

بسم اللّه الرحمن الرحيم ميزان اعمال من از شما آقايان تقدير مىكنم كه بنا [داريد] بر يك همچو مسائلى و بنا بر اينكه روزنامۀ ميزان شما ، بر ميزان عدل باشد، واز شما تشكر و تقدير مىكنم كه خيال داريد كه راهى را برويد كه راه اسلام باشد. آنچه من عرض مىكنم اين است كه شما يك لفظى را انتخاب كرديد كه بايد به محتواى آن لفظ پايبند باشيد. لفظ «ميزان»، همان ميزانى كه بعدها هم در منتهى اليه سير به آن منتهى مىشويد، اگر محتواى واقعيش را نداشته باشد، شما در اين ميزان گرفتاريد كه با اسم ميزان و اين اسمائى كه از آيۀ شريفه اخذ كرديد نتوانستيد و يا نخواستيد محتواى او را در خارج محقق كنيد.و اگرخداى نخواسته بر خلاف ميزان يك وقت با قلم آقايان چيزى در روزنامۀ شما منعكس بشود، متوجه باشيد كه انعكاس آن در آن ميزان هم هست. ميزان اعمال ما پيش خداست و ثبت است و ثبت مىشود. هر كلمهاى و هر حرفى از ما صادر بشود، منعكس در آن عالَم و در ميزان اعمال ما هست و اگر اين ميزان موافق با آن است [و] ما به صراط مستقيم رفتيم [و] ميزانمان صحيح از كار در آمد، آن وقت هست كه در آنجا رو سفيد هستيم. اينجا ممكن است انسان كلمهاى اتخاذ كند، و به محتواى آن كلمه عمل نكند. ممكن است كه با تبليغات آدم بگويد كه ما داريم كار مىكنيم. هر طايفهاى هم شك ندارد كه خودش را ميزان قرار مىدهند. بناى اين عالَم اين است. اگر شما پيش استالين مىرفتيد، او هم ميزان را خودش مىدانست. هر چه با او تطبيق مىشد صحيح بود. هر چه با او تطبيق نمىشد باطل بود. امريكا هم برويد همين حرف است. آن كه ما مىگوييم ميزان است گفتار ماست. هر چيزى كه با اين ميزان درست دربيايد صحيح است. هرچيزى با اين ميزان درست در نيايد باطل است. اينجا هم همين حرفهاست. اين حرفى است مال بشر. بشر خودش را محور همه چيز قرار مىدهد. هر چه من خواستم و گفتم آن صحيح است. هر چه ديگران مىگويند آن صحيح نيست. و اين بر خلاف آن ميزانى است كه در آنجا هست. ميزانى كه در آنجاست اين طور نيست كه مثل اينجا بشود حقنه كرد. آنجا همه چيز واضح و آشكار مىشود. قلبها در آنجا همه اسرارشان منعكس مىشود. و آنجا ديگر اين نيست كه ما بتوانيم يك مطلبى بگوييم و ادعا بكنيم، ودر عمل خلافش را بكنيم و بعد هم توجيه بكنيم، اين طور نيست. شما كه اين كلمه را براى روزنامه خودتان انتخاب كرديد ـ و كلمۀ شريفى است ـ بايد توجه بكنيد به اينكه اين ميزان جورى از كار درآيد كه با آن ميزانى كه ميزان حق است خلاف نباشد. خطر بيمارى مَنيّت و خودخواهى و توجه داشته باشيد كه به اين بيمارى همۀ ما مبتلا هستيم، و بيمارى عمومى است، اِلاّ مَنْ عَصَمَهُ اللّهُ تَعَالَى.۱ همۀ انسانها به اين بيمارى مبتلا هستند.