

بسم اللّه الرحمن الرحيم اَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِاَصحابِ الفِيلِ * اَلَم يَجعَل كَيدَهُم فِى تَضلِيلٍ * وَ اَرسَلَ علَيهِم طَيراً اَبابِيلَ * تَرمِيهِم بِحِجارَةٍ مِن سِجِّيلٍ * فَجَعَلَهُم كَعَصْفٍ مَأكولٍ.۱ بعد از اطلاع از صدور تصويبنامه از طريق دولت مبنى بر عدم قابليت تصويبنامۀ انجمنهاى ايالتى و ولايتى براى اجرا، اطمينان پيدا كردم كه قضيه خاتمه يافته، لكن باز ترسيدم كه دولت در مقام خدعه باشد و فقط خواسته است علما را قانع نمايد كه آن مجلس مهم دينى كه بنا بود در مسجد سيد عزيزاللّه تشكيل شود تعطيل نمايند و اين سوءظن الآن هم موجود است؛ زيرا دولت به قول و قرارى كه با علما گذاشته بود كه تصويبنامه را در راديو و جرايد اعلان [كند] عمل نكرد، اينها فقط از مجلس تهران ترسيدند، اينها تصور مىكنند تشكيل اين مجلس براى ما مخارجى دارد مثل خودشان كه اگر بخواهند مجلس ننگينى بهوجود آورند بايد هزارها تومان خرج كنند كه افراد معدودى را دور هم جمع نمايند، خير، اينطور نيست. مردم مطيع علماى خود هستند و اگر علما اشاره نمايند كه مسلمانان عموماً در خارج از تهران جمع شوند، اطاعت مىكنند و دست از كسب خود برمىدارند. مسلمين حاضر نيستند براى شغلشان دست از قرآن بردارند و دين خدا را در خطر بيندازند. هدف اجانب، هدم قرآن و كشور مسلمين ما تا به حال به دولت نصيحت كرده و بناى مسالمت داشتيم، ولى دولت با ما حيله مىكند. دولت بايد بداند كه علماى اسلام اهل اطلاع هستند و انسان بصير و با ديانت نمىتواند قرآن و ديانت را در خطر ببيند و ساكت باشد. و آن مسلمانى كه احتمال دهد ـ ولو به نحو يك در هزار ـ قرآن در خطر است نبايد آرام باشد. ذخاير مردم را بردند، تحمل كردند؛ ماديات را بردند، صبر كردند؛ حالا دست دراز كردهاند به قرآن و نواميس مسلمين. استانهاى اين كشور را كه بايد مسلمانان حفظ و اداره نمايند. اينها مىخواستند با تصويب لايحۀ انجمنهاى ايالتى و ولايتى و الغاى شرط اسلام از رأى دهنده و انتخاب شونده، مقدرات مسلمين را به دست غير مسلمانان مانند يهوديهاى بهايى بسپارند. اگر استانهاى اين كشور به دست غير مسلمان بيفتد چه بسا ممكن است از حلقوم خبيث آنان صدايى غير از قرآن شنيده شود و آن روز است كه خطرهاى بزرگى متوجه مىشود؛ نه تنها اسلام و قرآن حفظ نخواهد شد، بلكه تمام حيثيات شما خواهد رفت. اقتصاديات، بازار، ذخاير مملكت، همه و همه خواهد رفت. اى مؤمنين بيدار باشيد. اجانب به فكر از بين بردن ايران و كشور مسلمين افتادهاند. جز قرآن مانعى نمىبينند. عمال خود را وادار كردند به هر حيلهاى كه ممكن است قرآن را از بين ببرند. غافلند قرآن با چه خونهاى مقدسى و رفتن چه عزيزانى به دست مسلمين رسيده است. الآن روز جمعه است، هر گوشى كه سخنان را بشنود لازم است به ديگران بگويد، مردم را متوجه كنيد تا به دولت بگويند: ما حاضر نيستيم استانهاى اين كشور تحت تصرف بهايىنماهاى يهود درآيد. آگاه باشيد خطر بزرگ و تكليف مهم است. قرآن و ديانت اسلام بر مردم حقها دارد. ادا كردن اين حق مشكل است. به هر حال دشمنان دين و كشور بايد بدانند كه با يك ملتى روبهرو هستند كه دانشمندان بصير، تاجر اقتصادى و دكتر دارند و ممكن نيست گول بخورند؛ بلكه با كمال توانايى از اسلام و كشور خود دفاع خواهند كرد. برادران ايمانى! اينها با تمام مقدسات ملى و مذهبى بازى مىكنند. جرايد را مجبور مىكنند كه بر عليه دين و منافع عمومى مردم مقاله بنويسند. شما ملاحظه فرماييد روزنامهها جريان 17 دى مفتضح و ننگين را كه تعفن آن دنيا را گرفته، مىنويسند و يك صفحۀ تمام را اختصاص به تبليغات مشروبات الكلى داده، از هر طرفى مظاهر شهوت و بىعفتى را در صفحات روزنامهها و مجلات منعكس مىنمايند و اجتماع مسلمين را به فساد اخلاق و بىعفتى سوق مىدهند؛ ولى از قوانين اسلام و احساسات عمومى مسلمين يك كلمه هم درج نمىكنند. توطئۀ رژيم بر عليه روحانيت اينها براى از بين بردن روحانيت چند نفر از همكاران خود را به لباس روحانى