بسم اللّه الرحمن الرحيم نجات اسلام و رهايى ايران از آشفتگى‌ها من از آقايان و حضرت آقاى كَفْعَمى۱ تشكر مى‌كنم كه از راه دور آمديد و زحمت كشيديد. و در اين مجلس ممكن است مطالبى كه ما داريم، و براى همۀ مناطق اين مطالب هست، به وسيلۀ ايشان و شما برادرها به اهالى محترم بلوچستان و سيستان ابلاغ كنيد. آن چيزى كه ما از اوّل نظر داشتيم؛ يعنى ملت نظر داشت و ما هم به تبعيت ملت وارد عمل شديم، اين بود كه اين آشفتگى كه در ايران به چشم مى‌خورد و خطرى كه براى اسلام در نظر بود كه ممكن است تحقق پيدا بكند، ما را وادار كرد به اينكه ـ با تبعيت از ملت ايران، [با] آن چيزهايى كه آنها آرزو داشتند و قدرتهاى بزرگ هم اينها را وادار كرده بودند ـ براى تحقق آن، مقابله [كنيم]. اغفال ملت در جهت غارت ذخاير كشور اين يك برنامه‌اى بوده است كه اجانب از سالهاى بسيار طولانى طرح‌ريزى كرده بودند، براى اينكه مخازن ايران را ـ كه مخازن غنى‌اى است ـ آنها ببرند، و كسى نباشد در مقابل آنها ايستادگى كند. ولهذا برنامه اين بود كه ملت ايران را يا اغفال كنند؛ يا آنهايى را كه اغفال نمى‌شوند از بين ببرند؛ اگر بتوانند، حيثيتشان را در بين ملت از بين ببرند. و اگر اين را موفق نشوند، خودشان را از بين ببرند. براى اينكه اگر آن طبقه‌اى كه مى‌توانند ملت را بيدار كنند به حال خودشان باشند و ملت را بيدار كنند، نمى‌گذارند كه اين مخازن بسيار بزرگى كه ملت دارد و بايد صرف خودش بشود به غارت ببرند، و ملت ما گرسنه و بينوا باشند. ولهذا مطلب اين بود كه آن نقطۀ اساسى كه آنها آن را براى خودشان خطر مى‌ديدند، آن نقطه اساسى از بين برود؛ و آن اسلام بود. نقطۀ اساسى كه اينها براى خودشان خطر مى‌ديدند اسلام بود. اگر اسلام را آنها از بين ببرند، ديگر آسوده خاطر مى‌شوند و هر كارى بخواهند در اينجا مى‌كنند و سلطۀ خودشان را حفظ مى‌كنند. مملكت ايران، كه وضع جغرافياييش حساس است براى آنها، و به علاوه، مخازن بسيار زياد دارد ـ كه ما و خود ملت ايران باز اطلاع از آن نداريم، شايد بسياريش را بى‌اطلاع باشم و آنها مطّلع هستند ـ اسلام را چنانچه بتوانند شكست بدهند [و] از بين ببرند، آن وقت برايشان آسان مى‌شد كار. راه اين بود، مقصد اين بود، كه اسلام را ببرند. از بين بردن اسلام با ضربه به روحانيّت و راه اينكه اسلام را از بين ببرند اين بود كه روحانيت را از بين ببرند. اينها مى‌دانستند كه تا روحانيون هستند، اينها حفظ مى‌كنند اسلام را. نقشه بردن اسلام؛ و راهش بردن روحانيت و جدا كردن ملت از روحانيون. ولهذا با تبليغات دامنه‌دارى مشغول شدند ـ و حالا هم مشغول‌اند ـ كه روحانيون را از ملت جدا كنند. وقتى ملت از روحانيين جدا بشود و اينها پشتوانه نداشته باشند براى تبليغات خودشان، آنها به مقاصد خودشان مى‌رسند. خود ملت به تنهايى نمى‌تواند كارى بكند. تا اتّكال به اسلام نداشته باشد، نمى‌تواند كارى انجام بدهد. اتّكال به اسلام وقتى مى‌شود كه كسانى كه به اسلام دعوت مى‌كنند، تمام مقصدشان دعوت به اسلام است، آنها در كار باشند تا مردم را دعوت كنند و بسيج كنند. سابق، اينها به طورِ علمى همچو مطلبى را ادراك كرده بودند كه اسلام وضعش جورى است كه اگر قوّه پيدا بكند نمى‌گذارد ما به منافعمان برسيم؛ و روحانيون هم آنها هستند كه اسلام را حفظش مى‌كنند، نگه مى‌دارند. لكن در اين نهضت اينها احساس كردند آنى