عنوان :
...
کتاب :
...
منبع :
...
تاریخ :
...
گوینده :
...
مکان :
...
بسم اللّه الرحمن الرحيم انتقال از شعار به شعور و عمل به اسلام ضمن تشكر از اينكه آقايان آمدند از نزديك، ايران را ببينند و مسائلى كه در ايران هست مشاهده كنند؛ اگر فرصت يك همچو امرى داشته باشند يا علاقه به اينكه تشخيص بدهند ظالم را از مظلوم، متعدّى را از آن كسى كه به او تعدى شده است. من اگر بخواهم مسائلى كه در ايران بوده است و هست و مصايبى كه بر اين ملت گذشته است به طور اجمال هم بخواهم بگويم اين اسباب اين مى‌شود كه من سلامت خودم را از دست بدهم. شما هم وقتتان اقتضا ندارد. و لهذا بعض از مسائل را من به شما مى‌گويم. و من اميدوارم كه مسلمين و خصوصاً سران مسلمين از شعار به اسلام ـ كه يك پوششى است براى عدم عمل به احكام اسلام ـ دست بردارند، و به اسلام به حسب آنچه كه هست فكر كنند و عمل كنند. تاكنون گرفتارى مسلمين و ملتهاى مظلوم اسلامى اين بوده است كه سران آنها به شعار اسلامى اكتفا مى‌كردند؛ و در پوششِ شعارْ مقاصد ديگرى كه داشتند اجرا مى‌كردند. من اميدوارم كه ملتهاى اسلامى، و خصوصاً دولتهاى آنها از شعار منتقل بشوند به شعور و عمل به اسلام و قرآن كريم. توصيف اوضاع ايران در جنگ تحميلى شما در كشورى آمديد كه دو هزار و پانصد سال تحت فشار و اختناق بوده است، و زير چكمۀ سلاطين جور، به اسم عدالت، به اسم تمدن، به اسم انسان خواهى واقع بوده است. شما در كشورى آمديد كه بالفعل مظلومين ما مى‌خواستند از تحت فشار ظلم بيرون بيايند و خودشان استقلال و آزادى را تحصيل كنند؛ پس از سالهاى طولانى كه تحت فشار بودند و آزاد به هيچ وجه نبودند، و با اسم اسلام و با اسم ترقى، كشورشان به دست عمّال قدرتهاى بزرگ شرق و غرب پايمال شده است. هواهاى نفسانيۀ اين كسانى كه وابسته بودند به كشورهاى اَبَرقدرت، مجال اينكه اين ملت ما يك نفس بكشد در آزادى ندادند. شما به كشورى آمديد كه قريب شصت هزار شهيد داد، و بيش از صد هزار معلول [دارد] و قرب به پنجاه هزار خانواده‌هاى بى‌سرپرست به جا گذاشت. در كشورى واقع شديد كه اين مصيبتها را داشته است. شما به كشورى آمديد كه بالفعل قريب يك ميليون و نيم آوارۀ جنگى دارد كه آنها را از شهرهاى خودشان و منازل خودشان بيرون راندند، و همۀ انواع ظلم را بر اين ملت و بر اين آوارگان سزاوار دانستند. و شما به كشورى آمديد كه ستمگرها به واسطۀ بستگى كه دارند به قدرتهاى بزرگ، وارد شدند در اين كشور از مرزهاى ما ناگهان گذشتند و بعض شهرهاى ما را به ظلم غصب كردند، و تمام جوانهاى ما را و كسانى كه در آن جبهه بودند يا كشتند و يا بعضيشان را به اسارت بردند. شما در كشورى آمديد كه ملت مظلوم ما به جرم اينكه مى‌خواهد به اسلام خدمت كند و به اسلام برگردد و دست قدرتهاى بزرگ را ـ كه بر خلاف موازين انسانى ـ اسلامى در اينجا به فعاليت مشغول بودند ـ قطع كند و حكومت جائر را از بين ببرد، و حكومت دلخواه خودش در اين كشور اقامه بكند و تحت لواى اسلام زندگى كند. و ابرقدرتها براى اينكه نمى‌خواهند ملتهاى اسلامى و دولتهاى اسلامى مجتمع بشوند، و مى‌ترسند از اينكه قريب يك ميليارد جمعيت اسلامى و مسلمين باهم باشند، و