درآورده. سازمان امنيت جرايد را مجبور مىسازد كه عكس آنها را كشيده و آنان را به عنوان قاچاقچى و بدعمل معرفى كنند و با اين وسايل مىخواهند روحانيت را رسوا نمايند. ولى عموم مردم و حتى خود اينها بهتر مىدانند كه روحانيت، مختصر نان خود را مىخورد و از اسلام و استقلال و نواميس اسلام و مسلمين دفاع مىكند و در نتيجه هم در نزد خود و رسول و هم نزد خدا سرافراز است. رسوا و مفتضح نزد خدا و خلق آنهايى هستند كه بعد از چند روز رياست و وزارت، كاخ چند طبقه درست نموده و ملتى را بدبخت مىنمايند. فضاحت براى آن چند نفر معدودى است كه وقتى ...۲ مىكنند، ملت جشن مىگيرند، من نمىدانم اگر اينها سقوط كنند ملت از خوشحالى چه خواهد كرد. حفظ حيثيت اسلام و روحانيت به هر حال علماى اسلام نمىخواهند فساد توليد شود، در مقام حفظ قرآن و كشور خود هستيم و در اين راه از هيچ اقدام لازمى مضايقه نخواهيم كرد. عدهاى به من اظهار كردند ما حاضريم اقدام نموده كشته شويم. من گفتم اگر ديديم قرآنمان در خطر است خودمان جلو مىرويم نمىگذاريم مردم جلو بروند. بگذاريد تا كشته شويم بعد قرآنمان از بين برود. [گريۀ حضار] نمىنشينيم كه به دست دستگاه پوسيدۀ چند نفرى، حيثيت روحانيت و اسلام از بين برود؛ دين ما و قرآن ما از بين برود. ما به هر جهت مهيا هستيم. لكن بايد همه دستبهدست هم بدهيم و نگذاريم اين كشتى غرق شود. اجازه ندهيم خائنين به دين و كشور آزادانه هر عملى بخواهند انجام دهند و ان شاءاللّه هم نخواهيم گذاشت، به طورى كه تا به حال به عناوين مختلف قصد داشتند حيله نموده و مقاصد شوم خود را عملى سازند و موفق نشدند. يكمرتبه به مأمور خود در قم و بار ديگر به مقامى در مشهد دستور دادند كه به مردم بگوييد قضيه خاتمه پيدا كرده و با اين حيله مانع از قيام مردم شوند، ولى موفق نشدند. هشدار به شاه ما تا به حال با اينها مماشات نموده و به نصيحت و تذكر اكتفا كرديم و نگذاشتيم ملت عصبانى شود و اگر يكروز ملت با حالت عصبانى از خانه خارج شود مطلب صورت ديگرى پيدا خواهد كرد. آن روز است كه سرباز به نفع اسلام سرنيزه را بيندازد و ژاندارم تفنگ را، آن روز است كه ديگر نه كاخى براى عَلَم باقى خواهد ماند و [نه ]كاخى مرتفعتر از آن. من كه با شاه ارتباطى ندارم، لذا شفاهاً پيام مىدهم كه مملكت در معرض خطر است. به آقاى عَلَم امر كند كه به خواستههاى ملت توجه كند يا به كنار رود تا ما با خود آنها مذاكره نماييم و اگر مىخواهد لجاجت كند، بداند كه چند نفر معدود نمىتوانند با يك ملت لجاجت كنند. در خاتمه اين نكته را ناچارم تذكر دهم كه اجانب و دشمنان دين و مملكت كه مصالح خود را در محو قرآن و ديانت مىبينند، تا به حال تصور مىكردند كه در انجام مقاصد پليد خود آزادند و قدرتى در مقابل آنان وجود ندارد، ولى اين نهضت كه به وجود آمد فهميدند كه علماى اسلام و مسلمين زنده و بيدارند و با كمال توانايى جلو تجاوزات آنها را خواهند گرفت. لذا مانند مار تيرخورده در فكر اين هستند كه در اولين فرصت مسلمين را غافل نموده و زهر خود را به اسلام و مسلمين بريزند. ولى شما بايد بيدار باشيد. صفوف خود را فشردهتر نماييد و حراست از قرآن را يكى از كارهاى روزانۀ خود قرار دهيد. بدانيد اين قرآن امانت خدا و رسول است و با ريختن خون عزيزان پيغمبر و مردان الهى، به دست ما رسيده و ما بايد اين امانت را با تمام قوا حفظ نموده و به مسلمانان بعد از خود بسپاريم. ما در محضر ربوبيت واقع هستيم. اگر كوتاهى نماييم در پيشگاه حق تعالى مقصريم. شما بهمنزلۀ برادر و فرزند ما هستيد، ما خير شما را مىخواهيم. جمعيت شما زياد و منزل ما كوچك است. شما در زحمت هستيد و حتى نتوانستم از شما پذيرايى نمايم. لذا در اين عصر جمعه براى شما و همۀ مسلمين دعا مىكنم. خداوند به همۀ شما خير دنيا و آخرت مرحمت كند. «اللهم اعزّ الاسلام و اهله و اخذل الكفر و اهله. اللهم اخذل من خذلالاسلام و المسلمين. اللهم اجعل كيدهم فى تضليل، اللهم ارسل عليهم طيراً ابابيل، ترميهم بحجارة من سجّيل، اللهم اجعلهم كعصفٍ مأكول».۳