بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم اعتصام به حبل اللّه‌ دستور همان است كه آيۀ شريفه را كه اين خواهر خواندند، فرمود: وَاعتَصِمُوا بِحَبلِ‌اللّه‌ِ جَمِيعاً ولاَ تَفَرَّقُوا.^۱ در آيه فقط امر به اجتماع نيست، تمام دستورهاى مردم عادى و رژيمهاى غير الهى اين است كه همه با هم باشيد فقط دستور به اجتماع است. لكن دستور خدا دستور وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ‌اللّه‌ِ است. اينكه مهم است اين است كه تنها اين نباشد كه همه با هم در يك امرى مجتمع باشيد و متفرق نباشيد؛ امر اين است كه همه با هم اعتصام به «حبل‌اللّه‌» بكنيد. راه، راه حق باشد و توجه به حق باشد و اعتصام به راه حق باشد. انبيا نيامده‌اند كه مردم را در امور با هم مجتمع كنند، انبيا آمده‌اند كه همه را در راه حق مجتمع كنند؛ يعنى ـ اين راهى كه ـ راهى است كه از طبيعت شروع مى‌شود تا ماوراء الطبيعة، و تا آنجا كه ماها نمى‌توانيم الآن بفهميم. اگر همه با هم مجتمع بشوند و اين راه را بروند، دسته جمعى اين راه را بروند، اين ادارۀ امور دنيا را مى‌كند و ادارۀ امور آخرت را، هردو. رمز پيروزى ملت، اسلامخواهى و وحدت شما ديديد كه در اين اجتماعاتى كه اين اخيراً كرديد، همه با هم مجتمع شديد، آنكه واقع رمز بوده از براى پيروزى شما همان جهت الهيت مسئله بود.يعنى همۀ اهالى ايران توجه به اين داشتند كه ما اسلام را مى‌خواهيم؛ اين «اعتصام به حبل‌اللّه‌» بود، اسلام «حبل‌اللّه‌» است. اينهمه با هم يك راه را بروند و آن هم راه خدا، اين پيروزى را به ما هديه كرد، پس آنكه ما را در مقابل قدرتهاى بزرگى كه در داخل و خارج بود، يعنى قدرت بزرگى كه شاه سابق داشت و دنبالش هم همۀ قدرتهاى ممالك ديگر بى‌استثنا تقريباً ـ تقريباً تمام ممالك عربى با او موافق بودند، ابرقدرتها هم همه‌شان، خودش ذو قدرت؛ داراى قدرت شيطانى بود، همۀ قدرتهايى هم كه در عالَم بود، يعنى اينهايى كه مى‌توانست مربوط باشد به طرفهاى ما ـ همۀ اينها هم با او موافق بودند؛ و مى‌خواستند نگهش دارند، در عين حال نتوانستند نگهش دارند. شما هيچ نداشتيد، اصلاً اسلحه‌اى دست شما نبود، الآن چهار تا تفنگ يا چند تا تفنگ كه مى‌بينيد، اينها غنيمتى است كه بعد از شكست دادن آنها به دست شما آمده است. قبل از آن، دست شما چيزى نبود ... بوديد شما، و آنها مجهز بودند به همۀ جهازات شيطانى، همه چيز داشتند، در عين حالى كه آنها همه چيز داشتند و شما هيچ نداشتيد، مغلوب كرديد آنها را. همه مى‌خواستند بماند او. و بعد از رفتن او هم مى‌خواستند كه باز رژيم باقى باشد و شوراى سلطنتى باشد، و نشد، نتوانستند. اين يك قدرت الهى بود؛ نه قدرت من و شما. اين براى همان بود كه همۀ اجتماع، اعتصام به حق كرده بودند؛ يعنى به اين اسلام كه بين مردم و خداى تبارك و تعالى مثل يك ريسمانى تصور شده. همه معتصم شده بودند به او؛ همه توجه پيدا كرده بودند به اسلام. اين اسباب اين شد كه ما