مى‌ترسند از اينكه همۀ اينها تحت لواى اسلام باشند، به ما از هر طرف حمله كردند؛ حملۀ نظامى، توطئۀ كودتا و اخيراً هم حملۀ نظامى به دست يك نفر سرسپرده به اسم صدام حسين. شما در كشورى وارد شديد كه مظلوم يا ظالم مقابل است؛ مقابل است بايك اشخاصى كه ظلم مى‌كنند و ستمگر هستند. شما اسم ملت عراق و ايران را نبايد ببريد. ملت ايران و عراق برادرند و هر دو باهم هستند، و هر دو ملت، دشمنِ اين حكومت عراق هستند. شما اگر بخواهيد اسلام را از شعار بالاتر حساب كنيد، بايد بياييد و ببينيد كه در شهرهاى ما به جوانهاى ما، به زنهاى ما، به اطفال ما چه گذشته است. شهرهاى مخروبۀ ما كه آثار جرم الآن هست. شما اگر بخواهيد از شعار اسلامى به شعور اسلامى منتقل بشويد، و دولتهاى اسلامى اگر بخواهند از شعار به شعور [و به] باب واقعيت و عمل منتقل بشوند، بايد دست از هواهاى خودشان بردارند و دست از ستمگريها بردارند و به ملتها بپيوندند. بى‌معنا بودن صلح بين اسلام و كفر شما اگر مدّتى در اينجا بمانيد و از آن تبليغاتى كه بر ضد ايران شده است گوشهاى خودتان را يك قدرى تخليه كنيد و در ايران واقع بشويد و مسائل ايران را ببينيد و مقاصد ملت ايران و دولت ايران را ببينيد كه آيا اينها اسلام را مى‌خواهند و به اسلام پناه مى‌خواهند ببرند؛ يا اينكه خير، اينها مى‌خواهند گروه‌گرايى كنند، ملت‌گرايى كنند، و فُرس را مى‌خواهند ببرند به بالا، و عرب را مى‌خواهند بياورند پايين؟ شما و اشخاصى كه در كنفرانس طائف بودند هشتاد دقيقه به حرفهاى صدام گوش كرديد. در اين هشتاد دقيقه يك دقيقه مطابق رضاى خدا حرف نزد. چنانچه اسم از اسلام برد، اسلامى بود كه از اروپا و از امريكا براى او هديه آوردند؛ نه اسلامى كه از مدينه و حجاز براى او آمده است و براى همه. شما هشتاد دقيقه گوش كرديد به اراجيفى كه او در عين حال كه در كشورما واقع شده است و لشكر او در كشور ما مشغول آدمكشى است، مى‌گويد كه ايران متجاوز است، و شما سؤال نكرديد از او كه تجاوز ايران كجاست. آيا الآن ما در مملكت عراق داريم جنگ مى‌كنيم، يا در مملكت ايران داريم جنگ مى‌كنيم؟ اگر در مملكت ايران جنگ مى‌كنيم، تجاوز مال عراق است. اگر ما يك روز به عراق حمله كرديم، تجاوز مالِ ما هم هست اگر ما دفاع مى‌كنيم از حقوق ملت و دفاع مى‌كنيم از اسلام و دفاع مى‌كنيم از حقوق عراق و دفاع مى‌كنيم از مسلمين، نبايد كنفرانس طائف ساكت بنشيند؛ نبايد شما فكر كنيد كه دو تا ملت در مقابل هم هستند. همان‌طورى كه ملت ايران انزجار دارد از اين حكومت، ملت عراق بيشتر انزجار دارد. براى اينكه ملت عراق علمايى از دست دادند، جوانهايى از دست دادند، پيرمردها و جوانها و بچه‌هايى را از دست دادند، همه به دست اين رژيم فاسد. شما اگر بخواهيد به اسلام فكر كنيد، بايد آيات قرآن را منشأ قرار بدهيد؛ همان طورى كه دستور داده آيۀ قرآن كه چنانچه يك طايفه‌اى از مسلمين ـ بر فرض اينكه مسلم باشند اينها ـ يك طايفه‌اى از مسلمين به طايفه‌اى ديگر هجوم بكند، بر همۀ مسلمين واجب است كه با او قتال كنند.