بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم غارت ذخاير و سرمايه‌هاى ملت اين بركت اسلام است كه ما ـ همه ـ را دور هم جمع كرده است. درجه‌دار و افسر و سرباز و بختيارى و اهل علم ـ همه ـ در مدرسه جمع شده‌اند. دستها كه در طول قريب سيصد سال ـ از آن وقتى كه خارجيها راه پيدا كردند به شرق ـ دستهايشان و دسته‌هايشان به كار افتاد كه قشرهاى مملكت ما را ـ بلكه شرق را ـ از هم جدا كنند. مملكتهاى اسلامى را از هم جدا كردند، در رأس هر يك يكى از نوكرهاى خودشان را گذاشتند كه نگذارند ملتها توجهى به مسائل خودشان بكنند. ما شاهد مسائلى هستيم؛ و شاهد پنجاه و چند سال ـ البته اگر شما آن زمان را يادتان نيست؛ شايد در بين شما بعضيهايتان يادتان باشد، ولى من يادم هست ـ ما شاهد اين مأموريتهايى كه به اين خانواده^۱ دادند، بوديم؛ كه از اوّلى كه رضاخان آمد به ايران ـ و به توطئۀ انگلستان او آمد ـ و بعد هم كه رفت، راديو دهلى ـ كه آن وقتها دست انگليسها بود ـ اعلام كرد كه ما رضاخان را آورديم، و چون به ما خيانت كرد او را برديم! آن روزى كه رضاخان رفت، راديو دهلى اعلان كرد، كه همين معنايى را كه ما او را آورديم، لكن خيانت كرد و چون خيانت كرد ـ از اين جهت ـ او را برديم. او را بردند؛ لكن چمدانهاى جواهرات ايران را، كه در آن چند روزى كه ديد بايد برود جمع كرد و در چمدانها بست، اينها را بردند در آن كشتى كه برايش مهيا كرده بودند كه برود. در آن كشتى گذاشتند، و بين راه، آنطورى كه يكى از صاحب‌منصبهايى كه همراه بوده است نقل كرده بود براى يكى از علما، و او براى من نقل كرد، گفته بود كه آن چمدانها را با رضاشاه در كشتى گذاشتند و راه انداختند. وسط دريا يك كشتى ديگرى كه مخصوص حمل دوابّ بود، مخصوص حمل حيوانات بود، آوردند متصل كردند به اين كشتى، و به رضاخان گفتند بيا اينجا! رفت آنجا ـ البته مخصوص حمل دوابّ بود، و خوب هم حمل كردند! ـ گفته بود كه چمدانها؟! گفته بودند كه بعد مى‌آيد! خودش را بردند به آن جزيره، و چمدانهاى اين ملت را و ذخاير اين ملت را انگليسها بردند. عين همين مطلب در زمان ما ـ يعنى آن هم زمان ما بود، لكن در اين زمان كه همه‌تان يادتان هست ـ اين تحقق پيدا كرد؛ كه اينها وقتى كه مأيوس شدند از اينكه ديگر نمى‌توانند مستقر باشند در اينجا، پولهاى اين ملت را از بانكهاى اينجا ـ مبالغى بسيار هنگفت، حيرت‌انگيز ـ هر يك از اينها قرض كردند، و همان جواهرات و چيزهايى كه بايد ببرند ـ آنقدرى كه مى‌توانستند ـ از اينجا بردند، و بانكهاى خارجى، مثل بانك سوئيس و مثل امريكا و ديگر بانكها [انباشتند] از ذخاير ما و از پولهاى ما، به اسم اينها يا به اسم خود او، كه بيشتر از همه، و يا به اسم اتباع و عشيرۀ او در آن بانكها هست. و همه مال ملت است. اينها ملت را غارت كردند و رفتند. بزرگترين