و آن بيمارىِ مَنيّت است، خودخواهى است. انسان تا آن آخر هم خود خواهيش هست. از اين مرض مگر به مدد انبيا ـ عليهم السلام ـ و به مدد خداى تبارك و تعالى نجات پيدا بكند؛ يا لا اقل كم بشود اين بيمارى در او. شما توجه بكنيد كه حتى الامكان توجه به اين بيمارى داشته باشيد كه اين طور نشود كه شما بگوييد ما، و هيچ كس ديگر نه. من هستم، و هيچ كس ديگر نه. اين در باطن آدم هست. اين طور نيست كه كسى بتواند بگويد كه نه، در باطن من خودخواهى نيست. اين هست، منتها كم و زياد دارد. اشخاصى دنبال اين هستند كه معالجه كنند خودشان را. اشخاصى هم نمىخواهند توجه كنند. شمايى كه حالا اين لفظ را انتخاب كرديد، كه ميزان حق و باطل را مىخواهيد در روزنامهتان منعكس كنيد، توجه داشته باشيد كه خداى نخواسته بر خلاف اين تعهدى كه با اين اسم پيدا كرديد، نباشد.عدل و حق را ملاحظه كنيد. لزوم دقّت در نگارش مقالات عدل از هر كس صادر بشود عدل است. و جرم و جور از هر كس صادر بشود جور است. انسان كامل اوست كه آن كارى كه از او صادر مىشود اگر باطل است، دنبال اين باشد كه اصلاحش بكند، و اِبايى از اين نداشته باشد كه اقرار بكند. البته نه اينكه معصيتى كه در خفا كرده بيايد در عَلَن بگويد؛ اين حرام است. لكن اگر يك خطايى كرد فرض كنيد روزنامۀ شما كه حالا منتشر شده است، اگر ديديد در يك مقالهاى ، در يك سر مقالهاى، در يك جايش اشتباهى شده است كه انسان مصون از اشتباه نيست، و بر خلاف آن چيزى كه ميزان اقتضا مىكند شده است، قدرت روحى انسانِ صحيح آن است كه بتواند همان اول بنويسد كه من اشتباه كردم. مسئله اين است هر كه اين قدرت را پيدا كند اين مالك خودش است. و اگر اين قدرت در انسان نباشد، مالك خودش نيست؛ شيطان مالك آدم است. روزنامۀ شما كه اين اسم را انتخاب كرده است كوشش كنند نويسندگان آن [درست عمل كنند] البته نويسندهها گاهى وقتها جواناند. خوب، جوان يك طور طرز فكر دارد كه پيرها آن طرز فكر را ندارند. در بين شما هم جوانها هستند و هم پيرها. شما اگر يك وقت ديديد كه يك جوانى به واسطۀ تنديى كه دارد، در عين حالى كه سالم است، لكن خوب، يك تنديهايى در جوانها هست، يك وقت ديديد كه مقالهاى نوشته است و اين مقاله موجب آزردگى يك جمعى مىشود، موجب تفرقهاى مىشود، موجب چيزى مىشود كه امروز كشور ما با آن طور مسائل مواجه است و بايد ما كوشش كنيم كه كم بشود، اين طور مسائل كه يك وقتى است كه طلبه جوانى كرده است، اين را به پيرها عرضه بكنيد و اصلاح بكنيد. اين طور نيست كه انسان بتواند جلوى قلم خود يا زبان خودش را مطلقاً بگيرد؛ لكن مىتواند كمش بكند. نمىگويم قدرت ندارد؛ از اختيار خارج است و معاقبيم. نخير، همه معاقبيم در گفتارمان در كردارمان در نظرهامان. در همه چيز ما مسئوليم. بايد توجه به اين معنا بشود كه حتى الامكان ، آن قدرى كه لازم است، خصوصاً در اين موقع از زمان كه ملت ايران و كشور ايران مبتلا به همۀ گرفتاريهاست و همه بايد كوشش بكنند كه گرفتارى را زيادش نكنند، دنبال اين باشند كه كم بشود دعواها، زياد نشود. كوشش كنيد تفاهم بشود، اگر بنا باشد كه شما در «ميزان» حرفى [بزنيد] كه خداى نخواسته خلاف ميزان عمل بكنند، به يك طايفهاى شروع كنيد چه كردن، آن طايفه هم اسمش را ميزان نمىگذارند، چيز ديگر مىگذارند، آنها هم شروع