۱ شما به همين يك واجب الهى عمل بكنيد. ما بيشتر از شما توقعى نداريم. شما به همين يك واجب كه خدا امر فرموده است به شما و به همۀ مسلمين كه چنانچه يك طايفه‌اى از مسلمين به طايفۀ ديگر تجاوز كرد بايد با او مقاتله كنيد، تجاوز را ببينيد. و بفرستيد، اگر خودتان وقت نداريد، يك نمايندگانى تعيين كنيد بفرستيد، در سرحَدَّات، در بلادى كه مورد تجاوز اينهاست، مشاهده كنند. بفرستيد در قبرستانهايى كه براى ما آنها تشكيل دادند و قبرهايى كه ما از شهدا داريم و آوارگانى كه ما از شهدا داريم و از مردم ستمديدۀ غرب و جنوب داريم آنها را ببينند، و ببينند كه آيا ما تجاوز كرده‌ايم، يا آنها تجاوز كردند. اگر تشخيص داديد كه ما تجاوز كرديم، با ما جنگ كنيد. و اگر تشخيص داديد كه آنها تجاوز كرده‌اند، با آنها جنگ بكنيد. صلح بين اسلام كفر معنا ندارد. هيچ مسلمى نبايد خيال كند كه بين اسلام و غير اسلام و مسلم و غير مسلم بايد صلح ايجاد بشود. بايد حكم خدا عمل بشود. بايد ما همه تابع قرآن كريم باشيم. دستور اسلام؛ محاكمه و تأديب متجاوز شما گمان نكنيد كه در ايران امروز يك حكومت مستبد است كه بتواند صلح بكند با كسى كه ملت با او مخالف است؛ و يك رئيس جمهور مستبد است كه بتواند با ديگران صحبت كند و يك شخص مستبد است كه بتواند بر خلاف ميل ملت اينجا عملى بكند. اينجا آراء ملت حكومت مى‌كند. اينجا ملت است كه حكومت را در دست دارد. اين ارگانها را ملت تعيين كرده است. و تخلف از حكم ملت براى هيچيك از ما جايز نيست و امكان ندارد. شما اگر مأموريتى داريد براى اينكه اين آتش جنگ را بخوابانيد ـ كه آن هم آمال همۀ مسلمين است ـ بايد متجاوز را به پاى ميز محاكمه بكشيد، و متجاوز را تأديب كنيد؛ افرادى [از آنها] كه در مملكت ما هستند به كنار بفرستيد و از صدام بخواهيد، تحكيم كنيد بر او كه از كشور ما برود بيرون و لشكر او از تجاوز دست بردارد. بعد از اينكه از تجاوز دست برداشت، يك هيأت بين‌المللى در اينجا باشد؛ آن هيأت بين‌المللى كه در يك جايى تشكيل شد، رسيدگى كنند به جناياتى كه شده است؛ اگر ما جنايتكار هستيم، ما را تأديب كنند. و اگر صدام جنايتكار است، صدام را تأديب كنند. اين طريقۀ اسلام است. اسلام به ما دستورهاى صحيح داده است. ما را گفته است كه همه باهم باشيم و تفرق نداشته باشيم؛۲ از شعار بيرون برويم و به حسب واقع باهم باشيم. اكتفا نكنيم به اينكه يك اجتماعاتى، يك سمينارهايى تقرير كنيم بدون اينكه يك واقعيتى در آن تحقق پيدا كند. شما توجه كنيد به اين معنا كه آيا اين كنفرانسى كه در طائف تشكيل شد راجع به مظلومينى كه ما داريم و مظلومينى كه در فلسطين هست و مظلومينى كه در لبنان هست آيا چه عملى كردند؟ آيا چه كارى براى مسلمانها كردند؟ فقط ما اجتماع كنيم كه ما مسلمان هستيم و فرياد بزنيم اسلام را؟ اين فرياد را فقط ماها نمى‌زنيم؛ اين فرياد را بيشترش را محمدرضا مى‌زد و بيشترش را صدام مى‌زند؛ و بيشترش را اشخاصى كه الآن بر اسلام و بر حكومتهاى و بر ملتهاى اسلامى سلطۀ بيجا دارند و ظالم‌اند ظالمانه دارند اين فرياد را مى‌كشند. لكن شماها اگر بخواهيد كه بررسى كنيد واقعاً و اگر حسن نيت داريد و آمديد براى اينكه آتش را خاموش كنيد، بايد به حَكَميت۳ بنشينيد و بايد سرحَدّات را ببينيد؛ آن طرف را ببينيد، و اين طرف را؛ بايد ملتها را ملاحظه كنيد؛ ملت عراق را ببينيد كه آيا ملت عراق اين حكومت را قبول دارد يا نه؟ و ملت ايران را هم ببينيد كه آيا ملت ايران اين حكومت را قبول دارد؟ اين رئيس جمهور را قبول دارد؟ اين نخست وزير را قبول دارد؟ اين مجلس را قبول دارد؟ چنانچه ملتها مقبول بود پيششان اينها، پس اينها حكومت قانونى هستند. و اگر غير مقبول بود؛ حكومت غير قانونى هستند. و بايد دنيا حكومت غير قانونى را [به رسميّت نشناسد] اگر راست مى‌گويند كه بايد ملتها حكومت كنند، اگر صحيح مى‌گويند كه حقوق بشر بايد مراعات بشود؛ بايد رجوع كنند به ملتها. و ما حاضريم كه شما بياييد در اينجا رفراندم كنيد و ناظر قرار بدهيد بر رفراندم كه آيا اين حكومت و اين مجلس و اين رئيس جمهور را شما قبول داريد يا قبول نداريد. و با يك ترتيبى هم برويد عراق و بدون سرنيزه، سرنيزه در كار نباشد، اختناق در كار نباشد، آنجا هم يك رفراندم بكنيد، ببينيد كه آيا ملت عراق هم همان‌طورى كه ملت ايران مى‌گويند، قبول دارند يا نه؟ اگر ملت ايران حكومت ايران را طرد و رئيس جمهور را و مجلس را طرد كرد، بايد بگوييد آنها كنار بروند. و بايد ملت خودش عمل بكند. و اگر طرد نكرد، برويد عراق آنجا هم همين‌طور رفراندم كنيد و بگوييد كه مردم آيا قبول دارند اين حزب را، قبول دارند اين مجلس حزبى را، قبول دارند اين صدام را، و اين رئيس جمهور به اصطلاح خودشان را، يا قبول ندارند؟ اگر قبول دارند، آن‌وقت بنشينيد باهم مصالحه كنيد. و اگر آنها هم قبول ندارند، ما هم قبول نداريم، هيچ كس قبول ندارد او را، مگر يك دسته‌اى كه همراه او هستند، و مگر امريكا و مگر شوروى [...] اگر همين باشد مسئله اجتماعات شما اثرى ندارد و صحبتهاى ما و صحبتهاى شما به جايى نخواهد رسيد. همه بايد تحت بيرق اسلام و تحت پرچم اسلام برويد، لكن نه به طور شعار، به طور واقع و به طور حقيقت. اگر به طور حقيقت تحت پرچم اسلام رفتيم، آن‌وقت مى‌توانيم فعاليت بكنيم. اما اگر تشريفاتى باشد، يك روز در طائف يك تشريفاتى باشد، يك روز هم در ايران يك تشريفاتى باشد، يك روز هم يك جاى ديگر، تا آخر همين‌طور خواهد بود، و مسلمين تحت فشار اجانب تا آخر خواهند بود، و ما مظلوم خواهيم بود تا آخر، و شماها هم مظلوم خواهيد بود تا آخر. آن روزى مى‌توانيم ما و شما از تحت سيطرۀ ظلم، ظلم قدرتهاى بزرگ، بيرون برويم كه بايك ميليارد جمعيت و با آن‌همه ذخايرى كه ما داريم خودمان را پيدا كنيم و اسلام را پيدا كنيم و توجه به اسلام بكنيم و با فرمان خدا عمل بكنيم. اگر با فرمان خدا عمل بكنيم، خداى تبارك و تعالى ما را نصرت خواهد كرد إِنْ تَنْصُروا اللّه‌َ يَنْصُرْكُمْ وَ يُثَبِّتْ أَقدَامَكُمْ.۴ و السلام عليكم و رحمة اللّه
عنوان :
تشریح وضعیت ایران در جنگ تحمیلى و لزوم برخورد قاطع با متجاوز
مرجع :
صحیفه امام (۱۴) صفحه ۱۸۱
مکان :
تهران، جماران
تاریخ :
۱۳۵۹-۱۲-۱۰
حضار :
هیات بررسى جنگ: احمد سکوتوره (گینه) الحاج داوود اجوارا (گامبیا) ضیا الرحمن (بنگلادش) ضیا الحق (پاکستان) بولنت اولوسو (ترکیه) حبیب شطى (دبیرکل کنفرانس اسلامى) یاسر عرفات (دبیرکل سازمان آزادیبخش فلسطین) و وزیران امور خارجه ترکیه، سنگال، بنگلادش و پاکستان
