بسم اللّه الرحمن الرحيم جمهورى اسلامى و نظام شاهنشاهى من هر وقت مواجه با امثال آقايان مى‌شوم لازم مى‌دانم كه بعض مسائل لازم گفته بشود، و به گروههاى مختلف هم همين طور گفته‌ام. يك فرق مابين جمهورى اسلامى و نظام فاسد شاهنشاهى اين است كه در نظام شاهنشاهى آنهايى كه در رأس هستند از باب اينكه خيانتكار هستند به حسب نوع ـ شايد كم پيدا بكنيد نباشند ـ اينها از ملت مى‌ترسند. براى خيانتى كه كرده‌اند از ملت خودشان مى‌ترسند. وقتى از ملت ترسيدند، براى اينكه حفاظت كنند خودشان را و صيانت كنند از آسيب ملت، ارتش را طورى بار مى‌آورند كه در مقابل ملت بايستد. ملت و ارتش در آن نظامها هميشه مقابل هم بودند. ارتش ايجاد رعب مى‌كرده است در مردم. و مردم هم تا آنجا كه مى‌توانستند، اگر مى‌توانستند، كارشكنى مى‌كردند. اگر يك نفر از اينها مى‌خواست عبور كند از يك خيابان، مثلاً محمدرضا اگر مى‌خواست عبور كند از يك خيابانى، قبل از اينكه عبور بكند، آن خيابان و خانه‌هاى آن خيابان و اطراف آنجا توسط سازمان امنيت كنترل مى‌شد، به طورى كه خانه‌ها شايد بعضى از آنها خالى مى‌شد! و اگر هم در آن يك زنى پيدا مى‌شد! مأمور آنجا پاسدارى مى‌كردند، تا اين شخص بيايد از اينجا عبور كند. اين براى اين است كه هميشه اين خوف را داشت كه مبادا ملت كه دشمن اوست او را ترور كند، يا آسيبى به او برساند. ارتش و سازمان امنيت و ژاندارمرى، عرض مى‌كنم كه شهربانى و تمام اينها در خدمت آن رژيم طاغوتى بودند. و رژيم طاغوتى براى حفاظت خودش، افراد آنها را يك طور خاصى تربيت مى‌كرد كه با ملت به طور خشونت رفتار كنند، و آسيبى، اگر احتمال مى‌رود، نتواند به او بزنند. هميشه اين مطلب بوده است. اگر يك نظامى مى‌رفت توى بازار، اين وقتى كه وارد بازار مى‌شد، دلش مى‌خواست كه به طور حكومت با مردم رفتار كند و هياهو راه بيندازد. مردم هم پشت به او مى‌كردند؛ تنفر از او داشتند، از پاسبانها هم همين طور، از سازمان امنيت ديگر بدتر، براى اينكه اخيراً از همه بدتر بود. اين وضع رژيم طاغوتى و ارتشى كه در خدمت او باشد، و ژاندارمرى و ساير قواى انتظامى كه در خدمت او باشد. وضع را اين طورى درست كرده بودند كه همه [براى ]حفاظت شاه باشند؛ و مردم را بترسانند كه مبادا يك وقت به فكر يك كسى بيفتد كه مخالفتى بكند. اما رژيم اسلامى آن است كه پيغمبر اسلام ـ صلى‌اللّه عليه و آله و سلم ـ كه در زمان خودشان در رأس بودند، به حسب اصطلاح ما در رأس بودند، در مسجد مى‌آمدند و مى‌نشستند با مردم؛ با اشخاصى كه وارد مى‌شدند دور هم مى‌نشستند، و همچو مى‌نشستند [كه] معلوم نبود كه كدام يك اينها پيغمبر است، همين طور حلقه‌اى مى‌نشستند. اين طور هم نبود يك صدر و ذيلى باشد؛ يك پتويى مثلاً افتاده باشد و تشكى باشد، صندلى‌اى باشد و تخت و تاجى باشد. شايد مسجدشان حصير هم نداشت به اين معنايى كه مسجدهاى شما دارد ـ و حتماً اين طور نبوده ـ اگر هم يك چيزى بوده، يك چيز مختصرى بوده. مسجدشان هم ديوارش به اندازۀ قامت يك آدم، شايد يك خورده‌اى هم كمتر بوده، به اندازۀ يك قامت. در بين مردم آنجا آن طور مى‌نشست كه وقتى از خارج يك كسى [مى‌آمد] نمى‌شناخت. به حسب روايات اين است كه وقتى وارد مى‌شد، مى‌گفت كدام يك شما پيغمبر [است؟]