مىكنند به اين طرف. حالا آن طور نيست كه مثل زمان سابق باشد كه «اعليحضرت همايونى» هر چه گفتند همان مُتَّبع است. حالا از آن بالا تا پايين هر كه حرف بزند، آن پايين پايينها هم، كه به خيال ما و شما پاييناند كه نيستند، اعتراض مىكنند. اعتراضشان را هم مىبينيد. الآن وضع اينطور است كه كسى جلو كسى را نمىتواند بگيرد، و نگرفته است. اگر هر كس شروع كند مطلبى بگويد كه به يك طايفهاى بر مىخورد، اين هم دنبال اين مىآيد كه به شما جواب بدهد، يك قدرى هم اضافهاش مىكند. فردا هم شما بگوييد يك قدرى بالا پايين؛ خوب، اين همين طورى مىرود تا اينكه همۀ قلمها بشود چماق و زبانها بشود خنجر!. بايد همۀ ما، همۀ ملت ما، روزنامهها، همۀ تبليغات، فكر اين معنا باشندكه اين بار سنگين كه الآن آمده است روى ايران سَبُكش كنند. الآن همۀ اطراف ايران يك بساطى است. يك جا جنگ است، يك جا اشرار خانههاى مردم را چه مىكنند؛ اين اشرار زمينهاى مردم را چه مىكنند. اين مسائل هست، و تبليغات دامنه دار هم هست كه اگر يك كار جزئى انجام بشود، در خارج بزرگش كنند و در همه جاى دنيا تبليغش مىكنند. هدف دشمن از ايجاد اختلاف ما بايد حتىالامكان كارى بكنيم كه يك وقت خداى نخواسته اين طور نباشد كه در خارج بگويند اين يك كشورى است كه نمىتواند خودش درست كند. بزرگانش اينها هستند؛ ريختند به جان هم، و پايينتر آنها هم آنها هستند كه ريختند به جان هم! در حالى كه مملكتشان در معرض خطر است، جنگ داخلى راه انداختهاند. پس اينها رشد ندارند. اگر رشد داشتند وقتى كه دشمن به آنها حمله مىكند، همه بايد قلمها و زبانها را غلاف كنند، و براى دشمن به كار بيندازند. قلمها به ضد دشمن؛ قدمها به ضد دشمن؛ همه چيز به ضد دشمن. وقتى ديدند كه ما اين طور نيستيم، مملكتمان در معرض خطر است، جنگ ما داريم، اشرار از اطراف مشغولاند به اينكه ما را منحرف كنند از جنگ و مشغول به كار ديگرى بكنند تا جنگ طول بكشد، از اين طرف، در تمام كشور ما يك دسته اشخاصى آمدند براى اينكه آشوب بكنند، همّشان اين است كه ما را به جان هم بيندازند، اگر در يك همچو موقعى كه دنيا مىداند كه وضع ما اينطورى است ـ آنها هم چنين نيست كه بى خبر از مسائل ما باشند... . اينها به همه جا اطلاع مىدهند، همۀ حرفهاى اينها را آنجا هم مىگويند ـ اين طور باشد كه منعكس بشود ما يك ملتى هستيم كه در عين حالى كه مبتلا به دشمنها هستيم، خودمان به جان هم ريختيم و خودمان مشغوليم به اينكه با هم اختلاف داشته باشيم، هِى دامن بزنيم به اختلافات، اين همان است كه آنها از خدا مىخواهند. در دنيا منعكس بشود يك ملتى هستند كه قيّم لازم دارند. خودشان نمىتوانند خودشان را اداره كنند. بايد يك قيّمى بيايد آنها را اداره كند! اين را مشروع كند درخارج. و بعد به واسطۀ مشروعيت اين، وارد بشوند در ايران. يك وقت اين است كه مشروع نيست. فرض كنيد كه فلان كشور به ما حمله مىكند، ديگران محكومش مىكنند، اگر انسان باشند آنها. يك وقت صورت مشروعيّت به او مىدهند. وقتى صورت