خيانتها رفته‌اند، و بدتر ـ چيزى كه ـ خيانتى كه اينها كردند، و به تعليم اجانب كردند، اين بود كه ماها را از هم جدا كردند. روحانيت را از دانشگاه جدا كردند. دانشگاه را در نظر روحانيت يك مبدأ فساد، مبدأ كارهاى زشت قلمداد كردند. روحانيت را در پيش آنها دربارى و عقب‌افتاده و اينها، قلمداد كردند. ملت را پيش آنها به غير آنطورى كه هست معرفى كردند. ايجاد دشمنى كردند بين برادرها. يعنى دشمنى ايجاد كردند ـ تا آنقدرى كه مى‌توانستند ـ مابين روحانيون و فرهنگى و دانشگاهى و اينها، و دشمنى مابين ارتشيها و ملت. ملت از ارتش مى‌ترسيد، ارتش با ملت يك جور ديگرى خيال مى‌كرد بايد رفتار كند. اين بزرگتر خيانتى بود كه به ملت ما و به اسلام كردند. گردهماييها در سايۀ قدرت اسلام اين قدرت اسلام است، و الآن قدرت تعليمات اسلامى است ... كه من معمم را و اين آقايان اهل علم را، با شما سربازها و درجه‌دارها و افسرها، و با اين عشاير، در مدرسۀ فيضيه جمع كرده است؛ آن مدرسۀ فيضيه‌اى كه در زمان طاغوت به غارت رفت و درش را بستند، كه تا اين آخر هم درش بسته بود. اين قدرت ايمان و تعليمات اسلام است كه برادرها را كه هم را گم كرده بودند ـ يا اگر هم را توجه داشتند، به صورت دشمنى و اجنبى به هم نگاه مى‌كردند ـ و حالا مثل برادرها پيش هم نشسته‌اند و درد دل هم، به هم مى‌گويند. شما درد دلتان را مى‌گوييد، كه پادگانها به صورت يك محبس بود، و به ما حتى اجازۀ نماز جماعت نمى‌دادند ـ كه يكى از آقايان خواند اين را. ستمگريهاى دوران پهلوى اين آقايان هم كه آنجا نشسته‌اند و از عشايرند ـ آنها هم ـ در زمانى كه اينها قدرت پيدا كردند، آنها هم محروميتهايى داشتند، و محروميت بسيار؛ لكن آنها گمان مى‌كنند كه فقط محروميت مال خود آنها بود و جاهاى ديگر، خير، آباد بود. ما با هر طايفه‌اى كه مواجه شديم در اين مدت، همين مطلبى كه اين آقا الآن گفت ـ كه ما هيچ در آنجا نداريم، در آن زمان آزادى به هيچ وجه نداشتيم و در آن زمان هيچ يك از مآثر تمدن را نداشتيم ـ هر طايفه‌اى كه مى‌آيند پيش ما، همين مطلب را مى‌گويند؛ و همه هم درست مى‌گويند. منتها شما چون اطلاع داريد از بختيارى و ايل بختيارى، و وضع ايل بختيارى و آن چيزها و آن نابسامانيهايى كه آنجا هست، به‌عينه مى‌بينيد؛ و بلوچ هم اطلاع دارد از بلوچ؛ كردستان هم اطلاع از كردستان دارد؛ آقايان هم از داخل پادگانهاى خودشان اطلاع دارند؛ ما هم از مدارس خودمان اطلاع داريم. هر كدام ما از آن محلى كه بوديم و به وجدان، احساس و لمس كرديم اطلاع داريم؛ باقى‌اش را شنيديم. اما ديدن غير از شنيدن است. لمس كردن غير از اين است كه ما ادراك كنيم كه كجا چه مى‌شود. شما در بين خودتان لمس كرديد كه چه گرفتاريها داشتيد؛ كه بزرگترين گرفتارى، اينكه اجانب بيايند در اينجا، مستشارهاى اجانب