. اين طور نبود كه در نشستن و آداب جورى باشد كه وقتى هر كس وارد مى‌شود بفهمد كه اين «آريامهر» [است]، اين حرفها نبود در كار. و اميرالمؤمنين ـ سلام‌اللّه عليه ـ آن روزى كه با او بيعت كردند، بيعت بر يك مملكتى كه چندين مقابل ايران بود، خود ايران هم جزئش بود ـ در آن وقت ايران هم جزء ممالك اسلامى بود، حجاز و مصر و بسيارى از جاهاى ديگر در حيطۀ او بود ـ همان روز كه بيعت كردند، بعد از بيعت بيل و كلنگش را برداشت رفت سراغ يك كارى كه انجام مى‌داد! در بين مردم هم هيچ باكى نداشت؛ براى اينكه مردم با او بد نبودند، خيانتى نكرده بود كه از مردم بترسد. او هر چه كرده بود به نفع ملت خودش، به نفع مسلمين، انجام داده بود. يك كسى كه به نفع مسلمين، به نفع ملت، كارها را انجام مى‌دهد ديگر از ملت نمى‌ترسد، ملت پشتيبان هست. مردم و رژيم پهلوى شما ملاحظه بكنيد همين دو دوره‌اى كه همه‌مان ديده‌ايم، منتها من زيادترش را ديده‌ام و شما كمترش را، در دورۀ سابق و اين دورۀ اگر يك مشكلى پيدا مى‌شد براى دولت سابق و شاه و وزير و دبير و رؤسا همه فرياد مى‌زدند كه مشكل حاصل شده، مردم چه مى‌كردند؟ آن كه مى‌توانست، مى‌گفت خدا كند زيادتر بشود! كمك هم شايد به آنها مى‌كرد براى زياد شدن مشكل. آن هم كه نمى‌توانست، بى‌تفاوت بود، كار نداشت به اين كارها. خوب، جهنم كه براى تو مشكل است! بهتر. شماها يادتان نيست وقتى كه اين سه مملكت هجوم كردند و ايران را گرفتند در جنگ عمومى، من يادم هست و قم بودم، همه چيز مردم در خطر بود، همه چيز، سه تا لشكر دشمن وارد شده بودند، همه چيزشان در خطر بود، لكن آن روزى كه صدا درآمد كه رضاشاه را بيرونش كردند، مردم راحت شدند؛ مردم دعا كردند و به هم تبريك شايد مى‌گفتند! و من به اين دومى [نصيحت] كردم كه كارى نكن كه وقتى رفتى مردم شادى كنند، چنانچه براى پدرت كردند. اين را ديگر خود شما ديديد، من نبودم اينجا، كه وقتى ايشان رفته است مردم چه كردند، خيابانها چه بساطى بود. علاوه بر اينكه كمك نمى‌كردند، اين طور بودند خودشان، براى اينكه جبهه را يك جبهه مقابل قرار داده بود. مسئلۀ ملت اصلاً طرح نبود پيش اينها، هيچ كارى به ملت اينها نداشتند. اينها هرچه مى‌توانستند قواشان را صرف سركوبى خود ملت مى‌كردند. وقتى سركوبى ملت در رأس مقاصدشان بود، خوب، ديگر نبايد توقع داشته باشند كه ملت با آنها چه كار مى‌كند. حمايت مردم از دولت در نظام جمهورى اسلامى در اين حكومت دوم، كه باز تمام اسلامى نيست، باز يك نسيمى از اسلام است، يك نسيم جزئى از اسلام در ايران آمده است، شما ديديد كه وقتى قضيه كردستان پيش آمد چه كردند مردم از همه اطراف. نه نظامى تنها و نه پاسدارهاى تنها؛ اقشار مردم، مردم كوچه و بازار، زنها اينجا آمده‌اند كه شما اجازه بدهيد ما برويم كردستان. گفتم نه آقاجان، لازم نيست شما برويد. و چنانچه آن وقت جلو گرفته نشده بود، براى اينكه خوب، خيلى آنجا شلوغ نشود، شايد آنجا بسيار مى‌رفتند براى كمك كردن، منتها احتياجى پيدا نشد ـ بحمداللّه ـ خود ارتش با پاسدارها حل كردند، اين براى چه بود؟ براى اينكه حالا مردم مى‌بينند كه اين حكومتشان نمى‌خواهد آزارشان بدهد؛ نمى‌خواهد اذيّت كند؛ بيخودى كسى را نمى‌گيرد؛ خودش هم مى‌آيد توى [مردم]؛ نخست وزيرتان هم مى‌آيد توى مردم و راه مى‌رود و توى همين شلوغيها مى‌آيد و مردم هم به او تنه مى‌زنند؛ از باب اينكه يك نفر از افراد است ديگر، ولى مردم پشتيبانش هستند. و آن روزى كه برايش و براى مملكت يك مشكلى پيدا بشود، مردم مملكت را از خودشان مى‌دانند؛ نمى‌گويند كه منافع ما را آنها مى‌برند، خوب، خودشان هم جلو بگيرند. اين منافع مال خودمان است، خودمان