كه آن وقت ادراك كرده بودند، آن وقت مسئلۀ علمى بود، اين نهضت مطلب را عينى كرد؛ يعنى ديدند اين را كه يك ملتى با راهنمايى علماى بلاد، و ايمانى كه در خودشان بود يك همچو امپراتورىِ غلط شيطانى بزرگ را از بين بردند، در صورتى كه همۀ قدرتها دنبال او بودند؛ و خصوصاً امريكا، انگلستان بيشتر از ديگران طرفدار او بودند، و تهديد مى‌كردند، سفارش مى‌كردند، التماس مى‌كردند كه شاه باشد، و بعدش هم مى‌گفتند بختيار۲ باشد. وقتى كه مى‌ديدند نمى‌شود، خوب، ديدند كه چه شد؛ ملت نگذاشت اين قدرتها در ايران باقى بمانند. و با همۀ كوششى كه آنها كردند و همۀ قدرتى كه در دست آنها بود، و در دست ملت ما هيچ قدرتى نبود، به علاوه كه يك انتظامى و نظمى هم در كار نبود كه مثلاً مردم را به طور نظم وادار به كار بكند، بلكه همين طورى به طور قوّۀ الهى اين كار انجام گرفت، اينها حالا فهميدند به اينكه يك قدرتى هست در اين ملت و در ملتهاى اسلامى كه مى‌تواند اين قدرت با نداشتن اسلحه، با نداشتن تانك و توپ و جِهازات۳ جنگى، يك قدرت بزرگى را كه همه چيز دارد از بين ببرد. ضرورت هوشيارى ملت اينها الآن فهميدند قضيه اين طورى است؛ يعنى شكست خورده‌اى هستند كه حالا در صدد اين‌اند كه شكست خودشان را علاج كنند. الآن وقت اين است كه ملت ما با تمام هوشيارى توطئه‌هاى اينها را از بين ببرد. اين غائله‌هاى كه در كردستان پيش آوردند اين طور نبود كه كُردها مى‌خواستند يك غائله‌اى درست كنند. كُردها نظرى به اين نداشتند، غائله‌اى بود كه اجانب ـ آنهايى كه مى‌خواهند ما را غارت كنند ـ با آن اشخاصى كه همدست آنها در غارتگرى بودند، مثل حزب دمكرات ـ سران حزب دمكرات البته ـ اين غائله را بوجود آوردند؛ كه در آنجا يك برادركشى‌اى بشود و يك چيزهايى بشود، و نگذارند كه اين ملتى كه پيش برده است تا آخر برود؛ و نهضت را تا آخر برساند. توطئۀ اجانب براى سيستان و بلوچستان و اين خوف در طرفهاى شما هم هست؛ در بلوچستان و در سيستان هم هست. اين نقشه در آنجا هم هست. آنها باك از اين ندارند كه پنجاه هزار نفر آدم كشته بشود. اينها آنها هستند كه در ويتنام آن همه آدم كشتند، دنبال مقاصد خودشان‌اند. آدم پيش آنها اصلاً مطرح نيست كه يك آدمى كشته بشود. مثل اسلام نيست كه براى يك نفرش، اگر يك نفر كشته بشود، مثل اينكه همه دنيا را كشتى: مَنْ قَتَلَ نَفْساً بِغَيْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسَادٍ فِى‌الأَرْضِ فَكَأَنَّمَا قَتَلَ النَّاسَ جَميعاً۴ آنها آدم پيششان چيزى نيست. آنى كه پيششان مطرح است استفاده‌هاى مادى است؛ استفاده از مخازن اين بلاد است؛ استفاده از مكان اينجاست كه حساسيت دارد براى آنها. آدمهايش را اهميت نمى‌دهند كه صدهزار نفر، ده هزار نفر، كشته بشود؛ در هر جا مى‌خواهد باشد. اين طرحى كه در كردستان آنها داشتند، محتمل است كه در بلوچستان و سيستان و امثال اينجا هم مشغول بشوند و بخواهند كه يك وقت بين برادرها، به اسم برادر شيعه و برادر سُنّى [دشمنى بيندازند] و حال آنكه ابداً مطرح نيست در اسلام يك همچو مطلبى كه مردم با هم فرق داشته باشند؛ گروهها با هم فرق داشته باشند. اسلام براى همه است، اصلاً اسلام آمده است تمام بشر را اصلاح كند. اين جور نيست كه اسلام براى مسلمين [فقط] باشد. اسلام آمده است [براى] همۀ مردم: يَا أَيُّهَا النَّاسُ. مردم را دارد دعوت مى‌كند؛ براى