عنوان :
...
کتاب :
...
منبع :
...
تاریخ :
...
گوینده :
...
مکان :
...
بسم‌اللّه الرحمن الرحيم اظهار عجز شيعۀ على (ع) از شناخت ابعاد او ان‌شاءاللّه، اين روز كه بزرگترين روزهاست در مذهب تشيع به همۀ مسلمانها، به همۀ شيعيان جهان خصوصاً، به ملت بزرگوار ما مبارك باشد. من گاهى فكر مى‌كنم كه ما با چه شباهتى مى‌توانيم دعوى كنيم كه شيعۀ آن بزرگوار هستيم. اگر متفكرين، نويسنده‌ها، كسانى كه اطلاعات زياد دارند، ابعاد معنوى و مادى و جهات ديگرش را ملاحظه كنند، بررسى كنند ابعادى كه آن بزرگوار داشته است از اوايل سنين تا وقتى كه به شهادت رسيد و بررسى كنند كه ما چطور مى‌توانيم ادعا كنيم كه ما شيعۀ اين بزرگوار هستيم، بايد همه و همۀ كسانى كه دعوى تشيع مى‌كنند ـ الاّ معدود قليلى كه در صدر اسلام مثل ائمۀ هدى بودند ـ ما اظهار عجز كنيم كه نمى‌توانيم. من نمى‌توانم كه در اين مجلس حتى يك بعد از ابعاد اين بزرگوار را ذكر كنم، لكن براى اينكه يك راهى باز بشود براى آن اشخاصى كه اطلاعاتشان زياد است، معارفشان زياد است و جهات معنوياتشان زياد است، راهى باز باشد كه آنها فكر كنند و درست بررسى بكنند، بررسى او را و بررسى حال ماها را. در بُعد معارف، كسى كه ادعيۀ حضرت را ملاحظه كرده باشد و نهج البلاغه را بررسى كرده باشد، مى‌داند كه پايه‌اش روى چه پايه‌اى هست؛ يعنى، آن كه معارف قرآن را فهميده است اين بزرگوار است و كسانى كه مورد تعليم او بودند مثل ائمۀ هدى. دعوى معارف خيلى آسان است كه شعرى انسان بگويد، نثرى بگويد و ادعا كند كه ما داراى چه معارفى هستيم، اين آسان است، دعوى هم خيلى كرده‌اند. اما واقعيت مطلب چطورى است؟ آنى كه به حسب واقع هست و ما بخواهيم وجداناً آن را بيابيم، وقتى درست در حال خودمان دقت بكنيم نمى‌توانيم پيدا كنيم يك شباهتى ما بين خودمان و او. آن عشقى كه مولا به خداى تبارك و تعالى داشته‌است كه در دعاى كميل عرض مى‌كند كه «من فرضاً جهنم را بتوانم تحمل كنم ولى چطور فراق تو را تحمل كنم»، اين را مى‌شود يك كسى شعر بگويد؛ يكى كسى نثر بگويد، يكى خطابه بخواند و بگويد چه. اما واقعيت اين طور است؟ ماها اين‌طور هستيم؟ امثال ماها اين بودند كه اصلش پيششان فراق از حق تعالى مطرح بوده‌است؟ فراق به قدرى كه به آتش جهنم، آتش جهنم غير از اين آتشهاست؛ آتش جهنم قلب را هم مى‌سوزاند؛ يعنى، قلب معنوى را مى‌سوزاند، علاوه بر اينكه جسم را مى‌سوزاند در قلب انسان هم هست، وارد مى‌شود، قلب معنوى انسان را هم مى‌سوزاند و ايشان مى‌گويند «من فرضاً او را تحمل كنم اما فراق تو را چه كنم». اين را هر كس پيش وجدان خودش حساب بكند كه واقعاً از فراق حق تعالى تا حالا يك لحظه شده است كه تأثر پيدا كند كه من فراق دارم از حق تعالى؟ اينها، ادعاهايش خيلى آسان است، خيلى از دراويش ادعا كردند، خيلى از كسانى كه اهل معرفت‌اند ادعا كردند، اما واقعيت را انسان وقتى حساب بكند، مسئله اين نيست. يكى از چيزهاى عادى آنها در نهج البلاغه هست، در روايات ديگر هم از ساير ائمه هست، اين يك مقام عادى است نه يك مقام بالايى است كه حضرت امير مى‌فرمايد، ديگران هم همين‌طور كه عبادت سه جور است: يكى عبادت كسانى است كه مثل عبيد۱ مى‌ترسند و عبادت مى‌كنند. يكى عبادت كسانى است كه براى طمع و براى بهشت و اين طور چيزها عبادت مى‌كنند. اين دو تا عبادت يكى‌اش مال اُجَرا۲ هست يكى هم مال عبيد، اما عبادت سوم كه هست كه عبادتش را مى‌كنيم، براى محبتى است كه به خدا داريم.۳ شما حساب كنيد كه اگر براى ما وعدۀ قطعى برسد كه جهنمى نيستيد شما و همه بهشتى هستيد، همه در بهشت جاويدانند و جهنم هم درهايش براى شما بسته است، آن وقت عبادت خدا را هم مى‌كرديد باز؟ يا بگويند براى محبت من عبادت كنيد، شما در خودتان مى‌ديديد اين را كه محبت خدا شما را وادار كند به عبادت؛ نه خوف، نه رجا، نه جهات نفسانى. عرض كردم كه اين ادعاها را مى‌شود كرد كه من بگويم من هم محبت دارم، امّا ما محبتى نداريم به خدا، هر چى هست حب نفس است، هر چى هست مال خودمان است. تا حالا يك قدم از نفس، از مدارج نفسانى ما بيرون نرفتيم؛ يعنى، آن قدم اولى هم كه اهل سير مى‌گويند كه يقظه است، ما باز بيدار نشده‌ايم، خِدر۴ طبيعت در ما الآن هم هست و تا آخر هم شايد باشد، مگر خدا يك عنايتى بفرمايد. جامع الجهات بودن حضرت على (ع) در جهت عبادت او، در جهت معارف او، كه اينها را نمى‌توانيم حالا ما همه‌اش را ذكر كنيم، در جهت زهد آن ترتيب، آن ترتيبى كه بعد از اينى كه همه وسايل برايش فراهم است باز از نان و نمك و يك چيز مختصر تجاوز نمى‌كند. در قضيۀ بيت‌المال آن طور است كه خوب ديديد، تاريخ را ديديد كه وقتى كه صحبت ديگرى مى‌شود چراغ را خاموش مى‌كند. اينها يك قصه‌هايى است كه ما مى‌شنويم، يك واقعيت است و ليكن پيش ما يك قصه است؛ ما نيستيم اين طور. در مسئلۀ جنگ ما بايد بگويم ـ اگر اين را بگوييم خيلى بعيد نگفتيم ـ كه شمشير ايشان از آن وقتى كه وقت اين بوده است كه ايشان جنگ بكنند تا آخر عمرشان در غلاف نرفته است. در تمام جنگهاى رسول خدا ـ الاّ نادر ـ ايشان بوده است و پيش قدم بوده است. بعد از رسول خدا مشاور جنگى بوده است و لو اينكه مدتهاى طولانى اسلام محروم شد از ايشان. بعد از اينكه مردم با ايشان بيعت كردند، باز هم تمام عمرش را به جنگهاى داخلى گذراند. اين طور نبود كه حالايى كه من يك آدم عارفى هستم بروم كنار بنشينم براى اينكه من عارفم، من يك آدم زاهدى هستم حالا كه زاهدم ديگر كار نداشته باشم به مصالح مسلمين، بروم كنار بنشينم، من يك عالم فقيهى هستم، حالا كه فقيه هستم ديگر كار نداشته باشم كه به مسلمانها چه مى‌گذرد، من هم بروم كنار بنشينم. در عين حالى كه همۀ اين معانى در او بوده است؛ توحيد در