بسم اللّه الرحمن الرحيم سوء استفاده توطئه‌گران از احساسات جوانان از مشكلاتى كه ما مواجه هستيم، همين استفادۀ توطئه‌گرها از احساسات جوانهاست. اين توطئه‌گرها كه ديدند شكست خورده‌اند و نمى‌توانند با ملت ما به مبارزه برخيزند، براى اينكه ملت ما يكپارچه در مقابل آن قدرتهاى بزرگ ايستاد و پيش برد، حالا درصدد اين برآمدند كه از اين احساسات پاك جوانهاى ما استفاده‌هايى به نفع خودشان بكنند، و جوانهاى ما غافل از اين هستند. از جمله استفاده‌هايى كه اينها مى‌خواهند بكنند اين است كه: «اين تحولى كه حاصل شد، اين انقلابى كه شد، اين هم چيزى نشد.» اين را در سطح كشور ـ با تبليغاتى كه آنها دارند ـ دارند منتشر مى‌كنند. و مقصد آنها اين است كه جوانهاى ما را از آن راهى كه رفتند مأيوس كنند. جوانهاى ما هم مع‌الأسف با تمام احساسات پاكى كه دارند ـ كه اميد ما به آنهاست ـ نمى‌نشينند حساب بكنند كه روى حساب با آنها صحبت بكنند. اينها مى‌گويند كه «انقلاب شد و هيچ نشد» خوب، جوابشان را شما جوانها مى‌گوييد كه «آن اصولى كه اصلِ مقصد ملت بود، چه بود، تا ببينيم آن شده است يا نشده است؟» آن اصول را ما بايد از يك قدم، چند قدم برگرديم [عقب]. امريكا هيچ غلطى نمى‌تواند بكند آن روزى كه ملت ما در خيابانها ريختند، از بانوان محترمه و جوانهاى محترم، ببينيم اينها چه مى‌خواستند. آنكه خواستند شده است يا نشده است؟ آنهايى كه مى‌خواستند، آن كه از سرتاسر كشور فريادش در خيابان و در كوچه‌ها و در مدارس و در همه جا بلند بود اين بود كه «استقلال، آزادى، جمهورى اسلامى». اين سه تا كلمه بر سر زبان همه بود. آن روز، هيچ فكر ديگر نداشتند جز اينكه اين رژيم را ساقطش كنند و تبديلش كنند به يك رژيم ديگرى، و آزادى به دست بياورند بعد از اختناق پنجاه و چند ساله ـ اگر نگوييم دو هزار و پانصد ساله ـ و استقلال به دست بياورند كه ممالك ديگر آقايى اينجا نكنند و نيايند و ما را اسير خودشان بكنند. اصول مسائلى را كه ابتدايى؛ يعنى مسائل ابتدايى ملت ما بود اين سه تا بود. اينها كه مى‌گويند «انقلاب شد و هيچى نشد»، مى‌گويند اين اصولى كه اصولِ خواستِ دستِ اول ملت بود، اين نشده است؟ يعنى الآن باز رژيم سلطنتى است؟ يعنى الآن باز اختناق است؟ يعنى الآن باز مشاورهاى اين دولتهاى بزرگ در اينجا مشغول كار هستند و مشغول فعاليت هستند، و دولت ما يا ملت ما تحت سلطه آنهاست؟ خوب، اگر اينها را به شما بگويند، جوابش را شما خودتان مى‌دهيد كه نه، اينها الآن حاصل است، اين آزادى است كه شما و ما را در اينجا جمع كرده است. شما پنج سال پيش از اين امكان برايتان داشت كه در يك همچو جلسه‌اى بنشينيد صحبت بكنيد؟ اين آزادى است كه شما در بيرون، در هر جا صحبت مى‌كنيد، انتقاد مى‌كنيد، از رژيم سابق انتقاد مى‌كنيد، از دولت لاحق انتقاد مى‌كنيد، اينها همه آزادى است. هيچ كس هم نمى‌آيد به شما بگويد كه نه، انتقاد نكنيد. پس آزادى الآن حاصل است براى ما يكى از آن چيزهايى كه ملت ما فرياد مى‌كرد برايش، به دست آورده. استقلال هم اگر چنانچه آنها مى‌گويند كه الآن امريكا در اينجا دارد حكومت مى‌كند. شما مى‌بينيد كه الآن مركز فساد امريكا را جوانها رفته‌اند گرفته‌اند، و امريكاييهايى هم كه در آنجا بوده گرفتند، و آن لانۀ فساد را به دست آوردند و امريكا هم هيچ غلطى نمى‌تواند بكند، و جوانها هم مطمئن باشند كه امريكا هيچ غلطى نمى‌تواند بكند. بيخود صحبت اينكه اگر دخالت نظامى [كند]، مگر امريكا مى‌تواند دخالت نظامى در اين مملكت بكند؟ امكان برايش ندارد. تمام دنيا توجهشان الآن به اينجاست. مگر امريكا مى‌تواند مقابل همۀ دنيا بايستد و دخالت نظامى بكند؟ غلط مى‌كند دخالت نظامى بكند. نترسيد، نترسانيد. همين تعبيرى كه جوانهاى ما از روى احساسات جوانى كردند كه اگر چنانچه امريكا بخواهد دخالت نظامى بكند ما چه خواهيم كرد، اصلاً اين «اگر»ش را هم نبايد بگويند. امريكا عاجز از اين است كه دخالت نظامى در اينجاها بكند. اينها يك مسائلى در پيششان است، يك مطالبى در پيششان است كه روى آن مطالب گرفتاريهايى دارند، نمى‌توانند اين كارها را بكنند. اگر آنها مى‌توانستند دخالت نظامى بكنند، شاه را نگه مى‌داشتند. با تمام قدرتشان، قدرتهاى تبليغى [تلاش] كردند كه نگهش دارند و ملت ما اعتنا نكرد به آن. و نه تنها او، همۀ قدرتها پشت سر هم ايستاده بودند كه نگه دارند شاه را و نتوانستند نگه دارند. براى اينكه ملت، يك چيزى را كه مى‌خواهد، نمى‌شود مقابل ملت بايستد كسى و چه بكند، هيچ ابداً. اين مطلب را از جوانهاى ما پيش نياورند؛ اين مطلب را كه دخالت نظامى [است]. آنها هميشه دخالتهايشان، دخالتهاى شيطنتى است؛ توطئه است. آنها اگر بخواهند يك كارى هم بكنند، وادار مى‌كنند جوانهاى ما را كه آنها تظاهر بكنند و در تظاهر، عمال آنها بيايند درگيرى بكنند با اينها و يك غائله راه بيندازند كه ما نتوانيم يك محيط آزاد پيدا بكنيم. يك محيط آرام پيدا بكنيم و مسائلى را كه مى‌خواهيم طرح بكنيم، و مى‌خواهيم ايجاد بكنيم، بتوانيم. آنها از اين راهِ شيطنتها پيش مى‌آيند. آنها شيطانهايشان را پيش همين جوانهاى صافدل عزيز مى‌فرستند تبليغات مى‌كنند. مى‌نويسند به ديوار؛ چه مى‌كنند، چه، چه، چه. يك وقت مى‌بينيم كه يك عده جوان را راه انداختند توى خيابانها به يك تظاهراتى؛ تظاهرات بحق، لكن آنها از همين تظاهرات بحق مى‌خواهند استفادۀ ناحق بكنند. از نقشه‌هاى شوم شياطين همين قضيه‌اى كه الآن قضيۀ روز است در دنيا، قضيۀ قبضۀ سفارت امريكا؛ يعنى نه سفارت، محل توطئۀ امريكا، كه جوانها كشف كردند خيلى از چيزهايش را. در همين قضيۀ ديشب به ما اطلاع دادند كه زمزمه است در تبريز و در تهران و در بعضى جاهاى ديگر كه يك تظاهراتى بكنند براى پشتيبانى از آقاى مهندس بازرگان. خوب همين قضيه را آنها خواستند ـ حالا نمى‌دانم موفق بشوند يا نه. خواستند كه يك همچو چيزى درست بكنند، بعد كم‌كم اين را بكشانندش به يك جايى كه مثلاً سفارت عراق هست بريزند بشكنند. سفارت ـ فرض كنيد كه ـ افغانستان هست، بريزند بشكنند كه مملكت ايران را مواجه كنند با همۀ ممالك. آن شياطين يك همچو نقشه‌هايى دارند. جوانهاى ما بايد بيدار بشوند كه تحت تأثير اينها واقع نشوند. اينها كه مى‌گويند تظاهر بكنيد. مگر آقاى بازرگان با شوراى انقلاب مخالفتى دارند؟ اينها همه يك باب است. منتها آقاى بازرگان يك قدرى خسته شده بودند. يك قدرى ـ عرض كنم ـ عذرهايى داشتند و گفتند كه حالا من كنار باشم. لكن نه اين است كه حالا ايشان كه كنار هست، ديگر آقاى بازرگان دخالتى در امور ندارد. ايشان يكى از آن اشخاصى است كه مورد احترام همه است. خيال نكنند كه يك بى‌احترامى به ايشان شده است. نخير، مورد احترام است. و براى خاطر يك امرى كه ملت هم قبول دارند، نيفتند توى خيابانها راه بيندازند يك چيزى كه آنها كه مى‌خواهند يك بازى درست كنند. يك وقت يكى را بزنند بكُشند. يك دو تا شعار از، ـ شما اگر يادتان باشد، من نبودم اينجا، لكن براى من نقل مى‌كردند ـ اين دستجاتى كه در قم آن وقت به ضد رژيم سابق شعار مى‌دادند، اينها شعار آرام مى‌دادند، يك دفعه مى‌ديدند كه از اينجا يك كسى يك چيزى انداخت، يك شيشه‌اى را شكست، يك بانكى را شكست، يك جايى را خراب كرد، گاهى يك آدمى را كشت، مى‌ريختند به جان