يك كشورى. بايد اگر مسائلى برايمان پيش بيايد، هر چه هم سخت باشد، تحمل كنيم. و اگر راه حل دارد راه حل بدون يك همچه اجتماعاتى حل عقلايى، كه يك نفر، دو نفر بيايند مسائلشان را بگويند و خوب، البته ما هم عرض كردم كه علاقه داريم به شما و به ايشان. در هر صورت من اين مطلب را لازم بود تذكر بدهم. و ايشان هم اگر كسالت دارند شما نبايد اصرار بكنيد كه يك نفر آدمى كه قلبش در خطر است و بايد برود در خارج معالجه بكند، شما اصرار كنيد كه نه، بايد تو باشى و غير از تو هم نمى‌شود. اين براى حفظ او. بايد خوب. شما بعدها ايشان را لازم داريد. از اين جهت من تا حالا جواب ايشان را ندادم. ايشان هم نيامده‌اند تا حالا پيش من كه ببينم كه مسئله همان مسئلۀ كسالت است يا مسائل ديگرى هست. و ممكن است كه ايشان بيايند پيش من و با ايشان صحبت بكنيم ببينيم چيست قصه. همه قوا بر ضد امريكا در هر صورت كلى قضيه را باز من تكرار مى‌كنم كه بدانيد شما با يك قدرتى مواجه هستيد كه اگر يك غفلت بشود مملكتتان از بين مى‌رود. غفلت نبايد بكنيد. غفلت نكردن به اين است كه همۀ قوا، هر چه فرياد داريد سر [امريكا] بكشيد. هر چه تظاهر داريد بر ضد آن بكنيد. هر عملى داريد، عمل مثبت را، [بر ضد] آن كنيد. قواى خودتان را مجهز كنيد. و يك تعليمات نظامى خودتان پيدا كنيد. به دوستانتان تعليم بدهيد. به اشخاصى كه ـ عرض مى‌كنم ـ كه همينطورى دارند راه مى‌روند تعليمات نظامى بدهيد. مملكت اسلامى بايد همه‌اش نظامى باشد. تعليمات نظامى داشته باشد. يكى از ابواب فقه، باب «رمى» است، كه تيراندازى است. خوب، آن وقت تيراندازى بوده، حالا هم تيراندازى است به يك جور ديگر. در اسلام با اينكه «رهان» يعنى يك [شرطى] را بگذارند براى چيزى، كه نظير قماربازى مى‌شود حرام است، براى رمى حرام نيست. براى اسبدوانى حرام نيست. «سبق و رمايه» يكى از مسائل فقه است. براى اينكه همه براى همۀ افراد مستحب است كه سوارى را ياد بگيرند. حالا اتومبيل سوارى را، رانندگى را ياد بگيرند. و براى همه مستحب است كه تيراندازى را ياد بگيرند. فنون جنگى را ياد بگيرند. ارتش 20 ميليونى اگر يك ملت كه همه جوانهايش مجهز باشند به همين جهازى علاوه بر جهاز دينى و ايمانى كه دارند، مجهز به جهازهاى مادى هم باشند، سلاحى هم باشند و ياد گرفته باشند، همچى نباشند كه يك تفنگى دستشان آمدند ندانند با آن چه بكنندش. بايد ياد بگيريد و ياد بدهيد رفقايتان را. جوانها را يادشان بدهيد. و همه جا بايد اين طور بشود كه يك مملكت بعد از يك چند سالى بشود يك كشورى با 20 ميليون جوان كه دارد بيست ميليون تفنگدار داشته باشد. بيست ميليون ارتش داشته باشد. و اين يك همچه مملكتى آسيب بردار نيست. و الآن هم الحمدللّه آسيب بردار نيست. الآن هم ما پشتيبانمان خداست. و ما براى او نهضت كرديم. براى پياده كردن دين او نهضت كرديم. و خدا با ماست. و من اميدوارم كه شكست براى شما نباشد ان‌شاءاللّه. خداوند همه‌تان را حفظ كند. و اين معنايى را كه عرض كردم توجه بهش داشته باشيد. به رفقايى كه داريد، به دستجاتى كه هستند آنجا، هر جا كه هستند، توجه بدهيد، كه امروز روزى است كه همه با هم يك مطلب بايد بگوييم. و آن اينكه الآن شعار مردم شده همه. الآن محرّم است، و همۀ دستجات بيرون مى‌آيند. و دستجات بايد عزادارى بكنند. عزادارى مهم است. در ضمن عزادارى همان شعارهايى هم كه مى‌دهند بدهند. ولى عزاداريشان هم بايد باشد. خداوند همۀ شما را ان‌شاءاللّه حفظ كند. من دعاگوى همۀ شما هستم. من ديگر حالم مقتضى نيست.
