[بسم‌اللّه‌ الرحمن الرحيم] مسئوليت خطير مرزبانى ... [آيا] علاج اين است كه اشخاص مسئول كنار بروند؛ يا اشخاص مسئول بيشتر وارد بشوند در تبليغات؟ كسانى كه به اسلام اعتقاد دارند، به كشور اعتقاد دارند ... مى‌خواهند اين مملكت يك سر و سامانى پيدا كند، و از ايشان كار هم مى‌آيد، همۀ اشخاص در يك همچه موارد خطير بايد وارد بشوند در ميدان؛ والاّ آن وقت كه آرام است اوضاع، كه لزومى ندارد. ... علاج اين نيست كه شما كنار برويد، چون افراد فكر مى‌كنند كه شما لازم است باشيد. علاج اين است مسائل را حل بكنيد. من ديروز ـ ظاهراً ديروز بود ـ اين رؤساى اقتصاد و وزير دفاع و رئيس ژاندارمرى و ديگران خواستم، آمدند اينجا.^۱ و من به آنها اخطار كردم كه بايد اين سرحدات محفوظ بشود، كه ديگر از خارج سلاح وارد نكنند. اين به عهدۀ ارتش است. ژاندارمرى [هم] بايد در همۀ اين موارد استعداد پيدا بكند، از قرارى كه گفتند اينها دزد و بين راهها هستند! اينها اگر بشود، شماها مسئول هستيد. هر كدام مى‌توانيد كار بكنيد بمانيد؛ هر كدام نمى‌توانيد برويد سراغ كارتان، كسى ديگر بيايد! اين را به همه‌شان گفته‌ام. و آنها [اظهار] كردند كه نه، ما با كمال جديت اقدام خواهيم كرد و مى‌كنيم. منتها از ما هم خواستند كه يك تقويت روحى ـ از ارتش و ژاندارمرى و شهربانى و اين قواى انتظاميه بكنيم، كه من بنا دارم كه اين كار را بكنم. گريز از مسئوليت مخالف روحيه اسلام و انقلاب در هر صورت، بايد با همين رئيس ستاد و با رئيس ژاندارمرى و اينها تفاهم كنيد و مسائل را آنطور كه مى‌خواهيد به آنها پيشنهاد بكنيد كه حل بشود. كنار رفتن در يك موقعى كه مملكت احتياج دارد، اين مخالف روح سربازى است. روح سربازى اين است كه آن روزى كه مملكت محتاج است بايد بيايد جلو. من هم ـ كه يك سربازم ـ همين‌طور است، شما هم كه يك سربازيد همين طور است، آقايان هم همين طور. اگر بنا باشد يكوقتى كه انقلابى پيدا شد، آقا بروند توى خانه‌شان بنشينند و مشغول مطالعه بشوند، من هم بروم توى خانه‌ام بنشينم و مشغول كار خودم بشوم، و شما هم برويد كنار، هر كسى كنار برود، اين هم با روحيۀ انقلاب مخالف است، هم مخالف اسلام است، و هم مخالف روح سربازى است كه در همۀ ما بايد باشد. در هر صورت، حل قضايا به اين نيست كه شما بگوييد كه من ديگر نمى‌روم. براى اينكه اگر شما نرويد آنجا اصلاح مى‌شود؟ نه، بدتر مى‌شود. حل قضايا اين است كه تا آن حدودى كه امكان براى شما هست خدمت بكنيد. آن حدودى كه امكان برايتان نيست، خوب معذوريد. مثل همۀ عالم كه تا حدودى كه امكان دارد براى انسان خدمت بكند. اين مشكلات را هم ـ خوب ـ بايد با اينها صحبت كرد و حل كرد. ژاندارمرى مى‌خواهد تقويت بشود؛ لشكر مى‌خواهد تقويت بشود ـ عرض بكنم كه ـ پادگانها هم تقويت بشوند. اينها هم كه من خواستمشان، اينها قول دادند كه اين كار انجام بگيرد. منتها از من خواسته‌اند كه آنها را تقويت روحى بكنم در يك اعلام، كه بنا دارم بكنم. در هر صورت، آنطورى كه قبل از اينكه آقايان بيايند به من اطلاع دادند كه آقايان گفته‌اند كه ايشان [ظهيرنژاد] يك فردى است كه به درد مى‌خورد، لايق است و ايشان نبايد كنار برود. نبايد اشخاصى كه از آنها كار مى‌آيد بگويند كه ما حالا كه يك قدرى مثلاً چطور است، ما مى‌رويم كنار! خوب مى‌رويد كنار، مملكت خودتان را مى‌گذاريد و مى‌رويد كنار!؟ خوب، نمى‌شود ... [تا وقتى] كه جاى اين است كه بايد خدمت بكنيد، از خدمت كنار برويد، اين با روحِ سربازى مخالف است. بايد آنجاهايى كه احتياج دارد كشور، و ملت احتياج دارد و اسلام امر فرموده است ـ آنجاها ـ انسان بايد جلو برود. و لهذا، ما هيچكداممان الآن حق نداريم كنار برويم. خوب، من هم با اين سنّ پيرمردى، ميل دارم كه بروم استراحت كنم؛ اما الآن تكليف اين نيست. من الآن دائماً مشغولم، استراحتم هم كم است، حالم هم خوب نيست، لكن تكليف الآن اينطور است. آقايان هم هر كدام دلشان مى‌خواهد، بروند استراحت كنند! استراحت بهتر است! اما تكليفشان اين نيست. خوب، آقا اينطور مجهز هستند، همه بايد اينطور باشيد. در هر صورت امروز وقت اين است كه بايد مشكلات را نشست حل كرد؛ نه پشت به مشكلات كرد. حالا كه مشكل است من بايد بروم؟! نه، اين را ما نمى‌توانيم بگوييم. پيشنهاد را بايد بكنيد به همان آقايانى كه عرض كردم؛ به ستاد ارتش است؛ بايد برويد آنجا با آن [گفتگو كنيد]. عَلى اىّ حال، آن مقدارى كه از من است اين است كه به آنها هم سفارش بكنم [كه] كرده‌ام. آمده‌اند اينجا و به آنها همين طور صريح گفته‌ام كه هر كدام نمى‌توانيد، برويد كنار؛ و هر كدام هستيد بايد كار بكنيد. و اگر چنانچه از اين به بعد ما ببينيم كه باز اسلحه وارد مى‌شود از خارج، يا در بين راه دزدى مى‌شود، آنى است كه مربوط به ژاندارمرى است؛ شما كه رئيس ژاندارمرى هستيد مسئول هستيد. آنى كه مربوط به ارتش است، شما كه رئيس ارتشيد مسئول هستيد. و اين را من به صراحت گفتم؛ و همين طور هم هست. بازيگران پشت جبهه ما امروز بايد همه‌مان با هم دست به هم بدهيم كه اين يك عده‌اى كه مخالف با نهضت هستند، مخالف با كشور هستند، مخالف با مصالح كشور هستند، اينها را عقب بزنيم. اينكه شما اول كلامتان مى‌گوييد كه همۀ اين گروهها موافقت كردند، اين را من نمى‌توانم قبول بكنم. اين گروه كمونيستها، اين گروه توده‌ايها، اينها پشت جبهه بودند؛ هيچ وقت اينها در جبهه نمى‌آمدند نشان بدهند، كى از آنها كشته شده؟ ما نشان مى‌دهيم، ما قبرستانها از كشته داريم. اينها كشته‌هاى ماست. آنها نمى‌توانند نشان بدهند؛ براى اينكه آنها در مواقع جنگ عقب مى‌روند تا ديگران جنگ بكنند؛ همچه كه يك قدرى [آرام] شد، مى‌آيند جلو براى شلوغ كردن، يا براى استفاده! اينها اينطور هستند. اينها نيامدند پيش. ... اينها از اول پيش نبوده‌اند؛ اينها از اول اصلاً داخل در اين مسائل نبوده‌اند. حالا كه ديده‌اند يك قدرى [پيشرفت] است و ممكن است يك انتفاعاتى ببرند، حالا سر درآورده‌اند! براى اينكه چى بكنند! اين حزبها هم از اين قبيل‌اند. حزب «دمكرات» ـ نمى‌دانم ـ جبهۀ كذا! هيچ يك از اينها مردمى نيست. اين [ملتند] كه كار انجام داده‌اند. ملت قيام كرد؛ و همين طبقۀ سوم؛ نه آن طبقۀ اوليها؛ طبقۀ اوليها سر جاى خودشان بوده‌اند؛ هيچ كارى نكردند. اين طبقۀ سوم كه همينها هستند، همينها. اينها اقدام كرده‌اند. كم كم ارتش فهميد كه بايد متصل به اينها بشود، آنها متصل شدند، ... در ارتش همان طبقه. آن طبقه‌هاى اوّلى كه مالها را خوردند و فرار كردند آنها نبودند. اينها پيش بردند. و بايد حالا هم همين طور با دست اينها و با اين جمعيت پيش ببريم. مشكلات را هم بايد ما با اينها صحبت كنيم. هر مشكلى كه شما داريد مى‌رويد؛ من هم سفارش مى‌كنم مشكلات حل بشود. و شما هم سر خدمتتان باشيد؛ چنانچه ما هم سر خدمتمان هستيم. [امام در جواب يكى از حاضران كه به جريان مرزهاى كشور اشاره كرده بود، فرمودند:] من قضيۀ مرز را با رئيس ستاد گفتم، كه اين مرز را شماها بايد حفظ كنيد، ديگر وارد نشوند.

1. ـ يكى از حاضران مى‌گويد كه پريروز بوده است و امام خمينى گفتۀ او را تصديق مى‌كند.