بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم اهميت مسئلۀ تبليغات از كارهاى چشمگيرى كه در اين نهاد شده‌است تقدير و تشكر مى‌كنم و توفيق آقايان را بيشتر از خداى تبارك و تعالى مسئلت مى‌كنم. مهم اين است كه در اين طور مسائل چون مسائلى است كه مربوط به اسلام است، همه مردم شركت دارند، امروز كارهايى كه در ايران مى‌شود، كارهايى كه مربوط به جمهورى اسلامى‌است، از باب اينكه مردم از خودشان مى‌دانند و جدا نمى‌دانند هيچ نهادى را از خودشان، از اين جهت فعال‌اند در كارها، و ما بايد هرچه بيشتر مردم را حفظ كنيم، و مردم بايد هر چه بيشتر در صحنه حاضر باشند. ما الآن در بين راه هستيم. يعنى آن چيزى را كه اسلام از آحاد ما خواسته است، و او اينكه اسلام را آن طورى كه هست معرفى كنيم به همه جا آن را، ما الآن در اول راه هستيم كه بايد اين كار را انجام بدهيم. مسئله تبليغات يكى از مسائل بسيار مهمى است كه شايد در رأس بيشتر از امور واقع بشود. و ملاحظه مى‌كنيد كه دنيا تمام تبليغاتشان به ضد ماست، تقريباً بايد اين طور گفت آنهايى كه به ضد ما نيستند ساكت‌اند. والاّ تمام راديوها، تمام مطبوعاتشان، مصاحباتى كه در خارج واقع مى‌شود همه را ملاحظه كرديد كه به ضد جمهورى اسلامى‌است، يعنى به ضد اسلام است. و چون اسلام را آنها نمى‌خواهند و ايران را مى‌بينند كه در صدد اين است كه اسلام را معرفى كند به عالم، و اگر معرفى بشود به عالم قبول خواهند كرد و منافع آنها را به هدر خواهد داد، از اين جهت با ايران مخالفت مى‌كنند، نه اينكه يك جمعيتى در ايران هستند، يا يك انسانهايى در ايران هستند، با ايران به اينكه عنوان اسلامى‌پيدا كرده است. والاّ اين ايران بوده زمان محمدرضا، زمان ديگر با آن مخالفت نداشتند، بلكه موافقت هم داشتند. براى اينكه، آن ايران، ايرانى بود كه در دست آنها بود و درخواست آنها بود، اما ايرانى كه در دست آنها نباشد و مخالف با آنها باشد و خواست آنها را نخواهد انجام بدهد، آنها اين ايران را نمى‌خواهند و به عنوان ايران، اسلام را دارند مى‌كوبند. تبليغات مسموم عليه نظام اسلامى ايران و ما بايد هر چه بيشتر مسئلۀ تبليغاتمان را ـ خصوصاً در خارج ـ بايد دولتها و بايد ملت هرچه بيشتر تبليغات را به آن دامن بزنند در مقابل آن تبليغاتى كه الآن در دنيا هست. شما ببينيد در همين دهۀ فجر و در بيست و دو بهمن كه آن جمعيت عجيب و غريب در صحنه بود، قبلش بعضى از اين ايرانيهايى كه بيرون رفتند، فرار كردند، اينها يك شيوۀ خاصى دارند، مى‌گويند كه مردم بيرون نياييد. دنبال او هرچه بيرون آمده باشد آنها كار ندارند. بعد مى‌گويند كه ديديد هيچ كس بيرون نيامد. وضع‌شان اين طورى شده. يك جور شكست خوردگى مفتضحانه‌اى هست كه مبتذل شده است. يك كلمه، خوب، بيرون نيايد، كه معلوم نمى‌شود چى بيرون آمده، كى نيامده. بيرون آمده‌ها معلوم مى‌شود، بيرون نيامده‌ها. اينها يكدفعه نمى‌گويند بابا بيرون بياييد شما هم يك طرف شهر باشيد تا ببينيم چى‌اند، آنها كه بيرون مى‌آيند كى‌اند. از آن طرف مى‌گويند همۀ ايران با ما هستند، از آن طرف مى‌گويند اگر بخواهند بيايند بيرون آنها را چه خواهند كرد. خوب، اگر همۀ ايران با شما هستند، چطور چه خواهند كرد؟ بيست و دوم بهمنى كه به اين وضع بوده، نه در رسانه‌هاى گروهى خارج يك چيزى گفتند كه‌قابل ذكر باشد و نه ـ در ـ كسانى كه درخارج نشسته‌اند و به ضد ما صحبت مى‌كنند. بيست و دوم بهمن را به حسب آن طورى كه همه گزارش داده‌اند، خوب ما صحنه‌هايش را مى‌بينيم يك چيز چشمگيرى بود، خيلى زياد بود. بعضيها مى‌گفتند كه اين تقريباً مثل آن اجتماعات اول عاشورا و آن وقتها بوده است. ولى مع ذلك در دنيا منعكس نشد و اين طور شد. وضع جنگ را ببينيد. امروز وضع جنگ اين طور است كه در هر صحنه‌اى كه وارد مى‌شوند اينها و ارتش اسلام وارد مى‌شود، سپاه پاسداران، بسيج، وارد مى‌شوند، پيشروى مى‌كنند، اسير مى‌گيرند. در همين آخر دوهزار مى‌گويند، دوهزار نفر اسير گرفتند، هيچ صحبتى نيست. اما از آن ور يك چيز تلويزيونى درست مى‌كنند، حالا البته آنها اهل فن‌اند مى‌توانند درست بكنند. آن وقت پريشب بود يا ديشب بود، مى‌گفت كه در تلويزيون كجا كه در لندن درست شده است، و نمايش داده شده است و در فلان جايى از اين خليج مثل اينكه بود، آنجا نمايش داده شده است، فهمانده‌اند به مردم كه چقدر ايرانيها كشته شده‌اند. تمام لاشه‌هاى اينها افتاده است در بيابانها، و عراقيها با شادى دارند دور و بر آنها مى‌گردند. اين عراقيهاى بيچاره‌اى كه گرفتار شدند خودشان، اين ارتش عراقى كه بيچاره شده است، هر وقت چهارتا پاسدارها را مى‌بينند فرار مى‌كنند همه شان، آن وقت يك همچه چيزى نمايش مى‌دهند. وضع دنيا اين طورى شده در تبليغات. تبليغات وضعش بر اين شده است كه هر چه بتوانند برخلاف اسلام، بر خلاف ايران به عنوان اينكه اين يك جمهورى اسلامى‌هست و اسلام را مى‌خواهد، دارند تبليغ مى‌كنند از هر طرف. جنگ با اين اهميتى كه هست الآن پيشروى دارد مى‌كند، و اين طور پيشروى كرده و همه را بيرون كرده‌اند تقريباً، تقريباً از ايران بيرون كردند، و الآن دارند پيشروى مى‌كنند. وقتى كه راديوها مى‌گويند، آنجايى كه خيلى خوب مى‌گويند، مى‌گويند بعضى ايرانيها اين جور مى‌گويند، عراقيها اين جورى مى‌گويند، اما معلوم نيست چه جورى است. آنوقتى كه زياد سيلى خوردند از آن ور مى‌افتند، مى‌گويند كه عراقيها پيش بردند، جلو آوردند، راندند ايرانيها را،انداختند به دريا، آنها نتوانستند شنا كنند رد بشوند،انداختند به آن آبها و آنها بيچاره‌ها همه خفه شدند و مردند. اسير گرفتند، اسيرهاى بچه هشت ساله، اين ايران، بچه‌هاى هشت ساله را مى‌فرستند به جنگ! وضع تبليغات اين طور شده. ما تبليغاتمان هر چه هم زياد بشود البته به