بيايند در اينجا، به ما حكومت بكنند! براى يك ارتش، كه بايد مستقل باشد، بايد زير بار هيچ كس نباشد، اين خيلى گران است كه اجنبى بيايد، چند نفر اجنبى از خارج بيايند، و مسلط بر آنها بشوند و حاكم و حكمفرما باشند. و اين بزرگتر [اهانتى] است كه سنگين است بر دوش درجه‌داران و افسران ما؛ و اين كار را آنها كردند. براى ما هم همه‌جور تحميلى كرده‌اند اينها. مساجد ما، مدارس ما، حوزه‌هاى علمى ما، تمام اينها، تحت نفوذ اينها بود، و اينها نمى‌گذاشتند كه ما به كار خودمان ادامه بدهيم. من در همين مدرسۀ فيضيه ـ كه حوزه‌اى آن وقت داشتم ... ـ يك روز آمدم ديدم يك نفر هست! گفتم كه چه شده؟ گفت همۀ اين طلبه‌ها قبل از آفتاب از ترس پاسبانها فرار كرده‌اند توى باغات. صبح كه مى‌شد قبل از آفتاب، اين طلبه‌هاى اهل علم بايد فرار كنند بروند در باغات؛ و شب برگردند توى حجره‌هايشان! آخر شب برگردند توى حجره‌هايشان. شما نمى‌دانيد كه به ما چه گذشت در اين زمانها. ما نمى‌توانيم [همۀ آن را بيان كنيم]. من در مدرسۀ «دارالشفا»^۲ حجره داشتم. رفقاى ما يك عده‌اى بودند خوب، آنجا مجتمع مى‌شدند و مى‌نشستند و درد دل مى‌كردند. چند روز كه اين اجتماع بود يك شخصى آمد ـ كه خدا از او بگذرد ـ آمد نشست آنجا و گفت كه خوب است كه اينجا اجتماع نكنيد؛ كه ... با ملايمت گفت. رفقا هم با شوخى با او صحبت كردند و رفت. فردا يك نفر كارآگاه آمد ايستاد دم در، گفت كه آقايان اينجا نبايد باشند، اگر باشند چه خواهد شد. كه از فردا ... چند نفر جمعيت، هفت ـ هشت نفر بود؛ اجتماعى نبود، ما نتوانستيم اين پنج ـ شش نفر، هفت ـ هشت نفرى كه بوديم در مدرسۀ دارالشفا، در آن حجره بمانيم. صبح كه مى‌شد، يواش مى‌رفتيم در منزل يكى از آقايان آنجا ـ يا مثلاً دورۀ آنجا ـ مجتمع مى‌شديم و با هم درد دل مى‌كرديم. به همه بد گذشت و سخت گذشت، نه به شما رفقاى بختيارى. شما حال خودتان را ديده‌ايد، ما هم حال خودمان را ديده‌ايم. اهل هر محلى هم حال خودشان را ديده است، و گمان مى‌كند كه خير، همۀ مسائل اين بوده است كه من ديده‌ام؛ ديگران اين جور نبوده‌اند. همه بد ديده‌اند، همه در حبس بوده‌اند، همه در زجر بوده‌اند. تحولى حماسى و روحانى و خدا خواست كه با قدرت الهى اين تحول پيدا بشود؛ تحول معجزه‌آسا. يك تحولى پيدا بشود كه ما با هم برادروار اينجا جمع بشويم و درد دل كنيم. يك تحولى پيدا بشود كه زن و مرد و بچه و بزرگ در مقابل توپ و تانك بايستند و بگويند ديگر مسلسل اثر ندارد! مسلسل مى‌كشتشان؛ لكن قدرت روحى اينطور شده بود كه مشتشان را گره مى‌كردند مى‌گفتند اثر ندارد. اين تحول روحى كه خداى تبارك و تعالى نصيب ملت ما كرد، و اين تحول براى شما آقايان هم حاصل شد كه متصل شديد به ملت، اين تحول روحى از جانب خدا بود. خدا بود كه ما را با هم دوست كرد، مجتمع