

بسم اللّه الرحمن الرحيم از اينكه نمىتوانم زياد با آقايان تماس بگيرم به واسطۀ سنم، به واسطۀ ضعف حـالم و اينها، خيلى معذرت مىخواهم؛ و بين من و شما آقايان، هيچ حجابى نيست كه اگر كسى با من كارى داشته باشد؛ من همه را مىپذيرم، با همه برادر هستم و علاقهمندم به شما آقايانى كه در خارج كشور براى ملت خودتان و براى اسلام خدمت مىكنيد، لكن اينكه نمىتوانم زياد بيايم بيرون، با شما تماس بگيرم، جهتى [ندارد] جز اينكه هم يك كارهاى زيادى دارم و هم وقتم كم است و هم سنم زياد است، كه اين حال را ندارم از اين جهت؛ نه اين است كه نخواهم با آقايان تماس بگيرم. من مايلم كه با همۀ آقايان هميشه تماس داشته باشم، و تقدير و تشكر كنم از شما جوانها كه در خارج ايران خودتان اشتغال به، هم تحصيل داريد و هم مسلمان هستيد و هم خدمت به اسلام و مسلمين مىكنيد. مطلب اول: آزادى ما حرف تازهاى هم نداريم؛ حرف ما هميشه يك مطلب بوده است. از اولى كه اين نهضت اسلامى، قريب پانزده سال يا بيشتر از پانزده سال هست كه ظهور پيدا كرد تا حالا، البته مراحلى بر آن گذشته است و گاهى وقتها تند مىرفته، گاهى وقتها كُند مىرفته است تا حالا كه بحمداللّه به اوج خودش رسيده است، حرف [ما] از اول، آن چيزى كه ما از اول صحبتش را داريم و دنبالش را گرفتهايم، اين است كه ما براى ملت ايران دوتا مطلب مىخواهيم، و اين دوتا مطلب هم، دوتا مطلب مشروعى است كه همۀ جوامع بشرى كه منحرف نشدهاند از انسانيت، قبول دارند: يكى اينكه يك ملت سى ميليونى، سى و پنج ميليونى، در اختناق است. پنجاه سال اين ملت سى ميليونى در حال اختناق و در حال گرفتارى از همۀ جهات[است]؛ نه مطبوعاتشان آزاد است، نه راديوشان يك راديوى ملى است كه دست مردم باشد ادارهاش، و نه خطابههاى خطيبهاى ما، نطقهاى گويندگان ما آزاد است. همۀ اينها در تحت زور پليس و فشار پليس دارد اداره مىشود، و اين ملت سى ميليونى كه پنجاه سال است از حق مشروع خودش محروم بوده است، حالا قيام كرده است و اين حق را طلب مىكند، مىگويد «ما مىخواهيم آزاد باشيم»؛ اين يك مطلبى است كه همۀ جوامع بشر قبول دارند كه يك مطلب صحيح است؛ يك مطلب نامشروعى نمىگويند. مطلب دوم، استقلال مطلب دوم ملت ايران كه ما داريم عرض مىكنيم، اين است كه ما مىخواهيم مستقل باشيم. ما در زمانهاى سابق، و خصوصاً در زمان اين پدر و پسر، و بالاخص در زمان اين پسر، ما همۀ جهات مملكتمان در تحت سلطۀ اجانب بوده و هست. ما اقتصادمان به هم خورده است به واسطۀ اينكه اجانب بر آن تسلط دارند؛ نفت ما را دارند مىبرند و در ازاى آن براى خودشان پايگاه درست مىكنند در ايران؛ يعنى اسلحه مىدهند براى پايگاه درست كردن براى خودشان. فرهنگ ما را عقب نگه داشتهاند؛ جوانهاى ما را نمىگذارند تحصيل بكنند؛ براى اينكه مبادا در بين اينها اشخاصى پيدا بشود كه مخالف باشند با اين كارهايى كه دارند اينها مىكنند. تلاش رژيم براى شكستن قدرت اسلام و علما فرهنگ اسلامى ما را نمىگذارند كه رشد خودش را بكند؛ و با تبليغات، مردم را مىخواهند جدا كنند از اسلام و از علماى اسلام؛ براى اينكه اسلام و علماى اسلام را مخالف با مقاصد