حد اعلا، معرفت در حد اعلا، فقه در حد اعلا، هر علمى در حد اعلا، در عين حال در جهاد هم در حد اعلا بوده. ابعاد مختلفه اين است كه در آن بعد اين را وادار نمى‌كند كه از اين يكى صرفنظر بكند؛ جامع الجهات است. در معرض خطر بودن تمامى مذاهب اسلامى ما كه مى‌گوييم كه ما شيعۀ حضرت امير ـ سلام اللّه عليه ـ هستيم و الآن كشور شيعه در معرض خطر است، الآن كشور شيعه در معرض خطر است، اسلام در معرض خطر است، ما باز كنار بنشينيم و بگوييم كه ما چكار به اين كارها داريم، ما چه بكنيم، متأثريم از اينكه جوانهاى ما چه مى‌شوند، ما هم متأثريم. حضرت امير هم متأثر بوده از اينكه جوانها چه مى‌شدند، اما مى‌نشسته خانه و بگويند من متأثرم؟! يا مى‌رفتند جنگ و خودشان جنگ مى‌كردند و در عين حال هم براى آنهايى كه شهيد شده بودند متأثر بودند. ما هى كنار بنشينيم و هى بگوييم كه ما مى‌خواهيم چه بكنيم، چه، فلان، از اين حرفهايى كه خودشان مى‌زنند و از مصالح اسلام و مصالح مسلمين و از اين چيزى كه الآن براى كشور ما پيش آمده است، براى اسلام پيش آمده. مسئله، مسئلۀ تشيّع نيست، مسئلۀ اسلام است، مسئلۀ مذهب نيست. همۀ مذاهب الآن در معرض خطرند. الآن كه قدرتهاى بزرگ احساس اين معنا كردند كه اسلام يك همچو قدرتى دارد كه مى‌تواند يك جمعيت چهل و چند ميليونى را در مقابل همه وادار كند و بايستد و بگويد نه اين و نه او، حالايى كه فهميدند اين قدرت، قدرت اسلام است نه قدرت ملت، قدرت اسلام است كه دنيا را دارد به خيال آنها به خطر مى‌اندازد، حالا آنها براى اصل اسلام دارند نقشه مى‌كشند، ما حالا بنشينيم بگوييم كه ما اهل و لايت هستيم. اگر شما اهل ولايتيد، چرا الان كشور ولايت در معرض خطر است و نشستيد؟ اين البته يك عدد معدودى‌اند، قابل ذكر نيستند اينها. چرا ما غفلت داريم از اين معانى؟ ما اظهار مى‌كنيم ما شيعۀ امير المؤمنين‌ايم. ما برويم ببينيم اميرالمؤمنين در مصالح اسلامى چه كردند، براى مصالح اسلام چه كردند. آن وقتى كه زمان رسول اللّه بود بسيارى از اشخاص آن وقت بودند كه جنگ مى‌خواست بشود نمى‌رفتند، اگر مى‌رفتند كناره‌گيرى مى‌كردند، آن كسى كه از همه مقدم بود ايشان بودند. بعد از رسول اللّه هم كه مدتهاى طولانى ملتها محروم ماندند از قيادت ايشان، ايشان باز كنار نبود. ايشان باز براى حفظ مصالح مسلمين همراه بود، صبر مى‌كرد، ولى در آن وقت هيچ وقت اصلاً اظهار مخالفت نمى‌كرد. بعد از اينكه آنها متكفل امور بودند، ايشان اهل مشورت آنها بود، راهنمايى مى‌كرد، بچه‌هايش را مى‌فرستاد به جنگ. حالا ما بنشينيم بگوييم كه ما اهل ولايت هستيم! شما اهل ديانت هم نيستيد، اهل ولايت هستيد؟! آن وقتى كه با ايشان بيعت كردند ـ البته ايشان هم در عين حالى كه خودش را حق مى‌دانست مى‌گفت كه برويد يكى ديگر را ـ مى‌دانست اينها يك اشخاصى نيستند كه اهل كار باشند، ولى خوب، فشار آوردند به ايشان، با ايشان بيعت كردند. آن وقت هم سه تا جنگى كه شد،۵ سه تا جنگ با كسانى بود كه اظهار اسلام مى‌كردند، كسانى بودند كه مى‌گفتند فرياد مى‌زدند ما مسلمانيم. جنگها با مسلمانها بود. حالا شما مى‌گوييد مسلمان با مسلمان مگر جنگ؟ پس شما اعتراض به حضرت امير هم داريد، براى اينكه جنگ حضرت امير سه تا جنگشان هر سه با مسلمانها بود. مسلمانى كه مى‌خواهد اسلام را از بين ببرد از كافر هم بدتر است. مسلمانى كه با اسم اسلام مى‌خواهد كه حيثيت اسلام را از بين ببرد، اين لازمتر است معارضه با او، تا با كسانى كه مسلمان نيستند. شما نشستيد مى‌گوييد ما مسلمان با مسلمان! اولاً اينكه اين حزب بعث عقيده‌اش اصل اين است كه قضيۀ اسلام تو كار نيست. آنهايى هم كه دنبال او مى‌آيند بسياريشان همين‌اند. يك عده‌اى هم كه ـ فرضاً ـ آنها بيايند لكن مى‌آيند براى اين كه كشور اسلامى را از بين ببرند و سيلى در صورت اسلام بزنند. امروز به همۀ ما واجب است كه دفاع كنيم. هر كس مى‌تواند جبهه بايد برود، هر كه نمى‌تواند در پشت جبهه كمك بكند. آنهايى كه مى‌نشينند و هى صحبت مى‌كنند كه بياييد چه بكنيم، بياييد چه بكنيم، اينها از اسلام بى‌اطلاع‌اند، نمى‌دانند قضيۀ اسلام چى هست. دفاع بودنِ حملۀ به متجاوز مطالعه كنيد در حال ائمۀ مسلمين، در حال خود پيغمبر. پيغمبر هم تمام عمرش صرف اين شد ديگر، صرف مجاهده شد. آن وقت كه مكه بود آن جور مجاهدات مى‌كرد و آن جور خون دل مى‌خورد، وقتى هم مدينه آمد جنگها، آن همه جنگ، بگوييد همۀ جنگها دفاعى بوده، و حال آنكه بعضى‌اش كه نبوده، حالا همه دفاعى. ما هم كه الان دفاع است، ما اصلاً جنگى نداريم، ما با كى جنگ داريم؟ ما الآن داريم دفاع مى‌كنيم. «فاو»۶ مركز اين بود كه بريزند و از آنجا به اسلام صدمه بزنند. خوب! اينها رفتند «فاو» را گرفتند دفاع كردند. علاوه دفاع از ملت عراق، دفاع از اسلام است، دفاع از مسلمين است. ملت عراق با اين خبيث موافق نيستند، اين عده‌اى هستند با او و قدرت هم دستشان است. آن وقت آن اشخاص منحرف در خارج آن طور حرفها مى‌زنند. در داخل هم پيدا مى‌شوند اشخاصى كه خوب، متدين‌اند اما باز توجه ندارند به مسائل. امروز همۀ ما مكلف هستيم. جوانهاى ما بايد اين جبهه‌ها را پر كنند از انسانهاى قوى كه بحمداللّه هم الآن پر كردند، لكن بيشتر لازم است. آقا قضيه، قضيۀ از بين رفتن اسلام، چه تشيع و چه تسنن، همه، از بين رفتنش و قضيۀ اينكه ما قيام كنيم و نگذاريم بشود.