مشروعيت به او دادند، هر كدام از اينها كه مىخواهند قيّم بشوند وارد مىشوند مىگويند ما ديديم كه اين مملكت دارد از بين مىرود، براى انسان دوستى و براى خيرخواهى آمديم اينجا كه اينها را اداره بكنيم! خوب، شما قضيۀ افغانستان را داريد مىبينيد. يك بهانه پيدا كردند در افغانستان ، شوروى آمد در آنجا! قبل از اينكه ظاهراً وارد بشوند، آمد آن سفيرشان پيش من گفت كه از ما خواستهاند كه برويم آنجا. من به او گفتم: شما قدرت داريد مىتوانيد برويد، لكن پشيمان مىشويد؛ براى اينكه وقتى رفتيد، ملت وقتى شما را نمىخواهد، نمىتوانيد آنجا كار انجام بدهيد. الآن هم مىبينيد كه رفتهاند آنجا و قتل و غارت دارند مىكنند، معذلك موفق نشدهاند. على أىِّ حالٍ، يك صورتى نباشد كه ما خودمان مشروعيت بدهيم به دخالت ديگران در كشور خودمان. پايبندى به تعهدات ادعا شده ما بايد همه با هم همزبان و هم قلم باشيم، براى اين مشكلاتى كه پيش آمده كوشش كنيم رفع بكنيم مشكلات را، نه اضافه كنيم. لا اقل روزنامههاى ما اضافه نكنند. حالا نمىتوانند [كم كنند] ، ديگر اضافه نكنند. و اين مسئلهاى است كه بايد همۀ روزنامهها به آن توجه داشته باشند؛ و روزنامۀ «ميزان» براى انتخاب اين كلمه بيشتر مسئول است. براى اينكه اين كسانى كه در اين روزنامه هستند و اشخاصى هستند كه تعهد به اسلام دارند، بيشتر مسئول هستند. شايد روزنامۀ فرض كنيد «مردم» چنين تعهدى ندارد. او هرچه دلش مىخواهد مىگويد. هيچ وقت هم نگفته است من متعهدم. او مىگويد البته، لفظش هست، ولى واقعش نيست. آن قدر مسئوليتى كه ماها داريم كه ادعا داريم كه جمهورى اسلامى هستيم و مىخواهيم به موازين اسلامى عمل كنيم و روزنامۀ «ميزان» هم كلمۀ ميزان و عدل را براى خودش انتخاب كرده و مىخواهد ميزان باشد و مىخواهد به موازين شرعيه عمل بكند، به عدل عمل بكند، ما با اين ادعامان مسئوليت داريم. فردا اگر شما، همۀ ما وارد شديم در محضر خداى تبارك و تعالى، به شما كه نويسنده و اداره كنندۀ «ميزان» هستيد مىگويند شما اين كلمه را انتخاب كرديد، و خداى نخواسته اگر عمل موافق با ميزان نباشد و ميزانش نكرديد، شما ريا كار هستيد. علاوه بر اينكه به خلافتان مجرم هستيد؛ به رياكاريتان هم مجرم هستيد؛ براى اينكه گفتيد يك «ترازو» درست كرديد و گفتيد كه ما مىخواهيم با عدالت عمل بكنيم؛ ما مىخواهيم زبان عدل باشيم، لسان عدل الهى باشيم و هستيم. اين روزنامه معنايش اين است كه ما به ميزان عدل مىخواهيم عمل بكنيم. اگر خداى نخواسته يك وقتى بر خلاف اين شد، در همانجا مىگويند شما علاوه بر اينكه مجرم هستيد، مجرم از حيث ريا هم هستيد. الرِّيَا شِركٌ باللّهِ العزيز.