

بسمه تعالى به عرض حضور مبارك مىرساند، مرقوم مورخ 20 شوال در عشر دوم۱ محرّم زيارت گرديد. سلامت و سعادت حضرتعالى را خواستار است. مطالبى كه لازم است به عرض برسانم و من نگرانى شَديد دارم آن است كه آنچه نزد آقاى حاج محمدحسن است و قبضى در كار نيست براى ايشان و من بسيار مورد تهمت قرار مىگيرد. در اين ايام صحبتهايى از گوشه و كنار هم شروع شده است و دستگاه۲ ممكن است بهانهاى به دست گيرد و در بوق كند. حتماً به وصول عريضه براى اين امر فكرى كنيد. بايد اينها منتقل به جاى ديگر در تحت نظر يك هيأت رئيسۀ بسيار مطمئن ـ گمان مىشود در آن بانكى كه از اعضاى آن آقاى موسوى۳ است كه على المحكى مرد صالحى است ـ حفظ شود. در هر صورت حضرتعالى براى اين امر فكرى بكنيد كه خطر عظيم براى ايشان و حضرتعالى و من دارد. و لازم است به طورهاى مختلف ... شهريه زياد و دو سه مقابل شود و اگر محذور دارد با تقيه بدهيد و در ايام متبركه تقسيم زياد كنيد و به فقرا و ضعفا كمك كنيد. اينجانب را از ناراحتى خلاص كنيد. من راجع به اينجا فكرى كردهام و شهريه چهل دينار زياد مىشود و تقسيمهاى موسمى هم مىشود. قبوض جوف از آقاى تهرانى است كه نمىدانم آقاى حاج مرتضى است يا اخوى ايشان، از كسى است كه در ذيل مكتوب او سلام مرقوم فرموديد. به مسافرين سه ساله كمك زياد كنيد ...۴ ايشان كمك كنيد. اين سه چك را اگر وصول مىشود مرقوم داريد. من وقت بيش از اين ندارم كه عرض بكنم. اشخاصى را كه تعيين كرديد مثل آقاى راستى و ديگرى مورد نظر اينجانب نيستند، خودم ان شاءاللّه اشخاصى را معيّن مىكنم و اطلاع مىدهم. در حوزههاى علميۀ شهرستانها شهريه قرار دهيد. خلاصه آنچه هست به مصرف برسانيد و انتقال از آن محل، امرِ لازم است، هم براى ايشان در صدد تهمت هستند و هم ممكن است براى شما و من. آنچه پدر آقاى رضوانى به شما دادهاند، اينجا گرفتهاند آنجا بدهند. قبلاً هم 73 تومان بنا بوده بدهند، ايشان گفته دادهاند، ولى از حضرتعالى خبرى نرسيد؛ تتمۀ مطالب را بعداً عرض مىكنم. حضرتعالى مرقومات را مفصل مرقوم مىداريد هم براى خودتان زحمت است و هم من با اين چشم و با اين وقت نمىتوانم مطالعۀ كامل كنم.