پيروز شديم. حالا بايد همين را نگهش داريم. اگر بخواهيد اين مملكت، اين كشور، به سعادت برسد، پيروزى شما به آخر برسد، بين راه نمانيم و يا خداى نخواسته ما را در بين راه از مقصد برگردانند، اگر بخواهيد ـ و مى‌خواهيد البته ـ كه اين كشور ما تا آخر ديگر مستقل باشد، شما تا آخر آزاد باشيد و منافع كشور ما دست ديگران نباشد و راه ما راه سعادت باشد، همين معنايى كه اعتصام به اسلام، كه حبل‌اللّه‌ است؛ و متفرق نشدن از هم؛ همه با هم در اسلام مجتمع؛ در اين راه مجتمع؛ و تفرقه بينمان نباشد. رعب الهى در دل دشمنان ملت الآن اين اشخاصى كه در بين ملت افتادند و تخم تفرقه دارند مى‌پاشند، با قلمهايشان، با نطقهايشان، با اجتماعاتشان، اينها جنود شيطان هستند. و شما، كه ان‌شاءاللّه‌ «جنوداللّه‌» هستيد، حسب اين امرى كه خداى تبارك و تعالى فرموده است كه وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ‌اللّه‌ِ، به حسب آن نهيى كه فرموده است. كه لاتَفَرَّقُوا، همين يك امر و نهى الهى را اگر عمل بكنيد، تمام سعادتتان تأمين مى‌شود. و تا حالا هم براى همين بوده است كه همۀ شما توجه به خدا داشتيد، همه با ذكر «اللّه‌ اكبر» جلو رفتيد و همه چيزها را خنثى كرديد. يعنى يكى از امورى كه [باعث] ـ شد ـ انصراف پيدا كردند از اينكه شما را بكوبند، نه اينكه نمى‌توانستند ـ همۀ وسايل بمباران [را] داشتند كه طياره‌ها را راه بيندازند همۀ شهرهاى ايران را بمباران كنند ـ يك رعبى در دلشان خدا القا كرد كه از اين كار منصرف شدند؛ منحرف شدند؛ نكردند. و اين هم يكى از چيزهايى بود كه خدا اين رعب را در دل آنها انداخت و اين رعب را در دلشان انداخت كه وقتى شما جمعيت «اللّه‌ اكبر» گفتيد، همۀ قشرهايى كه مربوط به او بود مربوط به شما شد، هى از آنها منفصل شدند به شما متصل شدند. از ارتش، از ادارى، و از همۀ اينهايى كه مربوط به آنها به خيالشان بود، همۀ اينها براى خاطر اينكه اين راه، راه خدا بود و اعتصام به «حبل‌اللّه‌» بود، همۀ اينها متصل شدند به شما و اين راه را تا اينجا طى كرديد و از اينجا به بعد هم بايد طى بكنيد با همين جهت. اين حربه، حربۀ بزرگ را ـ كه اعتصام به «حبل‌اللّه‌» و متفرق نشدن است ـ حفظ كنيد اين وحدت را. حفظ كنيد اين اعتصام به «حبل‌اللّه‌» و اعتصام به اسلام را، اسلام براى شما همه چيز هست. سعادت دنيا، سعادت آخرت، اسلام همه چيز است براى شما. قانون اساسى و انتخابات خبرگان و كوشش كنيد كه ان‌شاءاللّه‌ اين قانون اساسى درست تدوين بشود، و كوشش كنيد كه اشخاص مؤمن، صحيح، از علماى بزرگ انتخاب كنيد تا قانون اساسى را آنطورى كه اسلام مى‌خواهد تدوين كنند؛ و تصويب كنند بعد هم خودتان ان‌شاءاللّه‌ تصويب كنيد و يك مملكت اسلامى آنطورى كه همه مى‌خواهيم؛ مملكتى كه هر جايش برويد بوى اسلام بدهد. خداوند همه‌تان را تأييد كند و موفق بدارد.

1. - بخشى از آيۀ 103 سورۀ آل عمران: «به ريسمان خدا چنگ بزنيد و پراكنده نشويد».