هم بايد حفاظت كنيم. براى ارتش و تمام قواى انتظاميه اين بايد يك عبرت باشد. اين دو قطب را مطالعه كنند و عبرت بگيرند كه آن طور وقتى عمل مى‌شد، مردم با آنها آن طور بودند؛ كارشكنى مى‌كردند، هر چه مى‌توانستند از زير بار بيرون مى‌رفتند، اگر مى‌توانستند هم كارشكنى مى‌كردند. در اين قطب، مردم موافق‌اند؛ همراهى مى‌كنند. اين جهاد سازندگى شما خيال مى‌كنيد در آن وقت اگر بود اين جهاد سازندگى مى‌شد. هرچه فرياد مى‌كردند، مى‌گفت غلط كردند! اين جهاد سازندگى كه با يك ندا جهاد سازندگى اين طور شد كه از امريكا مى‌آيند اينجا جوانها ـ كه يك دسته‌اى پيش از اين چند روز، چند وقت پيش از اين آمدند ـ و مى‌روند سراغ دهات اينجاها براى سازندگى. در تلويزيون ديده‌ايد لابد كه زن، مرد، زنهاى محترم، مردهاى محترم، اينها خودشان را الآن از ملت مى‌دانند، و مى‌روند با ملت [و] با برادرهاى خودشان، مثل خانه خودشان، مى‌روند با آنها كار مى‌كنند. تفاهم نه قدرت‌نمايى اينها يك مسائلى است كه ما بايد از آن عبرت بگيريم كه وقتى مسائل اسلامى شد، ملى شد، كار براى خود مردم شد، اين طور نبود كه بخواهند آقايى بفروشند، بخواهند قدرت بفروشند و قدرت‌نمايى كنند ارتش بايد بفهمد اين را كه با قدرت‌نمايى نمى‌شود تا آخر يك مملكتى را اداره كرد، با تفاهم مى‌شود. وقتى مردم فهميدند كه ارتش مال خودشان است و در منافع خودشان دارد قدم برمى‌دارد، آن وقت گل مى‌ريزند سرشان. چنانچه ديديد ريختند، و مى‌ريزند هم حالا برايشان؛ تظاهر مى‌كنند، شعار مى‌دهند. اما وقتى ببينند كه هر جا پا بگذارند اينها مى‌كوبند اينها را، بخواهد برود فرض كنيد يك كلانترى عرض حال بدهد، اين هم كه مى‌خواهد برود، دلش مى‌لرزد كه حالا برويم اينجا چه جور گرفتارى براى ما پيدا بشود. اين طور بود ديگر. اينهايى كه «پاسدار» اسم خودشان را گذاشته بودند، مردم را مى‌كوبيدند، اذيت مى‌كردند، جرم مى‌كردند. و همين طور كسانى كه بايد پشتيبان ملت باشند برخلاف مسير ملت بودند. حالا كه همه‌شان بحمداللّه ـ خداوند ان‌شاءاللّه همه را حفظ كند ـ در مسير ملت وارد شده‌اند و همراه با ملت هستند و خدمتگزار ملت هستند، ملت هم با آنها خدمت مى‌كند، متقابل است خدمت، خدمت متقابل است. شما به آنها خدمت مى‌كنيد؛ آنها هم به شما خدمت مى‌كند. اين يك عبرتى است براى همۀ ماها كه بفهميم كه برنامه بايد چى باشد. نويد تحقّق اسلام در ايران عرض كردم اسلام باز در ايران محتوايش تحقق پيدا نكرده. يك اسمى و يك كمى هم، يكى كمى هم صورتش پيدا شده. حالا اين طور شده. و اگر ان‌شاءاللّه اسلام در ايران آن طورى كه خدا و رسول مى‌خواهند پيدا بشود، آن وقت معلوم مى‌شود كه دولت اسلامى يعنى چه، و دولت طاغوتى يعنى چه، آن وقت برادرى همۀ شما درست مستحكمتر مى‌شود؛ و مملكت هم آباد مى‌شود؛ و خيانتها از بين مى‌رود؛ برادريها ظهور مى‌كند. و من اميدوارم كه بشود اين؛ و ما و شما بتوانيم با هم دست به دست هم بدهيم، همه پشتيبان هم، همه خدمتگزار به اسلام و خدمتگزار به خداى تبارك و تعالى، براى درست كردن يك مملكتى، و نجات دادن مملكت از دست دشمنها. آنهايى كه الآن هم باز چشمهاشان به اينجا دوخته شده است، و منافع خودشان را ديدند از دست رفته است، چشمها را به اينجا دوخته‌اند كه بلكه به خيال خودشان باز يك رژيمى نظير او يا بدتر از او را ايجاد كنند. و من اميدوارم كه ديگر موفق نشوند. و عمدۀ اميد اين است كه يك ملت الآن بيدارى پيدا كرده. ملت ما يك هوشيارى پيدا كرده كه حالا در هر جاى مملكت شما برويد، هر جا كه برويد، مى‌بينيد مردم روشن هستند؛ مردم تكليفشان را مى‌فهمند چيست. و اين خيلى اميدوارى براى ما دارد كه ديگر قيام به شخص و به اين و به آن ندارد، همه‌اش قيام به خداست. هميشه هست اين طور، هميشه اين طور است كه كار كار الهى است؛ ديگران هيچ نيستند. هيچ كس در مقابل آن قدرت چيزى ندارد، و هرچه هست از اوست، همۀ قدرتها قدرت اوست، و الاّ شما از كجا قدرت داريد؟ بشر چى هست كه قدرت داشته باشد. بشر كه هيچ، هيچ كس، نه ملائكۀ مقرَّبين، نه انبياى مُرسَلين، نه ديگران، هيچ كس از خودش چيزى ندارد، هرچه هست از مبدأ خير است. حق تعالى مبدأ همۀ قدرتها توجه به او داشته باشيد؛ و متوجه باشيد كه پيروزى را از او ما داريم. و من اين را گفتم: تمام وسائلى كه كوبنده بود و با دو ساعت مى‌توانستند اين مملكت را بريزند به هم ـ خود او هم گفت كه من اگر بروم خراب مى‌كنم و مى‌روم ـ لكن خدا خواست كه يك رعبى در دل اينها افتاد كه ديگر گوش نكردند به بزرگها كه مى‌خواستند خرابكارى بكنند. اين يك كمكى بود كه خداى تبارك و تعالى به ملت ما كرد كه اينها به فكر اين نيفتادند كه توپ و تانك را بريزند و مردم را بكشند و تهران را خراب كنند و به هم بريزند، و هرچه مى‌خواهد بشود. اگر هم يك دفعه نقشه‌اش را كشيدند ـ كه در زمان بختيار اين نقشه كشيده شد، آن روزى كه اعلام حكومت نظامى دادند، بعدها به ما گفتند، بنا بر اين بود تانكها و توپها را بياورند در خيابانها و مستقر كنند، و شبش بريزند و اشخاصى كه احتمال مى‌دهند كه مخالف با آنها باشند همه را از بين ببرند ـ آن را هم خدا خواست كه نشد. اينها يك چيزهايى بود كه خدا انجام داد، ماها چيزى نيستيم، هرچه بود او كرد، همۀ كارها [با] او بود. توجه به او را از ياد نبريد. توجه به او منشأ همه خيرات است، براى دنياى شما، براى آخرت شما. به ذكر خدا مطمئن مى‌شود قلبها: أَلاَ بِذِكْرِاللّه‌ِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ۱ قلبها اگر بخواهد مطمئن باشد، كه بهترين نعمت اين است كه انسان مطمئن باشد الآن شما اينجا نشسته‌ايد، نه شما از من مى‌ترسيد، نه من از شما، برادريم همه، اين «اطمينان» است. خوب، اين با آن وقت فرق داشت كه اگر يك اجتماعى در يك جايى مى‌شد، همه دلشان لرزه داشت كه حالا ما اينجا هستيم، بيرون برويم چه مى‌شود. و حتماً اگر يك اجتماع اين طورى در اينجا بود، بيرون كه رفتيد سرنوشت شما همه حبس بود، و سرنوشت ما، خوب، همين بود. اين الآن يك نعمتى است كه خدا به ما داده كه همه مطمئنّاً، برادروار پيش هم نشسته‌ايم، حرفهايمان را مى‌زنيم، اين را حفظش كنيد. توجه به خدا را حفظ كنيد. توجه به ملت را حفظ كنيد. خودتان را خدمتگزار بدانيد به بندگان خدا. بزرگى نفروشيد به اين مردم. اين مردم بزرگ‌اند، بندۀ خدا هستند، به اينها بزرگى نفروشيد؛ عُلوّ۲ بر اينها نكنيد. خداوند دار آخرت را براى كسانى قرار داده است كه به مردم نه عُلوّ نمى‌كنند؛ نه فساد مى‌كنند، نه اصلاً ارادۀ عُلوّ نمى‌كنند: لاَيُريدُونَ عُلُوّاً فِى‌الأَرْضِ وَ لا فَسَاداً۳ نه اراده مى‌كنند كه يك بزرگى كنند به مردم و بزرگى بفروشند و مستكبر باشند؛ و نه مَفْسَده باشند و يك كشورى را به فساد بكشند ـ چنانچه ديديد. ان‌شاءاللّه خداوند همه‌تان را حفظ كند. همه موفق باشيد. و مشكلات همه ان‌شاءاللّه رفع بشود. من هم دعاگوى شما هستم؛ و هم خدمتگزار شما.