خودشان مىدانند. اگر چنانچه اسلام به معناى خودش در ايران، يا در ساير بلاد ـ به معناى خودش ـ پياده بشود، ديگر براى اجانب جايى باقى نمىماند. حكم اسلام است كه بايد اينها دخالت نداشته باشند در مقدرات مسلمين؛ اگر علماى اسلام قدرت پيدا بكنند نمىگذارند كه اين حكم اسلامى فراموش بشود، اجرا مىكنند اين حكم اسلامى را. پس بايد اين دوتا قدرت، كه قدرت اسلام است و قدرت علماى اسلام، بايد اين دوتا قدرت شكسته بشود. عقب نگه داشتن فرهنگ و از سالهاى طولانى با مطالعههايى كه كردهاند كارشناسها، به اينجا رسيدند كه اين سدهايى كه ممكن است جلو منافع آنها را بگيرد بايد شكست، و كيفيت شكستنش چه جور بايد باشد؛ بعد از مطالعات به اينجا رسيدند كه خوب، اين سدها يكى فرهنگ مملكت است كه اگر چنانچه يك دانشگاه صحيح، دانشگاه غير انگل و مستقل، ما داشته باشيم و ايران داشته باشد، در آنجا آدمهاى صحيح پيدا مىشوند، دانشمندهاى مستقل در فكر پيدا مىشوند و نمىگذارند؛ يك سدى است خودش كه نمىگذارند استفادهچيها استفادۀ خودشانرا بكنند. پس بايد فرهنگ را عقب نگه داشت تا اينكه استفادهها را كرد. تلاش در انتساب ديكتاتورى به اسلام سد ديگرى كه از همۀ سدها بزرگتر است، اسلام است. اسلام مانع هست از اينكه اينها استفادههايشان را ببرند. اسلام را بايد در نظر مسلمين تحقير كرد، بايد مردم را از آن جدا كرد. از اين جهت، مبلغينشان در هر جا و با هر صورتى تبليغ مىكنند گاهى به اينكه اسلام يك احكامى است كه مال 1400 سال پيش از اين بوده و حالا به درد نمىخورد؛ و از آن طرف، به اينكه ارتجاع است و برگرداندن به سابق است؛ و از اين حرفهاى نامربوط؛ يا يك دستۀ ديگر مىگويند كه خوب، اسلام هم كه ديكتاتورى است! ديروز يك شخصى اينجا مىگفت كه مىگويند ـ مثل اينكه خودش مىخواست بگويد رويش نمىآمد ـ كه خوب، آن ديكتاتورى را ما دست برداريم، گرفتار ديكتاتورى اسلامى مىشويم! گفتم به او: خوب، شما تا كنون چه حكومت اسلامى را ديديد كه فهميديد ديكتاتورى است؟ حالا من بعض قصههايى كه در نظرم است مىگويم كه اين آقايانى كه خيال مىكنند كه اسلام يك رژيم ديكتاتورى است، تا چه اندازه بىاطلاعند. شخصيت عدالتخواه پيامبر اسلام (ص) يك قصه از حضرت رسول ـ كه رئيس اسلام است به قول مطلق ـ نقل مىكنم؛ يك قصه هم از حضرت امير. در وقتى كه حكومت داشت رسول اكرم، در روزهاى آخرى كه مريض بودند، نقل هست كه يك روز آمدند مسجد، همين رئيس اسلام به قول اين آقا كه مىگويند ديكتاتور! آمدند مسجد، منبر رفتند و فرمودند:« اگر كسى حقى به من دارد بگويد تا من حقش را بدهم». گفته شده است، نوشتهاند كه يك كسى پا شد، گفت كه بله، يك حقى من به شما دارم. ـ «چيست؟» ـ شما در يك جايى، يك شلاقى زديد به دوش من. گفت: «بسيار خوب، بيا قصاص كن». گفت: من لخت بودم؛ آن وقت شانهام لخت بوده. دارد كه حضرت لخت شد؛ شانه را [نشان]دادند كه شلاق بزن. بعد، عرب آمد بوسيد و حرفهاى ديگر.