

بسماللّه الرحمن الرحيم والصلوة على محمد و آله الطاهرين و لعنةاللّه على اعدائهم اجمعين. چون با كمال تأسف فرزند بزرگم كه وصى بود به رحمت ايزدى پيوست لهذا وصى خود نمودم، در حال صحت و سلامت، در تاريخ بيست و پنجم ماه محرّمالحرام 1398 فرزند خود نورچشم مكرم حاج سيد احمد خمينى ـ ايّدهاللّه تعالى ـ را كه پس از فوت و تجهيز به نحو متعارف، به امورى كه توصيه مىكنم اقدام و عمل نمايد؛ و از خداوند تعالى توفيق و سلامت و تأييد او را خواهانم: 1 ـ كليۀ وجوهى كه در منزل و نزد آقاى خلخالى۱ و در قم نزد آقاى اخوى۲ موجود است، وجوه شرعيه و سهم مبارك امام ـ عليهالسلام ـ و سهم سادات عظام است، و يك فلس۳ آنها از ورثه نيست و تكليف آنها را در وصيت علىحده تعيين نمودهام، و ورّاث اينجانب حق معارضه با اوصيايى كه امر وجوه شرعيه را به آنها واگذار نمودهام ندارند؛ و اگر نزد وكلاى من در هر جا وجوهى به اسم من بوده بايد برسانند به اوصيا، يا به مرجع عادل. 2 ـ كتب و اثاثى را كه از كتابخانۀ اينجانب و منزل، دولت ايران به غارت برده است اگر برگرداندند، آنچه اهدايى آقاى آقا نجفى مرعشى۴ بوده به كتابخانۀ ايشان برگردانند و بقيه به همين كتابخانه يا ساير كتابخانهها واگذار شود. و كتبى كه از خود اينجانب غارت شده است، اگر برگشت، و كتبى كه در نجف دارم در اختيار وصى است؛ هر چه مورد احتياج اوست يا مورد احتياج نورچشمى حسين پسر مرحوم مصطفى ـ رحمهاللّه تعالى ـ بردارند و باقى را به يك كتابخانه واگذار كنند. 3 ـ منزل شخصى كه در قم دارم ـ نزديك باغ قلعه ـ و جزئى مِلكى كه در كَمَره۵ دارم و نمىدانم چى است و چقدر است و آقاى پسنديده اطلاع دارند، بين ورثه ـ كما فَرَضَهاللّه۶ ـ تقسيم شود ولى ورثه موظفند مادامى كه مادرشان۷ در قيد حيات است، اگر مايل باشد در آنجا اقامت كند، با او مزاحمت نكنند؛ و به عبارت ديگر سُكنى و منافع آن تا زمان حيات، حق ايشان و واگذار به ايشان نمودم و كسى حق مزاحمت ندارد. 4 ـ اثاث البيت ـ غير از كتاب كه ذكر شد ـ واگذار نمودم پس از موت به مادر فرزندانم؛ و كسى حق مزاحمت ندارد. 5 ـ دو ـ سه سال احتياطاً نماز و روزه از قِبَل اينجانب قضا شود، اگر در كَمَره مِلكى دارم يا منافع شخصى در آن، بدهند و الاّ احمد تبرّع۸ كند و مختار است در اين تبرّع. 6 ـ كتب خطى اينجانب را در صورت امكان طبع كنند؛ و اگر كسى خواست طبع كند در اختيار او بگذارند به طورى كه ضايع نشود، خصوصاً كتب اخلاقى را. 7 ـ فرزندان من عموماً و احمد خصوصاً موظفند از مادر خود اطاعت كنند و با احترام با او رفتار كنند، و رضاى او را به دست آورند كه خير دنيا و آخرت آنها در آن است. و اگر خواست مستقلاً زندگى كند، در صورت امكان، اسباب آن را فراهم كنند. 8 ـ آخرين وصيت من آن است كه فرزندان من با صلح و صفا، و مهر و وفا عمل كنند و با فرزندان و عيال مرحوم مصطفى ـ رحمهاللّه ـ با كمال مهر و محبت رفتار نمايند؛ و احمد از همراهى با آنها ـ حتى الميسور و المقدور ـ مضايقه نكند. از خداوند تعالى توفيق و تأييد همه را خواستار و اميد است كه خداوند تعالى همه را از شرور، خصوصاً از آلودگى به دنيا و زخارف آن، محفوظ نگه دارد. و اميد آن دارم كه پدر آلوده و عاصى و آثم۹ خود را كه با بار گران و گرفتارى فراوان دنيا را ترك و به سوى حضرت «قابلالتّوب و غافرالذّنوب»۱۰ كوچ نموده، از دعاى خير و طلب مغفرت فراموش نكنند. «إنّه خيرُ معينٍ»۱۱ والحمدللّه أوّلاً و آخراً و ظاهراً و باطناً. والسلام عليكم. روحاللّه الموسوى الخمينى