[در اين ديدار ابتدا مادر يكى از شهدا سخنانى ايراد كرد كه خلاصۀ آن در زير آمده است: اى امام! ما در گنبد هيچ امنيت نداريم، ناموس و مالمان در خطر است. من دختر چهارده ساله‌ام را در آنجا گذاردم تا به حضور شما برسم. وقتى حركت مى‌كردم دخترم گفت: مرا هم به خدمت امام ببر، مرا به چه كسى مى‌سپارى؟ آيا من از خود و ناموسم چگونه دفاع كنم؟ اى رهبر! من شرم دارم بگويم كه مادرى با گريه مى‌گفت در جلوى روى من اين گروه جنايتكار به دخترم تجاوز كرده و سر از بدن او جدا كردند.] بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم جوانهاى شما جوانهاى ما بودند اى مادر! براى من مرگ بهتر از اين است كه اين مصيبتها را بشنوم. اى مادرها و خواهرهاى من! جوانهاى شما جوانهاى ما بودند. مولا اميرالمؤمنين ـ سلام‌اللّه‌ عليه ـ براى ربوده شدن يك خلخال از پاى يك كسى كه يهوديه بود فرمود كه اگر انسان بميرد بهتر از اين است كه بشنود اين را.^۱ من اگر بميرم بهتر از اين است كه [اين مصيبتها را بشنوم]. اى مادرها و خواهرهاى من! اى برادرهاى من! اسلام از اين شهيدها بسيار داشته است. پيغمبر اسلام در جنگهاى مختلف شهدا داده است، اميرالمؤمنين ـ سلام‌اللّه‌ عليه ـ در جنگها عزيزها از دست داده است. سيدالشهداء ـ سلام‌اللّه‌ عليه ـ خود و تمام عزيزانش را از دست داد. شهداى شما با آنها ان‌شاءاللّه‌ محشورند. اگر در راه اسلام باشد غم نيست؛ ما همه بايد در راه اسلام شهيد بشويم. اسلام عزيزتر از هر چيز است. من راجع به مصيبتهايى كه به شما مادرها و خواهرها وارد شده است بسيار متأثرم به طورى كه نمى‌توانم ديگر صحبت كنم. من مطالب شما را با دولت در ميان مى‌گذارم و اميدوارم كه ان‌شاءاللّه‌ امنيت آنجا برقرار بشود و شما با برادران سربازتان و برادران پاسداران با هم دست به هم بدهيد و اين اشرار را از آن ناحيه عقب بزنيد. خداوند همۀ شما را سعادت بدهد، خداوند شهداى شما را رحمت كند، خداوند به شما صبر عنايت كند و به همۀ شما صبر و سعادت عنايت كند. والسلام عليكم و رحمة‌اللّه‌

1. ـ نهج‌البلاغه، خطبه 27.