[بسم اللّه الرحمن الرحيم] جهاد در راه رفاه مستضعفان عرض مى‌كنم كه اول بايد تشكر كنم از شماها كه در جنوب شهر يك همچو فعاليتها را مى‌كنيد. اين يك جهاد بزرگى است براى شما، و خداوند شما را ان‌شاءاللّه تأييد مى‌كند. قضيۀ اينكه براى رفاه آنجا، براى چى آنجا، اينها هم در نظر گرفته شده است، و شايد زود هم اين كارها بشود. بنابر ـ اين است كه ـ در همين جهاد براى ساختن، جهاد سازندگى، به قشرهاى پايينتر بيشتر توجه بشود و جنوب شهريها و روستاها و اينها، بيشتر به آن توجه بشود، اينطور نيست كه از آن غفلت بشود. البته خوب، يك قدرى معطلى دارد؛ يك قدرى مسائل مشكلتر كه اساسيتر است، الآن در كار هست. شما مى‌دانيد كه الآن قضيۀ قانون اساسى در كار است. قضيۀ قانون اساسى اساس حكومت اسلام است. ما اساس حكومت را بايد درست بكنيم و بعد برسيم سراغ اينكه كارهاى حكومت بايد چه باشد. خطر ناديده گرفتن اصول و اولويتها غالباً در هر انقلابى وقتى كه يك پيروزى حاصل شد، آن وقت مردم متوجه به گرفتاريهاى خودشان مى‌شوند. قبل از پيروزى توجه دارند به اينكه برسند به پيروزى؛ وقتى فهميدند حالا پيروز شدند، يك سستى پيدا مى‌شود؛ توجه به گرفتاريها زياد مى‌شود؛ نظير اينكه يك قافله‌اى وقتى كه از اين منزل مى‌خواهد به يك منزل ديگرى برود، مثلاً چهار فرسخ ـ آن وقت قوافل سابق؛ تا توى راه بودند خستگى نبود. همچو كه مى‌رسيدند به منزل، آنجا خستگى حاصل مى‌شد. خستگى توى منزل حاصل مى‌شود. آن وقت ديگر اگر به آنها مى‌گفتند كه پاشويد يك نيم فرسخ ديگر برويد نمى‌توانستند، آنجا چون رسيدند به منزل، سستى مى‌كنند. قضيۀ انقلابات هم اينطورى است كه وقتى كه همه داريم با هم حركت مى‌كنيم كه آن سد را بشكنيم، خسته نمى‌شويم؛ سستى پيدا نمى‌شود؛ هر چه جلو مى‌رويم قويتر مى‌شويم. وقتى كه رسيديم به يك جايى كه سد را شكستيم و اعتقادمان اين شد كه الحمدللّه پيروز شديم، آن وقت برمى‌گرديم سراغ اينكه زاغه‌نشينان وضعشان چه جورى است؛ اداره‌ايها وضعشان چه جورى است؛ ارتشيها وضعشان چه جورى است؛ مردم كوچه و بازار را بايد چه كرد؛ مدارس را بايد چه كرد. اينها براى اين است كه ما خودمان را پيروز فرض كرديم، حالا برمى‌گرديم به مسائل خودمان. اما اگر ما همين معنا را درست دقت كنيم، پيروزى ما در آن وقتى است كه آن مسائل اصلى ما لااقل درست تحقق پيدا بكند. از مسائل اصلى ما يكى‌اش تحقق پيدا كرده و آن رفراندم براى جمهورى اسلامى است؛ اما قانون اساسى كه اساس يك مملكت است و بعد هم مجلس شورا كه بايد باشد در يك مملكتى، رئيس جمهور بايد باشد، اين مراحل باز برايمان مانده است. اگر بنا باشد كه ما حالا به خيال خودمان پيروز شده باشيم، آن وقت من كه طلبه هستم بروم سراغ طلبگى خودم، و شما آقايان هم برويد هر كدام سراغ كارهاى خودتان، گرفتاريهاى خودتان؛ اين مسائل اصلى ممكن است يكوقت خلل به آن وارد بشود و خطرناك است. مخالفت با اسلام، انگيزۀ كارشكنيها به نظر من مى‌آيد كه شما، همۀ آقايان، همۀ قشرها، زنها، مردها، دانشمندها، غيردانشمندها، همه، الآن همّشان را صرف اين بكنند كه اين قانون اساسى به تصويب برسد. يعنى كسانى كه مى‌خواهند مخالفت با اين بكنند الآن زيادند؛ زيادند اشخاصى كه مخالفت مى‌خواهند بكنند، و عمدۀ مخالفتشان هم همين است كه نمى‌خواهند اسلام تحقق پيدا بكند، آنها مى‌ترسند از اسلام؛ چنانكه اربابانشان هم از اسلام مى‌ترسند. الآن همۀ ما تكليفمان اين است كه گرفتاريهاى خودمان را كه زياد است ـ من مى‌دانم گرفتارى زياد است، گرفتارى زاغه‌نشينان را مى‌دانم چقدر زياد است ـ گرفتاريهاى خودمان را عجالتاً تا يكى، دو، سه ماهى كه اين قانون اساسى بايد تصويب بشود و مجلس شورا درست بشود و رئيس جمهورى تعيين بشود، عجالتاً اينها را يك قدرى سبك بگيريد، خيال نكنيم مطالب اينهاست. اصول را بايد ما حفظ بكنيم؛ وقتى اصول تحقق پيدا كرد، اينها فروعش است. بايد هم اينها بشود، شكى نداريم كه بايد بشود. در عين حالى كه اينطور است، مع‌ذلك ـ خوب، دولت بنا گذاشته است كه اين كار را بكند. اما حالا آنى كه به نظر من بسيار اهميت دارد و شياطين دارند كار شكنى مى‌كنند اين است كه همين جورى كه دولت طرح كرده، و صحيح هم هست؛ اين قانون اساسى را منتشر كنند؛ بعد هم يك عدۀ 75 نفرى را تعيين كردند، كه مردم آنها را خودشان انتخاب كنند، آنها هم بررسى كنند در قانون اساسى، بعد هم به رفراندم بگذاريم؛ و مردم هم رأى بدهند كه قانون اساسى‌مان درست بشود، اين اساس است. دنبال آن مجلس شورا هم درست بشود، آن ديگر آسان مى‌شود كارها. وقتى ما اين اساس را درست كرديم، آن وقت بياييم سراغ اينكه بايد چه بكنيم راجع به جهات ديگر. البته نمى‌گويم حالا اين فعاليت نشود؛ اينها هم بايد بشود؛ اما تمام همّ‌مان صَرف اين نشود كه ما مثلاً زاغه‌نشينمان چطور است يا مثلاً مدارسمان چطور است يا محله‌مان چطور است. همۀ همّ ما صرف اين نشود. و مهم‌مان آن قضيه باشد كه اساس مسئله اصل باشد. ما اساس مسئله را درست بكنيم، بعد بياييم سراغ اين متفرعاتش. حالا هم اين فعاليتها مى‌شود؛ مشغول هستند. از آن طرف خانه‌سازى؛ شروع كردند ديگر براى خانه‌سازى. منتها از بيرون از كنارهاى ايران، مى‌آيد جلو. از اين طرف هم براى اين ـ جهاد [اقدام] كردند، اين جهادى كه هست، اين هم ان‌شاءاللّه دارند عمل مى‌كنند. و همۀ قوا بحمداللّه بسيج مى‌شوند براى اين كار و اين كارها اميد است كه زود هم درست بشود. تصويب قانون اساسى در رأس همۀ امور اما چيز مهم اين اصول است، مهم قانون اساسى است. يك دسته الآن افتادند تو دور كه نه، مجلس اصلش بايد يك مجلس مؤسسان باشد، چون در غرب مجلس مؤسسان بوده، آقايان هم ميل دارند مجلس مؤسسان باشد، و اينها هم نه اينكه براى مجلس مؤسسان دلشان سوخته؛ اينها مى‌خواهند مطلب را به تعويق بيندازند معطل بكنند بلكه آن ريشه‌هاى گنديده‌اى كه دارند به هم متصل مى‌شوند، قوه پيدا كنند بيايند اساس را از بين ببرند. الآن ما بايد همۀ همّ‌مان را صرف اين قضيه بكنيم. اينها هم البته مورد توجه هست، هميشه مورد توجه بوده. و من اميدوارم كه همۀ مسائل بعد از اينكه يك حكومت اسلامى يك استقرارى پيدا كند و ما بتوانيم ان‌شاءاللّه حكومت اسلامى كه اسلام مى‌خواهد چه بشويم، [بعداً] اول نظر راجع به مستمندان، است. اول نظر. همان طور كه اسلام اينطور مى‌گويد. اسلام براى مستضعفين آمده است، و اول نظرش به آنها هست. [سخنگوى انجمن: اگر اجازه بفرماييد مسئلۀ مهمى كه مطرح است كه اول خدمتتان عرض كردم، آن مسئلۀ تبليغاتى است كه در جنوب شهر خيلى كم است.] امام: خوب، اينها هم بايد [در] مقابلش بشود، اينها هم بايد بشود. مى‌دانم بايد مساجد [...] ان‌شاءاللّه در يك طرحى مى‌شود كه بروند سراغ مساجد. مساجد، بايد مركز [سياست باشد] همان طورى [كه] صدر اسلام مركز سياست بوده مساجد. مساجد مثل اينها نبوده است كه فقط مركز چه باشد. خطبۀ نماز جمعه خطبۀ سياسى بوده هميشه. مساجد مركز بسيج قشون بوده؛ مركز تبليغات اسلام بوده است. اينها ان‌شاءاللّه تدبير مى‌شود. [سخنگوى انجمن: چون به اصطلاح ضد انقلاب، از همين مسئله سوء استفاده مى‌كند.] امام: بله مى‌دانم اينها را، مى‌دانم اينها را.