۲ على أىِّ حالٍ من به همه، نه شماها، به همۀ اين اشخاصى كه متصدى تبليغات هستند، آنهايى كه قلم دارند و زبان دارند و مىنويسند منتشر مىكنند، يك مسئلۀ كلى عرض مىكنم ، و آن اينكه ما امروز چنانچه واقعاً عقل سياسى داشتيم و توجه به مسائل سياسى داشتيم، بايد همهمان دست به هم بدهيم، زير بغلِ هم را بگيريم، تا بتوانيم راه برويم. چند نفر آدم كه همۀ آنها شل هستند، نبايد اضافه كنيم شلى را به آنها! بايد اينها همه دست هم را بگيرند بتوانند راه بروند. ما الآن يك ملتى هستيم كه از همه جا به ما دارد ظلم مىشود؛ از همه جا به ما هجوم مىشود؛ وقتى يك همچنين ملتى هستيم، بايد دست به دست هم بدهيم تا اينكه اين بار را به محل برسانيم. شما توجه به اين معنا داشته باشيد؛ هر كسى گرفتار اعمال خودش است. گاهى هم گرفتار اعمال ديگر است. اگر بتواند آن را درستش بكند، امر به معروف بايد بكند. گرفتار خودش است. شما نبايد بگوييد كه چون روزنامۀ كذا اين طور نوشته است، پس ما هم اين طور بنويسيم، اوّل او نوشته است. اگر يك كسى اول يك جرمى كرد، دومى هم بايد جرم را بكند براى اينكه او اول كرده است! نه . اگر انسان اين طور باشد كه تا به او يك كلمه گفتند فريادش بلند شود، اين فرياد ديگر فروكش نخواهد كرد در همۀ اطراف ما. يك وقت يك كسى فرض كنيد يك حرفِ غير واقعى نوشت و غير صحيح نوشت، اين را اگر تحمل كرد انسان و با قول صحيح و حَسَن به او اين جواب داد، كم مىشود، تمام مىشود. اما اگر بنا شود كه خشونت بكند، شما هم بكنيد، باز او يك خشونت ديگر مىكند تا آخر. ما بايد همه توجه به اين معنا داشته باشيم كه امروز كشور ما كشورى است كه طمعها از او كم شده است؛ يعنى طمع كم نشده است؛ ولى اين چيزى كه مىبردند حالا نمىبرند، و مىخواهند ببرند. هم شوروى مىخواهد ما تحت سلطۀ او باشيم، هرچه بخواهد استفاده بكند؛ هم امريكا مىخواهد اين كار بكند؛ هم ساير كسانى كه نظير آنها هستند. بعد از اينكه ما طعمۀ همه گرگهاى دنيا هستيم ، نبايد خودمان هم به جان خودمان بيفتيم تا فرصت بدهيم كه آنها ما را طعمۀ خودشان كنند. ما بايد با عقل و با تدبير و با قلم و با حرف و با همه همراهى كنيم با هم. زير بغلِ هم را بگيريم. مىبينيد اين وزارتخانه را خوب نمىتواند اداره كند، كمكش بكنيم. اين آدم خوب نمىتواند كارى انجام بدهد، كمكش كنيم. نياييم بگوييم كه چون تو نمىتوانى كار بكنى، پس بايد چه. آن هم بگويد نخير، من مىتوانم، شما نمىتوانيد. اين مسئلهاى است كه الآن هر كه هر حرفى به ديگرى بزند آن هم جوابش را مىدهد. و آن وقت يك غائله درست مىشود. چرا ما در يك موقعى كه [محتاج] آرامش هستيم غائله ايجاد كنيم؟ بايد انشاءاللّه همۀ ما دست به هم بدهيم، واميدوارم كه اين طور بشود، همه دست به هم بدهيم، واين كشور را برسانيم به آنجايى كه خودش بتواند خودش را اداره كند؛ و مطبوعات اينجا و راديو و تلويزيون اينجا يك اُلگويى بشود براى خارج. اميدوارم خداوند به شما توفيق بدهد و كار خودتان را اصلاح بكنيد، درست بكنيد و درست عمل بكنيد. و توجه داشته باشيد كه همۀ ما در محضر خدا هستيم. الآن اينجا محضر خداست. آن وقت كه قلم بدست مىگيريد و مىنويسيد بدانيد كه فكر شما، قلب شما، قلم شما، دست شما، زبان شما، همه در محضر خداست. خداوند به شما توفيق بدهد؛ و همۀ ما را موفق كند كه عمل كنيم به وظايف خودمان، ان شاء اللّه.