بسم اللّه الرحمن الرحيم يكى از بركات اين نهضت، اجتماع علماى اين حدود، و آن حدود، علماى تشيع و علماى تسنن در زير يك سقف، يك سقف كوچك، تا مسائلى كه ما داريم ـ و خلاف آن مسائل دارد تبليغ مى‌شود ـ به گوش آقايان برسد. ديروز ـ چنانچه من قبلاً هم اعلام كردم، شايد هم شنيده باشيد ـ يك تلگرافى با امضاى هيجده نفر از ائمۀ جماعت مهاباد يا مهاباد و اطراف و رونوشت به 15 نفر از مقامات آمد، و در آن اين بود كه ما اهالى كردستان در اين نهضت شريك بوديم و زحمت كشيديم و حالا اشخاصى ذهن شما را مُشوَّش كردند و نسبت به اهالى كردستان بدبين كردند و شما، همۀ ايرانيها را بر ضد كردستان بسيج كرديد! خوب، من مى‌دانم كه علماى آنجا يك همچو چيزى نمى‌گويند. اين يك مطلبى است كه يا ائمۀ جماعت را اسمشان را نوشته‌اند، آنها هم بى‌اطلاع‌اند. يا با سرنيزه رفتند آنجا گفتند بايد اين را امضا كنيد، و نمى‌توانستند نكنند. ما مى‌خواستيم ببينيم كه علماى كردستان و اهالى كردستان و علماى ساير بلاد ما كه برادران ما هستند و اهل سنت هستند، تا حالا چه مطلبى ديدند، در اين پنج ـ شش ماهى كه جمهورى اسلامى هست، كه نسبت به كردستان، بلوچستان، سيستان، ساير جاها، يك عملى شده باشد كه برخلاف باشد، برخلاف مصالح آنها باشد؟ يا يك امتيازى در اين مدت گذاشته شده باشد بين اهالى كردستان يا بلوچستان با اهالى تهران؟ يك گرفتاريهايى شما داريد و همۀ قشرهاى مملكت دارند كه هر كدام همان محيط خودشان را ديده‌اند، مشاهده كرده‌اند و گرفتاريهاى خودشان را ديده‌اند و شايد در ذهنشان اين آمده باشد كه جاهاى ديگر اين طور نباشد. مشكلات فراگير در كشور من در اين مدتى كه اينجا بودم و گروههاى مختلف آمده‌اند، چه از كردستان، چه از جاهاى ديگر، از بختيارى، از قشقايى، از همۀ اينها، اين گروههاى مختلف آمده‌اند اينجا، و هر دسته‌اى ادعا كرده‌اند كه آن قدرى كه به ما ظلم شده است به ديگران نشده؛ آن قدرى كه ما عقب‌مانده هستيم ديگران نيستند. ما نه آب داريم؛ نه اسفالت داريم؛ و نه برق داريم؛ نه كذا. من به آنها هم گفتم كه آقا شما محيط خودتان را مى‌بينيد. شما برويد جاهاى ديگر هم ببينيد، ببينيد آنها دارند و شما نداريد؟ يا همه نداريد؟ اصلاً بنابراين بوده كه نداشته باشيد. من نمى‌گويم برويد عشاير را ببينيد، دوردستها را؛ حالا به شما هم عرض مى‌كنم شما برويد تهران، اين محله‌هايى كه در دوروبر تهران الآن واقع است ـ كه من در نجف بودم، يك كاغذى به من نوشته بودند و صورت محله‌ها را نوشته بودند. در ذهن من اين است كه حدود 30 تا محله نوشته بودند كه در تهران هست ـ اينها هم نه آب دارند و نه برق دارند، و نه اسفالت دارند، و نه خانه دارند. خانه هم ندارند! اگر تلويزيون را ملاحظه كرده باشيد ـ من يك دفعه، دو دفعه، تلويزيون را كه اين را نشان مى‌دادند نگاه كردم ـ هفت، هشت، ده نفر، بزرگ و كوچك، مثلاً از يك سوراخى در مى‌آيند كه اينها اسمش را «خانه» گذاشته‌اند! يك سوراخى بود، يك عده بچه و بزرگ. و به من گفتند كه اينجا اگر بخواهد اين مثلاً زنى كه مادر اين بچه‌هاست آب براى اين بچه‌ها بياورد، بايد كوزه را بردارد پنجاه پله يا چند پله زيادتر، از اين گودال برود تا برسد به آنجايى كه شير آب است؛ كوزه را آب كند و برگردد. در زمستان شما ملاحظه كنيد كه چه خواهد شد! شما خيال نكنيد كه اطراف شما خراب است. اين خرابى است كه همه جا بوده و اين ارثى است كه به ما رسيده است. در جمهورى اسلامى كوشش دارند مى‌كنند براى اينكه آباد كنند؛ لكن اين قدر خراب است كه به اين زودى نمى‌شود آباد كرد! توجهات دولت به مناطق محروم الآن براى كردستان، خوب، يك بودجۀ چهارصد و پنجاه ميليون تومانى تصويب كرده‌اند؛ و يك هيئتى هم بناست بروند براى آنجا. براى هر يك از اين استانهايى كه هستش، مثل بلوچستان، سيستان، فلان، براى هر كدام هم [درآمد] يك روز نفت را، كه چهارصد ميليون، شايد چهارصد و پنجاه ميليون، باشد، آن هم قرار داده‌اند براى تعمير آنجا؛ يعنى درست كردن مدرسه؛ درست كردن زمينها؛ درست كردن خانه؛ درست كردن كشاورزى. همۀ اينها مسئله‌اى است كه در فكر