هم، يك كشتارى پيدا مى‌شد زياد. آنها روى حساب، هميشه روى نقشه حساب مى‌كنند و اينطور كارها را مى‌كنند. قضيۀ دخالت نظامى ابداً مطرح نيست؛ دخالتهاى توطئه‌گرى. اينطورى؛ يعنى از قواى خود ما استفاده مى‌كنند. قوۀ خودشان را از آن استفاده نمى‌كنند. در اين ممالك از قواى خود ما استفاده مى‌كنند. خوب، شما كردستان را ببينيد كه اينها از چه استفاده مى‌كنند. يك نفر سرباز امريكايى نمى‌آيد آنجا يك كارى بكند. آنها با شيطنت استفاده مى‌كنند از خود اين افرادى كه يا وابسته هستند به آنها يا اعوجاج دارند. آن وقت، اين دست دوميها كه اعوجاج دارند، از ساده‌دلى بعضى از كُردها استفاده مى‌كنند، با آنها صحبت مى‌كنند، چه منتشر مى‌كنند كه بنا دارند كه تمام كردستان را بكوبند. اين ارتش ايران كه رفته آنجا براى اينكه جلوگيرى كند از اينكه آنها دارند مى‌كُشند و سر مى‌بُرّند و اذيت مى‌كنند، فوراً آنها دنبالش برمى‌دارند مى‌نويسند كه ما مى‌خواهيم؛ يعنى دولت ايران مى‌خواهد كه كُردها را بكوبد. آن رفته كه كُردها را حفظ بكند، اينها مى‌گويند رفته كُردها را بكوبد. امريكا، دشمن شمارۀ يك ملت ايران اين اشخاصى كه هى «فدايى خلق» خودشان را معرفى مى‌كنند، من كه در اين چيزهايى كه براى پشتيبانى از اين جوانها بود كه آنجا را گرفتند، به گوش من نخورد كه اينها پشتيبانى كرده باشند. اگر اينها امريكايى نيستند، چطور پشتيبانى نكردند از اينها؟ اگر اينها مال شوروى هستند و خودشان، يا خير، ملى هستند، آدمى كه ملى است، با امريكا خوب دشمن است؛ همان طورى كه همۀ ملت ما دشمن‌اند. همان طور كه ملت همۀ ما دشمن شمارۀ اول خودش را امروز امريكا مى‌داند. براى اينكه دشمن شمارۀ اول ما را۱ برده است امريكا نگه داشته است. آن وقت هم كه آن بود، دشمن شمارۀ يك ما آنها بودند. اينها اَذناب آنها بودند. اينها كسانى بودند كه مأموريت داشتند براى وطنشان؛ يعنى مأموريت داشتند كه اين وطن را نگذارند يك قدم جلو برود. مايى كه و شمايى كه و ملت ما كه دشمن شمارۀ يكش را امريكا مى‌داند، و حالا هم كه جوانها رفتند آنجا را گرفتند، ديدند كه مركز توطئه بوده آنجا، به گوش من نخورد كه از اين «فدائيان خلق» يك پشتيبانى از اينها شده باشد. از ساير گروهها به گوشم خورد. حالا شايد بوده، الآن من نشنيده باشم و ليكن شايد شماها شنيده باشيد، به گوش من نخورد. اگر اينها يك چيزى برخلاف دولت بود، يا برخلاف اسلام بود، يك قضيه‌اى واقع شده بود، اينها حالا مى‌ديديد كه چقدر دامن به آن مى‌زدند. يكى از نقشه‌ها همين است كه همينها ـ همين الآن در آن منزل من موجود است، يعنى تقريباً مى‌آورند براى من اينها را از طريقهايى ـ همينهايى كه با امضاى «چريكهاى فدايى خلق» است، همينها دارند هِى يك دروغهايى را منتشر مى‌كنند كه نگذارند اين نهضت به [اهدافش] برسد. منتشر مى‌كنند كه خوب، در كردستان هيچ كارى نشد، هيچى، هيچى. شما الآن خوانديد اينقدر كارها، در عين حالى كه آنها نمى‌گذارند بشود، در عين حالى كه اگر بخواهد يك كارهاى اساسى‌تر بشود، محيط آرام لازم است. مى‌شود با اينكه در يك شهرى جنگ باشد، بعد يك دسته‌اى بروند اسفالت كنند؟ خوب، نمى‌شود اين. الآن شما اين قدر كارها را خوانديد كه در كردستان شده است و كرديد شماها، جوانها ـ خدا حفظتان كند. اينها مع‌ذلك بدون اينكه يك حيايى داشته باشند، مى‌گويند هيچ كارى نشده اصلش در آنجا. اصلاً همان قضيه‌اى بود كه بوده. تفاوت زندانيان سياسى در رژيم شاه و جمهورى اسلامى در يكى از نوشته‌هايشان نوشته‌اند كه حبسهاى سياسى در زمان محمدرضا بوده است، لكن حالا همان طور است يا بيشتر، حبسى سياسى. اينها فكر اين را نكردند كه آخر حبسى سياسى كه الآن شما اسمش را مى‌گذاريد، حبسيهاى سياسى بوده است كه در زمان محمدرضا خان آن كارها را مى‌كرده است؟ دزدها را شما؛ حبسى سياسى حساب مى‌كنيد؟ آنهايى كه بر ضد اين مملكت و بر ضد اين ملت قيام كرده بودند و آن همه خيانت كرده بودند، آنها را جزء رجال سياسى شما حساب مى‌كنيد؟ نصيرى جزء رجال سياسى است؟ هويدا جزء رجال سياسى است، يا جزء دزدها هستند اينها؟ شما چرا رجال سياسى را بدنام مى‌كنيد به اينكه اينها را اسمشان را «رجال سياسى» مى‌گذاريد؟ ساواكيها جزء رجال سياسى هستند؟ آنى كه الآن در حبس فعلى دادگاههاى ما هست، همين ساواكيها هستند و همين خيانتكارها و همين اشخاصى كه يا كشته‌اند يا امر به كشتن كرده‌اند و يا زجر كرده‌اند جوانهاى ما را، آنطور كارها را با همۀ طبقات كردند. زمان رضا، محمدرضا كى حبس بود؟ چه طبقه‌اى حبس بودند؟ علما، دانشگاهيها، رجال ملى، اينها حبس بودند. حالا كى حبس است؟ ساواكيها. خوب، شما اگر ساواكى نيستيد، چطور اينها را رجال سياسى مى‌دانيد؟ شما چطور ساواكيها را جزء رجال سياسى حساب مى‌كنيد؟ اگر شماها پيوندى با رژيم سابق نداريد، اگر شما جزء اجزاى ساواك نيستيد، اگر شما فعاليت براى ساواكيها نمى‌كنيد، چطور ساواكيها كه الآن در حبس‌اند، در مقاله‌تان مى‌نويسيد كه رجال سياسى؟ حالا بيشتر از آنجا از زمان [سابق] حبس‌اند؟ شما دزدها را جزء رجال سياسى مى‌آوريد؟ معلوم شد سياست شما غير آن سياستى است كه در نظر ملت ماست و مردم اصيل ماست. اگر شما با آنها پيوند نداريد، چطور مى‌گوييد كه آن وقت و حالا هر دو دسته رجال سياسى بودند كه اينها محبوس بودند. آن وقت وقتى كه ما حبس داشتيم، حبسى داشتيم مثل مرحوم طالقانى، مثل آقاى منتظرى، مثل آقاى لاهوتى. از اهل علم، كثيرى از اينها در حبس بودند و زجر كشيدند. يكى از ملاّهاى محترم ما را پايش را در آنجا اره كرده بودند ـ از قرارى كه براى ما گفتند ـ از رجال سياسى طبقۀ غيرملاّها هم خوب، اشخاص محترمى بودند كه سالهاى طولانى در حبس بودند و سالهاى طولانى در زير شكنجه و زجر بودند، براى اينكه مخالف بودند با اين رژيم. آن وقت اينها حبس بودند، حالا ساواكيها حبس هستند. اين آقايانى كه اسم خودشان را [فدايى] خلق گذاشتند، مى‌گويند فرقى نكرده. خيال مى‌كنند حبس ـ خيال نمى‌كنند، مى‌خواهند اغفال كنند، خيال نمى‌كنند ـ كه نخير، حبس ميزان است، چه دزد را حبس بكنند و چه يك شخص امين را، فرقى ندارد. فرقى ندارد كه دزدها را حبس بكنند يا اشخاص امين را حبس بكنند. فرقى ندارد كه چپاولگرها و آدمكشها را حبس بكنند يا اشخاصى كه مى‌خواهند جلوگيرى از چپاولگرى بكنند حبس بكنند. اينها منطقشان اين است. بايد در مقابلشان جوانهاى ما گول نخورند از اين تبليغات فاسد. امريكا اينطورى تبليغ مى‌كند. امريكا نظامى نمى‌آورد اينجا، امريكا نويسنده مى‌آورد اينجا، امريكا گوينده مى‌آورد اينجا، امريكا عمال خودش كه سالهاى طولانى آنها را تربيت كرده است مى‌فرستد اينجا كه اوضاع ما را به هم بزنند. امريكا كردستان را آن جورى به هم مى‌زند. تهران را آنطورى مغشوش مى‌كند. و گاهى فرض كنيد كه دانشگاهها را به هم مى‌زند، و گاهى تو خيابانها مى‌ريزند، چه مى‌كنند. او اينطور كار مى‌كند. امروز كه جوانهاى ما اين لانۀ فساد را گرفتند و در مقابل، اينكه آنها بدترين خلق خدا را و بدترين جانيهاى۲ ما را گرفتند آنجا بردند و نگه داشتند و پذيرايى از او مى‌كنند، و مى‌خواهند معالجه‌اش بكنند، و با اين بهانه‌هاى خلاف انسانى. امروز هم الآن توطئه هست، براى اينكه از حسن نيت جوانهاى ما، از صفاى سَريرۀ۳ جوانهاى ما