و بحمداللّه تا حالا جوانهاى ما اقدام كردند، قيام كردند و نخواهند گذاشت، لكن اين اسباب اين نمى‌شود كه از ديگران تكليف سلب بشود كه نه، ديگر لازم نيست كارى ما بكنيم. آن كسى كه اشكال به جنگ دارد، واجب است برايش كه برود جنگ. اينهايى كه اشكال مى‌كنند يكيشان حتى يك بچه‌شان نرفته است، يك جوانشان نرفته است به جبهه‌ها. ديگران دارند از مال و جان اينها دفاع مى‌كنند، اين جوانهاى ما دارند از مال و جان همۀ اين ملت دفاع مى‌كنند، از مال و جان يك دسته كه نمى‌كنند دفاع، دارند دفاع از همۀ حيثيت اين ملت مى‌كنند، از نواميس همه مى‌كنند. اگر ـ خداى نخواسته ـ اين حزب بعث بيايد و غلبه ـ خداى نخواسته ـ بكند كه نخواهد كرد به كى رحم مى‌كند؟ به شمايى كه آن وقت نشسته بوديد و مى‌گفتيد بياييد جنگ را برداريم و از بين ببريم و جنگ خوب نيست و مردم با جنگ مخالف‌اند؟ اين مردم از كجا آمدند كه با جنگ مخالف‌اند. غير از اين جوانهاى ما هستند؟ ملت ما اينها هستند؛ اين كاروانهاى كربلا و آن پاسدارها و آن بسيجيها و آن ساير قشرهايى كه، قشرهاى محرومى كه الان دفاع از شما دارند مى‌كنند و شما نشستيد آنها را تضعيف مى‌كنيد كه شايد موافق رضاى خدا نباشد. رضاى خدا موافق نيست با دفاع؟! امروز دفاع است. مسئله، مسئلۀ رفتن و جنگ كردن نيست، كسى نمى‌خواهد جنگ بكند، اول هم نبوده و آن حرفى كه روز اول جمهورى اسلامى زده راجع به جنگ، امروز هم عين همان حرف است، يك كلمه اين‌ور آن‌ور نيست، آن اين است كه ما تا اين حزب عفلقى هست ما جنگ خواهيم كرد. ما بايد اين را، براى اينكه دفاع از اسلام اين است كه اين نقطه را برداريم از بين، اين غده سرطانى كنده بشود و الاّ محال است كه اين كشور روى آرامش به خودش ببيند و نه كشور ما، نه عراق، نه خليجيها. اين خليجيها توجه ندارند به اينكه اگر صدام غلبه پيدا كند، با آنها چه خواهد كرد؟ حالايى كه مثل موش دارد اين‌ور و آن‌ور مى‌رود، به آنها تشر مى‌زند. بحمداللّه كشور ما، جوانهاى ما، پيرمردهاى ما، زنها، بزرگها، كوچكها همه مهيا هستند به اينكه جنگ را تا پيروزى ادامه بدهند و ادامه خواهند داد. و كسانى كه مخالف با اين مسائل هستند، خوب، بنشينند توى خانه‌شان هر چى مى‌خواهند بگويند، اما بدانند كه خلاف رضاى خدا دارند مى‌گويند. اگر حرفهاى آنها تضعيف كند روحيۀ ده نفر جوان ما را، عاقبتشان به خير نخواهد شد، توجه كنند به حرفهايشان. خداوند ان‌شاءاللّه، اين عيد را بر همۀ ما، بر همۀ شما، بر همۀ ملتها، برهمۀ مسلمين مبارك كند و ما را از شيعيان اين مولا قرار بدهد. ما را موفق كند كه در يك جهت از جهات، لا اقل در يك جهت از جهات شبيه ايشان بشويم ولو يك شبيه بسيار ناقص. خداوند تأييد كند همۀ شما را و اسلام را تقويت كند و همۀ مسلمانها را به مقاصد اسلاميشان برساند. والسلام عليكم ورحمة اللّه
عنوان :
تجلیل و تکریم از شخصیت حضرت على (ع)
مرجع :
صحیفه امام (۲۰) صفحه ۳۶
مکان :
تهران، حسینیه جماران
تاریخ :
۱۳۶۵-۰۱-۰۴
حضار :
موسوى، میرحسین (نخست‌وزیر) هاشمى رفسنجانى، اکبر (رئیس مجلس شوراى اسلامى) موسوى اردبیلى، سیدعبدالکریم (رئیس دیوانعالى کشور) سفرا و کارداران کشورهاى خارجى مقیم ایران مقامات لشکرى و کشورى و شخصیتهاى روحانى