۱ اين يك ديكتاتور است! كه رئيس ملت مىگويد كه هر كه حقى دارد، [بگيرد]؛ اگر يك كسى دهشاهى از او گرفته بود، مىگفت: خوب آقا من اين حق را دارم، شما به من فلان تعدى را كرديد، شما مال من را گرفتيد، چطور؛ خوب آن وقت گفته است بگيريد، كسى نگفت! يك كسى هم گفت كه شلاّق زديد، معلوم شد كه نبوده اينطور؛ خواسته ببوسد، [شانۀ]لختِ حضرت را ببوسد؛ با اين وضع ـ با اين خلاف ـ اين كار را كرده. خوب حالا اگر شما در تمام حكومتهايى كه در دنيا هست، حكومتهاى دموكراسى، حكومتى كه اسمش را مىگذاريد، پيدا بكنيد يك همچو حاكمى كه بيايد مقابل ملت، مقابل اين رعيت بايستد بگويد كه هر كه بر من حقى دارد، بيايد بگيرد. شما اگر در تمام دنيا پيدا كرديد يك همچو حكومتى، آن وقت بگوييد حكومت اسلام حكومت ديكتاتورى است. شمهاى از حكومت عدل على (ع) يك قصه هم مال حضرت امير ـ سلاماللّه عليه ـ است. قاضىاى كه خود حضرت امير نصبش كرده بود به قضاوت؛ قاضى دادگسترىاش بود، يك شخصى رفت، يك شخص يهودى، رفت ادعا كرد به حضرت امير سرِ يك زرهى؛ و قاضى طلب كرد حضرت امير را. حضرت امير رفتند با يهودى، نشستند دوتايى آنجا. حتى [درباره]آدابش هم حضرت به او هى گفت كه تو به من زياد احترام نكن، فرق نداريم ما با هم. نشستند با هم، محاكمه كردند؛ قاضى حضرت امير را محكوم كرد كه بايد بدهى اين را؛ شما در تمام حكومتهاى دنيا (حضرتْ امام بوده آن وقت، آن وقت خليفه بود، سلطان بود، قاضىاى كه خودش نصب كرده بود، خواست او را كه بيا به محكمۀ قضا؛ رفتند. يهودى بود آن شخصِ طرفش؛ با هم نشستند در محضر قاضى.۲ قاضى بر خلاف حضرت امير رأى داد؛ محكوم كرد حضرت امير را) شما در تمام اين حكومتهاى ديپلماسى، حكومتهاىِ عرض مىكنم دموكراسى، پيدا بكنيد يك حكومت اينطورى؛ آن وقت بگوييد كه ديكتاتورى است. بله، شما خيال كرديد كه حكومت اسلام، اين حكومتى است كه در حجاز هست! حكومت حجاز به اسلام مربوط نيست. اينها هم يك ديكتاتورهايى هستند كه با صورت مىخواهند بگويند اسلام. يا آنى كه حالا در پاكستان ـ اين نظامى ـ۳ آمده، سرش نمىشود اسلام چيست. تساوى حقوق در اسلام حكومت اسلامى يك همچو حكومتى است. حاكمش با آن ادنى فردش در حقوق مثل هم هستند، و عملشان اينطورى بايد باشد. ما كه مىگوييم حكومت اسلامى، نترسيد از آنكه خيال كنيد حالا اگر حكومت اسلامى شد، يااللّه، مىافتند به جان مردم؛ همۀ مردم را چه مىكنند؛ فرهنگشان را كنار مىگذارند؛ نمىدانم كارهايشان را[رها مىكنند]؛ عقب مىروند به زمان كذا! تحقير علما در زمان رضا خان اين حرف مفتى است كه گفتهاند، براى اينكه مردم را غافل كنند و از اسلام مردم را رَم بدهند؛ علماى اسلام را پيش مردم تحقير كنند، تا آن حدى كه در زمان رضا شاه اين آقايان، علماى اسلام را سوار اتومبيل گاهى نمىكردند مردم! اينطور تحقير كرده بودند آنها را كه وقتى كه مىخواستند سوار اتومبيل بشوند؛ مردكه مىگفت كه نه، ما شما را با يك طايفۀ ديگر سوار اتومبيل نمىكنيم! زمان رضا شاه يك همچو چيزى بود. علماى اسلام دربارى نيستند تبليغات اينها، تبليغات دامنهدار اينها به اينجا رسيده است كه به ملت اينطور، به جوانهاى ما اينطور گفتند كه اين ملاّها، اينها دربارى هستند. خوب، اين ملاها كه دربارى هستند چطور مشتشان را گره كردهاند مقابل دربار ايستادهاند. اين مردمى كه الآن همۀ مشتها را گره مىكنند، دنبال علما رفتند. از علما پيدا شده اين نهضتهايى كه هست. آنها دربارى[اند]؟! البته تويشان كلاهى دربارى هست، عمامهاى دربارى هست. دوتا، سهتا، چهارتا، كه همۀ مردم مىشناسند همهشان آنها را؛ مردم هم مىدانند كيست؛ اينها از علما نيستند. علماى دربارى كه الآن هست، چند تا معممى است كه آنها درست كردهاند از همين سازمان امنيت، اسمش را گذاشتند ملاّ ! كىْ همچو چيزى هست؟ علما دربارى هستند؟! اينها را تبليغات اينها درست كرده كه شما را از آنها جدا بكند. وقتى كه قوۀ علما از قوۀ ملت جدا شد، ديگر نمىتوانند يك كارى انجام بدهند. اينها نقشههايى است كه اينها كشيدهاند؛ با اسمهاى مختلف به جوانهاى ما تبليغات كردهاند كه شما را از اسلام و از عرض مىكنم علماى اسلام جدا بكنند. وقتى جدا كردند، هر كارى كه مىخواهند بكنند. سيل انقلاب، نابودكنندۀ شاه و غارتگران در هر صورت، الآن اين قيامى كه در ايران شده و اين نهضتى كه در ايران شده است و هر روز دارد دامنهاش زيادتر مىشود، الآن كه ما اينجا نشستهايم بدانيد كه در ايران در خيلى از شهرستانهاى ايران، الآن انقلاب هست؛ و همين حالا كه ما نشستيم، آنجا فرياد هست يا زد و خورد هست يا عرض مىكنم كشت و كشتار هست. اين انقلابى كه الآن در ايران پيدا شده است، مثل يك سيل دارد شاه را مىبرد و خواهد برد؛ نه شاه تنها را، آنهايى هم كه استفاده مىكردند از وجود شاه و منافعشان به وجود شاه بود منافع آنها را هم بايد از بين ببرند و مىبرند ان شاءاللّه. ما مىخواهيم يك مملكتى كه [از] خودمان [و] مال خودمان هست، يك مملكتى كه از آبا و اجداد ما به ما رسيده است، مىخواهيم خودمان ادارهاش كنيم. نمىخواهيم كه آقاى نمىدانم رئيس جمهور امريكا بفرستد اداره كند. نظامش را هم بفرستد آن اداره كند، نمىدانم دانشگاهش با فرمان او باشد؛ نمىدانم مجلسش را ليستْ آنها بدهند و هر كس را آنها تعيين كردند مجلس برود. ما مىخواهيم كه وكلايش را خودمان تعيين كنيم، ملتمان تعيين كنند. ما پنجاه سال وكيل نداشتهايم در ايران. اوج اختناق در دوران پهلوى مشروطه از اول كه پيدا شده است تا حالا به آن عمل نشده. تا حالا اين مملكتِ ما همهاش استبداد [بوده]، و بدتر از زمان استبداد، الآن مملكت ما هست. كىْ در زمانهاى استبداد اينقدر آدمكشى بود؟ كىْ در زمانهاى استبداد اينقدر اختناق بود كه نه روحانى بتواند صحبت كند، نه سياسى بتواند صحبت كند، نه دانشگاهى بتواند صحبت كند؛ هيچ كس نتواند يك كلمه حرف بزند؟ در دو سال پيش از اين، اينطور بود، در چند سال پيش از اين. خوب حالا الحمد للّه يك قدرى جلو آمدهاند. مردم حالا حرفهايشان را يك قدرى مىزنند. تلاش رژيم براى ايجاد تفرقه اينها خواستهاند كه شما را، همه را، از هم متفرق كنند. هر كس را با يك اسمى، هر كس را با يك جورى مىخواهند از اسلام و از مسلمين جدا بكنند و بعد هر كارى دارند بكنند. با حرفهاى مختلف، با انحرافات مختلف، با اينطور چيزها و تبليغات زيادى كه كردهاند: اينها عقب هستند، اينها ارتجاعى هستند! كدام ارتجاع؟! با كدام يك از مظاهر تمدن مخالفت كردهاند روحانيون؟ همۀ مظاهر تمدن را ما قبول داريم. آنى كه ما قبول نداريم اين انحرافاتى [است] كه هست. مخالفت ما با فحشا، فقر، چپاولگرى ما مىگوييم يك مملكتى كه در آن مراكز فساد بيشتر از كتابخانه است، اين مملكت نمىتواند مملكت باشد براى ما. يك مملكتى كه اجزايش صف مىكشند كه خونشان را بدهند پول بگيرند! خونش را بيچاره دارد مىدهد! صف مىكشند. مىگويند در آن جاهايى كه خون مىخواهند، صف مىكشند خونهايشان را مىدهند، چند شاهى مىگيرند، چند تومان مىگيرند؛ براى اينكه معاش كنند، امرار معاش كنند! ما مىگوييم اين بساط نبايد باشد. مراكز فحشا نبايد باشد. اين چپاولها بايد نباشد. ما مىگوييم يك دسته توى آن زاغهها نروند بخوابند، يك دسته ويلاى چند صد ميليونى در خارج و در داخل داشته باشند. علماى اسلام اينها را مىگويند. مىگويند بايد اسلام، بايد عدل باشد، بايد عدالت اسلامى باشد، بايد تعديل بشود اين سرمايهها؛ بايد به احكام اسلام عمل بشود. تعديل كنيم اين سرمايهها را؛ اين چپاولها بكلى از بين بايد برود. لزوم تعديل سرمايهها در نظام عادلانۀ اسلام حكومت اسلامى يك نظام عادلانه است؛ يك نظام بهتر از اين نظام حال. اين براى اينكه منهاى دزديها، منهاى چپاولها، منهاى غلطرويها، منهاى زورگوييها [است]. زورگويى نبايد باشد؛ چپاول نبايد باشد؛ مال ملت را نبايد ببرند و بخورند؛ بايد مردم همه در رفاه باشند؛ بايد فقرا را برايشان فكر كرد؛ بايد اين زاغهنشينهاى بيچارهاى كه هيچ ندارند، هيچ ندارند، بايد براى اينها فكر كرد؛ نه همه براى آن بالا و آن اشراف، براى اشراف؛ هم حكومتها براى اشراف كار مىكنند. نه، حكومت مال همه است، براى همه بايد كار بكنند. براى ضعفا بايد بيشتر كار بكنند تا اينها را برسانند به آن حدها. اين تبليغات اينها را گوش نكنيد. لزوم توجه به احكام عبادى اسلام و يك چيز ديگرى كه من اينجا بايد به آقايان عرض بكنم اين است كه آقايان به اعمالشان، به اعمالى كه از طرف اسلام به آنها هدايت شده، عمل بكنيد. اينها براى خود شماست. اين احكامى كه اسلام آورده است براى اين است كه روح شما را تربيت بكند. براى اينكه در شما يك جور حالتى پيدا بشود كه بعد از اينجا هم يك زندگى سالم و يك زندگى باسعادت داشته باشيد. همۀ اينها براى سعادت خود شماست. همان طورى كه مبارزه مىكنيد و درس مىخوانيد، همين طور به اين اعمالى كه از طرف خدا سفارش شده است، عمل بكنيد و كم نگيريد. نماز را كوچك حساب نكنيد. نماز لازم است كه بخوانيد؛ روزه و نمىدانم ساير احكام براى تربيت شماست، براى هدايت شماست؛ براى رساندن شماست به يك مدارج كامله و يك سعادتهايى. از اين جهت، من از همۀ شما خواهش مىكنم، به همۀ شما سفارش مىكنم، كه در اعمال فرعى كوتاهى نكنيد. چون اينجا به من گاه گفته شده است كه بعضى از جوانها يك قدرى كوتاهى مىكنند. كوتاهى نكنيد آقا؛ اينها همه به صرفۀ شماست و براى خاطر شماست؛ و اگر چنانچه شما مستحكم كنيد رابطۀ خودتان را با خدا، خداوند تأييدتان مىكند و تمام شرها را از شما رفع مىكند و شما را مستقل و آزاد مىكند. از خداى تبارك و تعالى سلامت شما و عظمت اسلام و مسلمين را خواستارم. خداوند ان شاءاللّه همۀ شما را توفيق بدهد و تأييد كند.