استفاده سوء بكنند. فرض كنيد بيخ گوش آنها بخوانند كه خوب انگليس هم مثل امريكا، چه فرقى مى‌كند! بريزند آنجا را خراب كنند. خوب، عراق هم مثل آنجا، چه فرقى مى‌كند، بريزند آنجا را هم بگيرند. فرانسه هم مثل آنها، كه ما را معرفى بكنند كه نه تنها قضيه روى موازين نيست، قضيه روى هرج و مرج است. اينها مى‌خواهند ما را معرفى كنند كه ما مملكتمان هرج و مرج و درهم و برهم و هر كه هر كارى دلش مى‌خواهد بكند، تا به دنيا بفهمانند به اينكه يك مملكتى است كه محتاج به قَيم است. قَيمش هم كى است؟ آقاى كارتر. خودش محتاج به قَيم است كه اين قدر آدمكشى نكند. اينها جنون سياسى دارند. اينها جنون دارند كه اين قدر مردم را به كشتن مى‌دهند و اين قدر فساد مى‌كنند، اينها مجنون‌اند. اينها بايد بروند در تيمارستانها معالجه بشوند. مغزهاى اينها بايد معالجه بشود. اينها مى‌خواهند معرفى كنند ملت ما را كه يك ملت هرج و مرج طلب و يك ملتى هستند كه وحشى و چه. يكى از [اينها] ـ الآن يادم نيست كه كى بود كه ـ نقل كردند از او، كه ما ايستاده بوديم در آنجا، در يكى از جاهايى كه تظاهرات ايرانيها بود. آن وقت كه زمان محمدرضا بود. يك امريكايى هم گفت پيش من ايستاده [بود]. گفت: ببين اين وحشيها را. گفته بود: من به او گفتم، اينها وحشى‌اند كه دارند حق خودشان را مى‌گيرند؟ اينها مى‌خواهند ما را اينطورى [بيرون كنند]. ما آن وقت هم كه يك كلمۀ حقى مى‌گوييم، اينها ما را به وحشيگرى مُنْتَسب مى‌كنند. توطئۀ بزرگ دشمن؛ ايجاد يأس از انقلاب جوانهاى ما ملتفت باشند، توجه داشته باشند كه هر كس هر چه مى‌گويد باور نكنند. يكى از چيزهاى بزرگى كه اينها دارند، اين است كه سمپاشى كنند، به طورى كه ما را از اين انقلاب مأيوس كنند. اين يكى از كارهاى بزرگ اينهاست كه مى‌خواهند بكنند كه از اين انقلاب ملت ما مأيوس بشوند، و بگويند خوب كارى انجام نگرفته. اگر كارهاى دست اول است، كه عرض كردم همه‌اش انجام گرفته است. كارهاى دست دوم هم چيزى است كه مشغول انجامش هستند. همين در دولت آقاى بازرگان چقدر كارها انجام گرفته، چقدر خانه‌سازى شده، و بى‌انصافها مى‌گويند، يك خانه ساخته نشده. در اين جهاد سازندگى چقدر خدمت كرد اين ملت به اين ملت خودش، و به اين اشخاصى كه مشغول كشت و زرع بودند؟ چقدر شما الآن خدمتها را شمرديد كه رفتيد همه جا هر چه نابسامانى بوده درستش كرديد؟ اينها باز مى‌گويند هيچى نشده. از آن طرف خودشان فعاليت مى‌كنند كه چيزى نشود. اين اشخاصى كه خودشان را معرفى مى‌كنند كه ما «فدايى خلق» هستيم، با يك كبريت آتش مى‌زنند حاصل عمرِ چندين نفر كشاورز را كه اين خرمن را تهيه كرده است. اين «فدايى خلق» يك كبريت مى‌زند اين را، آتشش مى‌زند. اين «فدايى خلق» يك تفنگ مى‌زند، آن لولۀ نفت را سوراخ مى‌كند كه حاصل زحمت اين ملت از بين برود. اينها و امريكا اگر كار مى‌كند اينطورى كار مى‌كند. امريكا، نظامى اينجا نمى‌فرستد. امريكا، بدتر از نظامى اينجا مى‌فرستد. اينها بدتر از نظامى‌اند. انسان با نظامى حال خودش را مى‌داند. نظامى مى‌آيد جلو، ما هم مى‌رويم جلو. نظامى امريكا اگر بيايد اينجا، ما هم مى‌رويم جلو. من هم مى‌روم جلو. همۀ شما مى‌آئيد جلو. نظامى نمى‌فرستد او، خاطرجمع باشيد. از اين امريكا هيچ نترسيد، از اين توطئه‌هايش بترسيد. اينها را هم بايد خنثى كنيد. اين هم خود شما جوانها بايد در دانشگاه كه هستيد، اگر آمدند توى دانشگاه خواستند اخلال بكنند، جلوشان را بگيريد. در كارخانه‌ها هستيد، اگر آمدند آنجا جلوشان را بگيريد. در جهاد سازندگى هستيد، اگر آمدند آنجا خواستند اخلال كنند جلوشان را بگيريد. هر جا