پاى آنها نمى‌رسد. خوب همه رسانه‌هاى گروهى دست آنهاست. اما ما بايد تبليغ كنيم. امريكا منشأ تشنج در منطقه ما بايد بگوييم به مردم. و من اميدوارم كه موفق بشوند آنهايى كه تبليغ مى‌خواهند بكنند، و آنهايى كه در خارج مى‌روند و آنهايى كه در راديو و تلويزيون صحبت مى‌كنند معلوم بشود كه وضع چه جورى هست. آنها چه وضعى دارند و ما چه وضعى داريم و آنها چه مى‌گويند و ما چه مى‌گوييم. اينها اسلام را يك جورى معرفى دارند مى‌كنند كأنّه اسلام جنگ مى‌خواهد بكند. با اينكه اسلام هيچ وقت جنگ نخواسته، يعنى ما نخواستيم جنگ بكنيم، آنها جنگ را آوردند براى ما، ما دفاع مى‌كنيم. الآن هم اگر، ما مهلت بدهيم به صدام، اگر اين دو ماه مهلت پيدا بكند دوباره تجهيزش مى‌كنند، مجهزش مى‌كنند و دوباره يك جاى ديگر حمله مى‌كند. يك همچو حيوانى را كه نمى‌شود كه ما رهايش كنيم كه سرخود هر كارى مى‌خواهد بكند. اين تا خفه نشود، اين منطقه درست نخواهد شد. و آنهايى كه به اين كمك مى‌كنند نمى‌فهمند، متوجه نيستند. امريكا اينها را بازى مى‌دهد، اينها را آلت دست قرار داده، همان طورى كه صدام مبتلا شده است. با اينكه عراق طرف نسبت نيست قدرتش با ديگر جاهايى كه الآن در خليج و اينها هستند، همان طور كه اينها مبتلا شدند، امريكا مى‌خواهد اينها را مبتلا كند، ديگران را هم مى‌خواهد مبتلا كند. بايد اينها بفهمند كه تكليفشان چى هست، با اسلام تكليفشان چى هست، با ايران تكليفشان چى است. آنها بعد مى‌خواهند زندگى كنند، بعد كه صدام رفت اينها مى‌خواهند زندگى كنند. ما ميل داريم كه اينها زندگيشان زندگى صحيح باشد. ما هميشه ميل داريم كه در اين منطقه كه هستيم اسباب آسايش مردم بشويم، نه اينكه اسباب گرفتارى مردم بشويم. خوب، نمى‌گذارند ما كار خودمان را انجام بدهيم. اگر يك سال مهلت به ايران بدهند، آن وقت مى‌فهمند كه هم منطقه خوب خواهد شد، هم دست قدرتها بريده خواهد شد، هم هر منطقه‌اى در محل خودش براى خودش زندگى مرفه خواهد پيدا كرد. لكن خوب امريكا نمى‌گذارد، از آن ور، از اين ور هر طور دلش بخواهد مى‌كند. و من اميدوارم ان‌شاءاللّه‌ كه دست همه كوتاه بشود و شما هم موفق بشويد به خدمت. الآن ايران مال خودتان است. دست همه كوتاه شده، خودتان بايد درستش كنيد. الحمدللّه‌ خوب در صحنه هستند مردم، خوب‌اند خيلى، بسيار خوب‌اند، لكن بايد باقى بمانند در صحنه، اگر بخواهند يك زندگى شرافتمندانه داشته باشند، يعنى آدم باشند. ما را آدم حساب نمى‌كردند قبلاً. ما را مثل ساير چيزها حساب مى‌كردند. كه يك كالايى بوديم دست آنها كه ـ برايمان ـ اين به آن مى‌فروخت، آن به آن مى‌فروخت و چه مى‌كرد، ما اين طورى بوديم. حالا بحمداللّه‌ [مملكت مال] خودمان هست، براى خودمان هست و اميدوارم ان‌شاءاللّه‌ كه موفق بشوند به اينكه خدمت كنند به اسلام، خدمت بكنند به ايران. والسلام عليكم و رحمة اللّه‌