هستند. اين طور نيست كه بيفكر باشند؛ در فكر هستند. لكن، خوب، الآن جمهورى اسلامى يك بچۀ پنج‌ماهه است، شش ماهه است؛ يك بچه شش ماهه آن هم اسم بردن يك خرابى 2500 ساله اولاً، و پنجاه چند ساله اخير كه همه مُشاهِد [هستيم]. البته «همه» كه من مى‌گويم آنهايى كه سنشان سن من است؛ و الاّ شما آقايان، همان زمانِ پسر را يادتان است. زمان پدر را كَمِتان هست كه يادتان باشد. اسم بردن از يك خرابى كه همه دست به هم داده بودند براى اينكه بچاپند و ببرند و اين ملت را عقب نگه دارند و فرهنگ را عقب نگه دارند و، عرض مى‌كنم كه اقتصاد را به تباهى بكشند و مردم را ناراضى و چه بكنند، لكن هياهو هى كردند! هى گفتند اينكه ما چه كرديم و چه كرديم، چه مى‌كنيم! مملكت كذا درست مى‌كنيم؛ «تمدن بزرگ» مى‌كنيم. دولت بايد خدمات خود را به اطلاع ملت برساند من تا حالا چند دفعه به آقاى نخست وزير ـ كه آمدند اينجا و ساير وزرا بودند ـ گفتم كه آقايان شما كار مى‌كنيد و حرف نمى‌زنيد، تبليغ نمى‌كنيد؛ ديگران هيچ كار نمى‌كنند تبليغ مى‌كنند! كار كردند اينها، لكن تبليغ نكردند. كار هم مى‌خواهند بكنند، لكن نمى‌گويند كه ما داريم چه مى‌كنيم. آقاى نخست وزير ديروز مثلاً اين كار آخرى را كه تصويب اينكه براى هر استانى يك روز نفت، كه تقريباً چهارصد ميليون يا چهارصد و پنجاه ميليون تومان است، تازه ايشان گفتند. نه اين است كه كار نكردند؛ كار مى‌كنند؛ مشغول‌اند؛ همه مشغول‌اند؛ با حسن نيت هم مشغول‌اند؛ لكن [در] كار اين قدر آشفتگى است كه نمى‌توانند بكنند. آن وقت اين دمكراتها۱ اين كاغذ را درست كردند، اين تلگراف را درست كرده بودند، يا به اسم آقايان اسم‌گذارى كرده بودند يا الزام كرده بودند كه آقايان امضاء بكنند. كه البته بعد خودشان نَسْخ۲ آن را خواهند داد ان‌شاءاللّه. اين مردمى ـ مثلاً پاسدارها و ارتش و ژاندارمرى ـ را كه ما بسيج كرديم براى آنجا، براى چه بسيج كرديم؟ بسيج كرديم كه كُردها را سركوب كنند؟ يا بسيج كرديم كه آنهايى كه آمدند كُردها را سركوب كنند، سركوب كنند. اگر بسيج كرده بوديم كه كُردها را سركوب كنند، خوب، وقتى كه آنها مى‌رفتند آنجا، خوب بود آن كُردهايى را كه آنجا باشند سركوب كنند! چه طور آن كُردها، آنها را با آغوش باز پذيرفتند. هم اينها آنها را؛ هم آنها دارند تشكر مى‌كنند از وضع معاشرت اينها با آنها. همان ديشب در راديو راجع به آقاى چمران۳ بود كه از آن تعريف كرده بودند كه چه قدر با ما خوشرفتارى مى‌كند. لشكر اسلام است ديگر، لشكر اسلام كه بدرفتارى نمى‌كند. آن بدرفتارى مى‌كند كه مى‌خواهد جيب خودش و جيب اربابانش را پُر كند. و آن، اين حزبها و سران اينها هستند كه مى‌خواهند اين كار را بكنند، آنها خرابى كردند. ما فرستاديم كه خرابى آنها را نگذاريم بشود، و ترميم كنيم، آنها حالا فريادشان درآمده است كه چه شده است كه شما كردستان را، سُنّيها، شيعه‌ها چه مى‌كنند! اسلام؛ دين برادرى و برابرى سُنّى و شيعه مطرح نيست در اسلام، كُرد و فارس مطرح نيست؛ در اسلام همه برادر با هم هستيم. الآن همه‌مان با هم نشستيم؛ برادر هستيم. ما با شما دشمنيم، شما با ما دشمن؟! نيستيم هيچ كدام. اسلام برادرى است؛ برابرى است. بنابراين، اينكه شما مى‌بينيد كه در آنجاها كم كار شده است، براى اينكه از بس كار زياد است. در جاهاى ديگر هم كار كم شده است. كار زياد است، مشكلات زياد است. طرح الآن هست، هم براى اطراف شما هست، هم براى اطراف كردستان، هم بلوچستان، هم ساير جاها. طرحها هست، و تصويب هم شده است و ان‌شاءاللّه عمل خواهند كرد، اگر اين مفسدين بگذارند. خوب، كار كردن بايد [در] يك محيط آرام باشد؛ تا بشود در كردستان يك كارى كرد. وقتى محيط را اين طور متشنِّج مى‌كنند، مى‌ريزند مريضخانه را خراب مى‌كنند، مريضخانه را به آتش مى‌كشند، سر اين اشخاصى كه مجروح بودند سرشان را مى‌برند، اين قدر آدم را كشته‌اند، اين قدر مردم را در مضيقه گذاشتند، خوب، با اين وضع كه نمى‌شود كار كرد. حالا ان‌شاءاللّه وقتى شرّ اينها كنده شد، كارها شروع مى‌شود. و ان‌شاءاللّه همه چيز مطابق ميل آقايان عمل خواهد شد. ان‌شاءاللّه