هستيد جلوشان را بگيريد. نگذاريد اينها رشد پيدا بكنند. اينها الآن نوكر شمارۀ يك آن كسى هستند كه ما [او را] دشمن شمارۀ يك حساب مى‌كنيم. ان‌شاءاللّه خداوند همه شما را تأييد كند و موفق باشيد. و اين معانى كه شما فرموديد، باز از ريشه همان است كه عرض كردم. شما توقع اين را نداشته باشيد كه يك مملكتى كه همه چيزش را آشفته كردند و فرار كردند، همه چيزش را، اقتصادش را از بين بردند، اين قدر قرض به عهدۀ اين ملت گذاشتند و فرار كردند. همه چيز ما را اينها به هم زدند و فرار كردند، توقع اين را نداشته باشيد كه حالا انقلاب كه شد فوراً همه چيز سر جايش بيايد. اينها وقت لازم دارد. رشد سياسى ـ فكرى ملت بايد يك دولت مستقرى با همت شماها، با همت ملت، يك انتخابات صحيحى بشود با همت ملت، ملت مى‌شناسند افراد صالح را. لازم نيست كه حالا يك چند سال هم ما درسشان بدهيم. نخير، خودشان مى‌فهمند. اين ملت چيز مى‌فهمد، مى‌فهمد كى آدم صالح است كى آدم ناصالح. البته گاهى هم يك كسى خودش را جا مى‌زند، اما اين گاهى است. هر كسى در هر شهرى كه هست، طول اين بيست، سى سالى كه همراه با اين مردم بوده مى‌داند كه اينها كدام يكى‌شان از ريشه‌هاى آنهاست. كدام‌شان نيستند. مى‌فهمند كى بوده است كه در آنجا خوش رقصى كرده و كى بوده است كه نه، آنطور نبوده، مخالف بوده و نتوانسته صحبت كند، مى‌شناسند. مردم آنهايى را بايد انتخاب بكنند كه مى‌شناسند كه به اين ملت خدمتگزار است و دلش براى اين طبقۀ ضعيف مى‌سوزد. ما نمى‌خواهيم يك مجلس اعيان درست كنيم. مجلس سنا را، مجلس اعيان به آن مى‌گويند. ما مى‌خواهيم اعيان را از بين ببريم، آدمشان كنيم آنها را. آن اعيانى كه در مجلس سنا نشستند و آن قدر خيانت به مملكت ما كردند، آن مجلس را ما اصلاً بستيم درش را. مجلس شيوخ و مجلس اعيان و مجلس سنا؛ اينها يك دسته مفتخوارى بودند. پيرمردهاى آخر عمرشان بعد از همه خيانتها، پيرمردهايى بودند كه آنجا مى‌رفتند جمع مى‌شدند و ـ عرض مى‌كنم ـ شايد رفيقش هم كه نشسته بود راجع به اينكه دوايش چه است يا غذايش چه است صحبت مى‌كرد و پول اين ملت را مى‌خورد. اين را درش را بستند، تمام شد ديگر. ما مجلس سنا نداريم. مجلس شورا داريم. مجلس شورا هم نمى‌خواهيم از طبقۀ بالا درست بشود. مجلس شورا مى‌خواهيم از آدمها، آدمهايى كه متوجه‌اند به اينكه به اين ملت چه گذشته است در پنجاه و چند سال و در طول نظام شاهنشاهى، و لااقل در اين مواردى، در اين مدتى كه ديده‌ايد خودتان. اين آدمهايى كه مى‌بينند اينطور بر اين ملت گذشته است، اشخاص را هم مى‌شناسند در شهرهاى خودشان، در روستاهاى خودشان، مى‌شناسند اينها را، و ديدند اينها در طول اين مدت چه كرده‌اند. آنها مخفى آن وقت كار نمى‌كردند، علناً مردم را اذيت مى‌كردند. آن اشخاص را كنار بايد بگذارند و يك اشخاصى كه امين هستند، اشخاصى كه معروف است پيششان به امانت، به ديانت، به خدمت به مردم، آنها را تعيين مى‌كنند، بايد هم تعيين بكنند. مجلس ان‌شاءاللّه مستقر بشود. قانون اساسى ان‌شاءاللّه قانون اساسى‌مان به رأى گذاشته مى‌شود. تقريباً نزديك به تمام شدنش است. به رأى گذاشته مى‌شود. بعد از اينكه ما ملاحظه‌اش كرديم و تصديقش كرديم، به رأى گذاشته مى‌شود. آثار مترقى ولايت فقيه ملت ما اگر بخواهند سردى بكنند، يكى از امورى كه توطئه در آن هست اين است كه راجع به اين قانون اساسى مردم را سرد كنند. از آنها بپرسيد، خوب اين قانون اساسى كه شما مى‌گوييد كه قانونى است ارتجاعى، كدام يكى از اين موادش ارتجاعى است؟ اولى كه دست رويش مى‌گذارند، دست مى‌گذارند، روى ولايت فقيه. اول، دست آنجا مى‌گذارند، براى اينكه اين يك طرح اسلامى است و آنها از اسلام مى‌ترسند. آنها اسلام را ارتجاع مى‌دانند. آنها جرأت نمى‌كنند كلمۀ اسلام [را] بگويند ارتجاعى است. مى‌گويند كه اينها مى‌خواهند ما را به هزار و چهار صد سال پيش برگردانند. اين همان تعبير ديگر است، منتها كلمۀ اسلام را نمى‌گويند. آن قدر به ولايت فقيه، اثرِ مترقى‌بار است كه در ساير اين موادى كه شما ملاحظه مى‌كنيد، معلوم نيست مثل آنجا باشد. يك نفر آدمى كه همۀ جهات اخلاقيش و ديانتيش و ملى بودنش و علم و عملش ثابت است پيش ملت، و خود ملت اين را تعيين مى‌كنند، اين نظارت مى‌كند بر اينكه مبادا خيانت بشود. همان رئيس جمهورى كه ملت خودشان تعيين مى‌كنند و ان‌شاءاللّه ديگر از اين به بعد امين تعيين مى‌كنند، لكن مع‌ذلك براى محكم‌كارى يك فقيهى كه عمرش را صرف در اسلام كرده است و عمرش را براى اسلام خدمت كرده، مى‌گذارند ببينند اين چه مى‌كند؛ مبادا يك وقت خلاف بكند، رئيس جمهورى آتى ما خلاف نمى‌كند، لكن محكم‌كارى شده كه نگذارند اين خلاف بكند. رؤساى ارتش ما و ژاندارمرى ما و اين رؤساى درجه اول، ديگر از اين به بعد اشخاصى نيستند كه خيانت بكنند، لكن محكم‌كارى شده است كه همين فقيه را ناظر قرار بدهند. و هكذا آن موارد حساس را نظارت مى‌كند فقيه و تصرف مى‌كند فقيه. و اين از امورى است كه مترقى‌ترين موادى است كه در قانون اساسى اينها [تصويب] كردند. و اينها دشمن‌ترين مواد، پيششان اين است. هراس دشمنان از اسلاميت نظام همينها بودند كه فرياد مى‌كردند و مى‌نوشتند اين را كه خوب ديگر اسلام را مى‌خواهد چه كند؟ خوب بگوييد جمهورى، از اسلام مى‌ترسيدند «خوب به جاى اسلام بگذاريد دمكراتيك، جمهورى دمكراتيك» اينها نمى‌فهمند كه اين همه دمكراسى چه. دمكراسى كه در عالم معروف است، كجاست؟ كدام مملكت را شما داريد؟ اين ابرقدرتها كدام يكيشان به موازين دمكراسى عمل كرده‌اند؟ يك دمكراسى كه در هر جا يك معنا دارد. در شوروى يك معنا دارد، در امريكا يك معناى ديگر دارد، پيش ارسطو يك معنايى دارد، پيش حالا[ئيها] يك معناى ديگر دارد. ما مى‌گوييم يك چيزى كه مجهول است و هر جا يك معنا از آن مى‌كنند، ما نمى‌توانيم آن را در قانون اساسى‌مان بگذاريم كه بعد هر كسى دلش مى‌خواهد آن جورى درستش كند. ما مى‌گوييم اسلام، اسلام هر جا يك معنا ندارد، اسلام يك معناست، همۀ مسلمانها مى‌شناسند آن را. ما مى‌گوييم جمهورى اسلامى، ملت ما هم جمهورى اسلامى را خواسته بود. همينى را كه ملت ما با تقريباً اتفاق كلمه، درصد دو، يك و نيم مخالفت ـ اين مخالفت، اسمش نيست ـ همينى كه ملت ما مى‌خواست و با اصطلاح آنها دمكراسى بودن اقتضاى اين را مى‌كرد كه همه تسليم باشند در همين، از اول مشغول مخالفت شدند. اينهايى كه آن روز مخالف بودند با جمهورى اسلامى، و از اسلامش مى‌ترسند، نه از جمهورى‌اش. حالا با مجلس خبرگانش، قبل هم با انتخابات مجلس خبرگان مخالفت مى‌كردند، و بعد هم با مجلس خبرگان مخالفت مى‌كردند، و بعد هم خواهد آمد كه با مجلس شورا مخالفت خواهند كرد. و بعد هم با اين رفراندمى كه براى قانون اساسى است، خواهند مخالفت كرد. درد همه، اين است كه چرا اسلام؟ اين دردشان است. و ملت ما هم همۀ مقصد خودش را اسلام مى‌داند، براى اينكه از اسلام مى‌بيند كه آن چيزى كه مى‌خواهد حاصل مى‌شود. اسلام، هم دنياست و هم آخرت. ملت ما اسلام را مى‌خواهد و اينها با ملت ما مخالف‌اند براى خاطر اينكه اسلام را مى‌خواهد. اگر اين ملت مى‌گفت كه جمهورى فقط، اينها همه برايش سينه مى‌زدند و برايش تبريك مى‌گفتند. اما حالا كه كلمۀ اسلام آمده توى كار، نه با اين مخالف‌اند. اين ارتجاعى است! اينها اسلام را ارتجاعى مى‌دانند. اينها خدا را مرتجع مى‌دانند، يك همچو مردمى‌اند. اگر اعتقاد به او داشته باشند ـ اعتقاد كه ندارند ـ اينها با پيغمبر اسلام بدترند تا با شماها؛ براى اينكه اساس را او گذاشته است. اين ارتجاعى بود كه شما ملت [را نجات داد]، اين ارتجاعى بود كه دست خيانتكارها را از اين مملكت بُريد. و اينها اين را مسئلۀ ارتجاعى مى‌دانند. اين ارتجاعى بود كه شماها را به سرنوشت خودتان حاكم كرد. نمى‌دانم كِى اينها مى‌خواهند بيدار بشوند و كِى مى‌خواهند دست بردارند از اين مغلطه‌كاريهاى خودشان، از اين مخالفتهاى خودشان؟ من متأسفم كه يك جمعيتى كه بايد به اين مملكت خدمت بكنند، بايد الآن قدردانى بكنند كه اين ملت خون خودش را داد و چپاولگرها را بيرون كرد و مفتخورها را دستشان را قطع كرد و آدمكشها را بعضيشان را به جزاى خودشان رساند و بعضيشان را هم مى‌رساند ان‌شاءاللّه. من متأسفم كه اينها نمى‌آيند ميدان با اين ملت موافقت كنند. ملتى كه همه چيزش را داده و حالا شما آزادانه نشسته‌ايد توى اتاقهايتان و پايتان را روى پاى خودتان مى‌اندازيد و برخلاف اين ملت قلمفرسايى مى‌كنيد. انسان متأسف مى‌شود از اينكه اين چه افكارى است كه اينها دارند. هى «ارتجاع، ارتجاع»! هر كلمۀ ارتجاع كه مى‌گويند اگر دلشان را بشكافيد، برمى‌گردد به اينكه اسلام ارتجاعى است؛ منتها جرأت نمى‌كنند بگويند. بعضيشان هم با صراحت يك كلمه‌اى گفتند و توبه كردند بعدش. و معلوم نيست كه توبۀ حقيقى هم باشد. قلمهاى وابسته به امريكا بيدار بشوند ملت. و بيدار بشوند جوانهاى ما. توجه داشته باشند به اينكه امريكا با سرنيزه نمى‌آيد به ميدان شما. با قلم مى‌آيد به ميدان شما. با قواى انتظامى نمى‌آيد به اينجا. با آن اشخاصى كه دارد و دارد اين امور را مى‌گرداند به دست آنها، با آنها مى‌آيد به ميدان ما. اينها را بايد توجه به آن داشته باشيد. آلت دست واقع نشويد. هى سردتان بكند كه هيچى نشد. همه چيز شده است. شما اين چيز را چطور كم حساب مى‌كنيد كه يك قدرت شيطانى كه پشت سرش همه قدرتها بودند، نه فقط قدرتهاى ابرقدرت، قدرتهاى دست دوم هم پشت سرش بودند. شما شكستيد او را. از اين بالاتر چه مى‌خواهيد؟ شما در دنيا يك آبرويى پيدا كرديد. يك عظمتى الآن در دنيا پيدا كرديد كه كسى ندارد. اين را از بين نبريد براى خاطر اينكه مثلاً فرض كنيد فلان جا اسفالتش كم است ـ با اينكه مشغول‌اند به همۀ كارها ـ چرا اسفالت نشده. مگر شما خون بچه‌هايتان را داديد كه اسفالت عوضش بگيريد؟ مگر شما عوض مى‌خواستيد براى اين كار؟ اسفالت مى‌خواستيد مگر شما؟ شما براى خدا كار كرديد و براى خدا كسى [كه] كار مى‌كند از اسفالت بالاتر است، از همه چيز بالاتر است. ننشينيد و هِى بگوييد، هِى هر روز بياييد اينجا شكايت از امور بكنيد، اين شكايتها را بگذاريد براى بعد، حالا ما بين راهيم. بايد اين قدرت را بشكنيم تا آخر. بايد اين توطئه را خفه كنيم. و اين توطئه‌هاست كه شماها را وادار مى‌كند كه هى بياييد بگوييد كه هيچى نشده، هيچى نشده، هيچ فلان جا نشده. ببينيد اينها چه مى‌گويند، چه شده، اينهاست كه شده. خدا ان‌شاءاللّه شما را حفظ كند. همه‌تان را حفظ كند. ان‌شاءاللّه خدا اين جوانهاى ما، اين جوانهاى ما كه مشغول بودند از اول تا حالا و فداكارى كردند براى ما، براى اسلام نگه دارد اينها را. من دعاگوى اينها هستم. من خدمتگزار اينها هستم. من اگر مى‌توانستم مى‌رفتم، من هم مثل آنها خدمت مى‌كردم، لكن خوب من يك پيرمردى هستم اينجا نشستم، جز يك زبان اَلْكَن چيزى ندارم. خداوند همۀ شما را حفظ كند و موفقتان كند در اُمور.