اين است كه آدم بسازد. آمده است كه مردم را از ضلالت و از چنگ طاغوت بيرون بياورد، و به هدايت برساند، و همه چيزشان را، دنياشان را، آخرتشان را اصلاح بكند. بايد تمام دوستان سيستانى و بلوچستانى متوجه اين معنا باشند ـ چه برادرهاى شيعى ما و چه برادرهاى اهل سنّت ما ـ كه گول اين طور عناصر را نخورند؛ يعنى گولى كه كردستانيها بعضيشان خوردند از اين حزب دمكرات. يك وقت با يك صورت ديگر، اجانب، آنجا يك چيزى درست نكنند كه جوانهاى ما را گول بزنند، و باز محتاج به اين بشود كه فرض كنيد خداى نخواسته بيايند آنجا براى سركوبى آنها، و براى مردم اسباب زحمت درست بشود. اشكال سرِ اين است كه اين اشرار يك غائله‌اى درست مى‌كنند، وقتى كه از اين طرف رفتند براى رفع اين غائله، خودشان فرار مى‌كنند، و جوانهاى بيچاره را به دام مى‌اندازند و به گرفتارى مى‌اندازند. بايد با كمال هوشيارى، هم آقايان مردم را دعوت كنند به اينكه با هم برادر [باشند] همه با هم هستيم؛ و هم شماها، طرفين، اشتباهاتى در كار [شما] نشود. نيايند بگويند كه خوب، در كردستان گفتند كه بنا دارند بيايند همۀ كُردها را قتل عام بكنند! و حال آنكه بنا بود بروند كردها را نجات بدهند. اينها كه راه افتادند، براى اينكه بروند كردستان را تصفيه كنند؛ براى اينكه برادرهاى كُردِ ما در آنجا گرفتار اينها شده بودند، اينها رفتند آنها را نجات دادند. و لهذا آن طور استقبال از اينها كردند، و آن طور تقاضاى به اينكه اينها باشند در اينجا. الآن هم تقاضا مى‌كنند كه در آنجا بايد ارتش باشد، ژاندارمرى باشد. ممكن است يك وقتى يك همچو چيزى هم در سيستان [واقع شود] بيايند بگويند و مردم را گول بزنند به اينكه خوب، بنا دارند كه اينها سيستان را فرض كنيد به آتش بكشند! مگر سيستان غير مملكت ماست؟ مگر غير مملكت اسلامى است؟ مگر فرق است مابين قم و سيستان؟ مگر فرق است مابين قم و بلوچستان؟ فرقى نيست بين اينها. اينها را توجه به آن داشته باشيد، كه خداى نخواسته نبادا يك حيله‌اى بكنند اين شياطين و يك اضطرابى آنجا درست كنند و يك بساطى آنجا درست كنند، و همان مسائل كردستان، خداى نخواسته پيش بيايد. هدف نظام اسلامى؛ دعوت به حق و اسلام البته دولت، قدرت دارد به اينكه همه جا نگذارد؛ اما ما نمى‌خواهيم به اين مطلب برسد. قضيه قدرت‌نمايى نيست، قضيه دعوت به حق است؛ دعوت به اسلام است. دعوت به اين است كه مملكت اسلامى بشود؛ احكام طاغوتى همه از بين برود. اين عقب‌افتادگيهايى كه در زمان طاغوت بود ـ همه جا عقب‌افتاده است، شما خيال نكنيد سيستان و بلوچستان شايد خيلى بهتر باشد از بسيارى از جاهاى ديگر كه مى‌آيند و شكايت مى‌كنند و هيچ ندارند ـ بنا بر اين بود كه يك ملتى را فقير نگه دارند و همۀ مخازنشان را ببرند، كه مخازن زير پايشان باشد و خودشان گرسنگى بخورند، بنا بر اين مطلب بود. چنانچه ان‌شاءاللّه دولت اسلامى آن طورى كه خدا و رسول مى‌خواهند درست بشود، همۀ گرفتاريها از بين مى‌رود، و ان‌شاءاللّه اميدواريم بشود. همۀ گرفتاريها از بين مى‌رود؛ و همۀ برادرها در كنار هم با آرامش زندگى صحيح مى‌كنند به طورى كه هم دنياشان و هم آخرتشان تأمين بشود. ان‌شاءاللّه خداوند همۀ شما را حفظ كند و موفّق كند. و من از شما باز تشكر و از آقاى كفعمى زيادتر تشكر [مى‌كنم] اميدوارم كه در آنجا از فيوضات ايشان مستفيض بشويد. همه‌تان موفق و مؤيد باشيد.