كرد، و قلبهاى ما را جورى كرد كه ديگر نترسيم از آن هياهو، و نتوانند آنها به ما ديگر تحميل كنند. اين نعمت بزرگى كه الآن براى ما حاصل شده است؛ و به طور معجزه حاصل شده است؛ يعنى تمام حساب حسابگرها غلط درآمد. همۀ حسابگرها اين جور حساب مى‌كردند كه يك قدرت بزرگ، و چند قدرت بزرگتر دنبال او، نمى‌شود كه اين به هم بخورد. اين يك مطلبى بود كه همۀ عالم روى حسابهايشان اين جور بود. حسابهاى ماديگرى اينطور بود. آنها از ارادۀ خدا بيخبر بودند؛ كه ارادۀ خدا طورى مى‌كند كه يك ملت ضعيفى كه هيچ دستش نيست قيام مى‌كند، فرياد مى‌كند و اللّه‌اكبر مى‌گويد، كم‌كم قشرها به او متصل مى‌شوند، رودخانه‌هاى عظيم [پيوسته] به آن متصل مى‌شود، ارتش به آن متصل مى‌شود ـ عرض بكنم ـ ژاندارمرى به آن متصل مى‌شود، شهربانى به آن متصل مى‌شود. يك اجتماع مركب از اين [قشر] هايى كه با هم همه بد بودند، همه با هم خوب شدند؛ و ارتش براى ملت، ملت براى ارتش، و همه براى اسلام. اين كارى بود كه خدا كرد؛ معجزه‌اى بود كه خداى تبارك و تعالى انجام داد. و ما بايد اين معجزه را حفظش كنيم، اين وحدت كلمه را حفظ كنيم. احتياج سازندگى به فرصت شما غصه نخوريد كه تا حالا كار براى شماها نشده است؛ كار براى ما هم نشده است تا حالا، كار براى اينها هم تا حالا نشده است. مى‌شود ان‌شاءاللّه‌؛ يك قدرى صبر كنيد شماها. آنقدرى كه الآن شما مطلع هستيد، پنجاه و چند سال به زير اين چكمه‌ها صبر كرديد، همه جور فشارى [ديديد]. من مى‌دانم به شما ايلات چه فشارى آمد؛ من زياد بى‌رابطه نيستم با ايلات. مى‌دانم چه فشارهايى آمده بر شما، لكن پنجاه و چند سال به اين مصيبتها صبر كرديد؛ حالا بعد از انقلاب است. بعد انقلاب نابسامانى است، مشوّش بودن اوضاع است. اين بى‌انصافها همه چيز ما را به هم زدند و رفتند. اقتصاد ما به هم خورده است... دولت مى‌خواهد، كه به همه جا برسد و همراهى كند و آباد كند؛ لكن فرصت لازم دارد. الآن هم اين ريشه‌هاى گنديدۀ اينها اين فرصت را نمى‌گذارند به دست دولت بيفتد. هر روز يك جايى، يك مفسده مى‌كنند؛ هر روز يك جايى يك بساطى درست مى‌كنند كه نگذارند كشاورزى بشود، نگذارند كارخانه‌ها راه بيفتد، نگذارند مدارس راه بيفتد. اينها بتدريج بايد بشود، و شما دعا كنيد كه ان‌شاءاللّه‌ آرامش پيدا بشود، و جمهورى اسلام، به آنطورى كه ماها مى‌خواهيم، به آنطورى كه خداى تبارك و تعالى فرموده است، آنطور پياده بشود، همۀ اقشار برايشان خوب خواهد شد؛ سعادت دنيا و آخرت همه است. من از خداى تبارك و تعالى سعادت و سلامت و عزت همۀ شما را، شما افسرها، شما درجه‌دارها و سربازهاى اسلام، كه همۀ ما با هم الآن سرباز هستيم و سرباز اسلام هستيم، سعادت همۀ شما را از خداى تبارك و تعالى مسئلت مى‌كنم.

1. ـ خاندان پهلوى.
2. ـ يكى از مدارس علميه در قم.