بسم اللّه الرحمن الرحيم تحمل تهمتها چاره نيست كه ما تحمل كنيم برچسب ارتجاع را. ما ارتجاعى هستيم كه دست خائنان را از مملكت قطع كرديم. و ما ارتجاعيون آزادى را به مملكت برگردانديم. و ما ارتجاعيون استقلال را به مملكت خودمان برگردانديم. و ما ارتجاعيون دزدها را كه بر ذخاير ما سلطه داشتند، از مملكت خودمان خارج كرديم. و ما ارتجاعيون آزادى به همۀ قشرها داديم. و بعد از اينكه معلوم شد، از بعضى دادگاهها به واسطۀ توطئه‌اى كه شده بود، نگذاشتند توطئه را انجام بدهند. ما بايد تحمل كنيم اين مسائل را، و بايد هم از همينهايى كه در ايران هستند و به اسم روشنفكر يا به اسم نويسنده و امثال ذلك هستند و خرابكار هستند، اين برچسبها را قبول كنيم. احترام به مالكيت مشروع مسائل اسلام، مسائلى نيست كه الآن بشود در يك مجلسى يا چند مجلس، مسائل اقتصاديش را، مسائل اجتماعيش را، مسائل سياسيش را طرح كرد. مسئلۀ مالكيت به يك معنا ـ مالكيت هم مشروع ، هم مشروط ـ محترم است، لكن معنا اين نيست كه هر كس هر كارى مى‌خواهد بكند و مالكيت از هر جا بخواهد پيدا بشود. مشروع بودن معنايش اين است كه روى موازين شرعى باشد، ربا در كار نباشد، مال مردم، استثمار بى‌جهت نباشد. اگر به من نسبت دادند كه حد و مرزى ندارد؛ اگر مقصودشان اين است كه حد و مرزى ندارد، يعنى نه قيدى دارد و نه حدى دارد، اين را غلط نسبت دادند. من نمى‌دانم اين كس كه گفتيد نسبت داده است، كى است و چرا نسبت داده است؟ مالكيت در صورتى كه مشروع باشد، روى موازين باشد، محترم است ـ چه ما مرتجع باشيم، چه نباشيم. مصادرۀ اموال نامشروع بر طبق موازين قانونى و مالكيت غيرمشروع محترم نيست. اينهايى كه اندوخته كردند و هيچ حسابى نداشتند و هيچ موازينى نداشتند، مالهاى مردم را اينها اندوخته كردند، مالهاى مردم مصادره بايد بشود. لكن اين معنا بايد معلوم بشود كه مصادرۀ اموال روى موازين ادارى، روى موازين قانونى بايد باشد. اگر بنا باشد كه هر كس برسد، بريزد و مصادره كند، اين هرج و مرج است. هرج و مرج نبايد [باشد] در يك مملكتى كه حالا شما انقلاب كرديد، پس بايد هرج و مرج هم باشد؟! هرج و مرج نبايد باشد، بايد روى موازين باشد. دادگاههاى انقلاب هستند، وقتى كه مراجعه كنيد به آنها، كه اين سرمايه‌ها كه اينها پيدا كردند از غيرمشروع بوده، آن رسيدگى مى‌كند. چنانچه اگر غير مشروع بوده، مصادره مى‌كند. اما به مجرد اينكه فرض كنيد كه كسى بگويد كه مال زاغه‌نشينان است، ما هم حالا هم مى‌گوييم كه مملكت اولى هست به زاغه‌نشينان تا ديگران، اما معنايش اين نيست كه الآن زاغه‌نشينان بريزند و مردم را از خانه‌شان بيرون كنند، يا بگيرند جاها را. معنايش اين است كه روى موازين بايد عمل بشود، به طورى كه زاغه‌نشينها هم و عرض بكنم كه خانه‌نشين بشوند و مُرفَّه باشند. در هر صورت ملاحظۀ اين معنا بايد بشود كه الآن از هر جَوّى استفاده مى‌كنند اين اشخاصى كه دشمن با شما هستند، از هر ترتيبى، از هر جَوّى استفاده و استفاده‌ها مى‌كنند. يكيش هم اين است كه بريزند مردم را به هم، آنها بريزند بگيرند، آنها بريزند اخراج كنند، و اين خودش يك اغتشاشى مى‌شود. موازين بايد داشته باشد. اسلام اين طور نيست كه هرج و مرج را بگويد كه نه، هرج و مرج جايز است. اسلام حدود دارد و بايد روى حدودش عمل بشود. اگر اشخاصى باشند كه مال مردم را برده‌اند، هر كس نمى‌تواند برود مال را از او بگيرد كه اين مالِ مردم است، بايد روى موازين باشد، روى موازين قانونى باشد. يا فرض كنيد، مالى يا زمينى يا آپارتمانى يا هتلى مال مردم باشد و يك كسى از مال مردم درست كرده باشد، اين هم بايد روى موازين قانونى باشد، و به طور هرج و مرج نباشد. مسئلۀ مصادره، يك مسئله است، مسئله هرج و مرج، يك مسئلۀ ديگر. آقايان بايد توجه داشته باشند كه به مجرد اينكه يك چيزى به گوششان خورد و مطلب را هم درست نفهميدند چيست، بريزند و بشكنند ، و عرض بكنم كه مصادره كنند و بعد هم اعلام كنند كه ما با قوّۀ قهريّه مقابله خواهيم كرد. خوب، اين معنايش هرج و مرج است. همانى است كه مى‌خواهند يك عده‌اى كه اين مملكت اين طورى بشود، به هرج و مرج كشيده بشود. آرامش نباشد تا نتوانند مسائل را حل بكنند. شماها كوشش كنيد كه مسائل را روى موازين عمل بكنيد. كوشش كنيد كه ـ عرض مى‌كنم كه ـ آرامش محفوظ باشد و روى موازين پيش برود. وقتى كه آرامش شد، روى موازين پيش رفت، ظلم به كسى نخواهد شد. و اما اگر بنا باشد كه روى موازين نباشد، اين بالاخره وقتى دست يك دسته اشخاص جوان افتاد كه آدمهاى خوبى هستند، بين آنها هم يك دسته اشخاص مفسد افتادند، اين كم‌كم مى‌رسد به هرج و مرج و كم‌كم به زد و خورد و كم‌كم به كُشت و كشتار و يك شهرى را، يك مملكتى را ناآرام مى‌كند. وقتى ناآرام كرد، ديگر نمى‌شود كارهاى اصلاحى را كرد. شما هميشه بايد توجه به اين بكنيد كارها اصلاحى باشد، نه كارها روى موازين فساد باشد. كار اصلاحى هم بايد روى آرامش باشد، نه اينكه هر كس هر كارى دلش مى‌خواهد بكند و بگويد كه ما انقلابى هستيم. حالا كه انقلابى هستيم، ديگر نه دادگسترى و نه قوانين و نه قوانين شرع و نه هيچ چيز ديگر در كار نيست، ما مى‌خواهيم خودمان هر كارى دلمان مى‌خواهد بكنيم. نخير، مسئله اين طور نيست. در هيچ حكومتى؛ در حكومت على بن ابى‌طالب هم اين جور نبوده كه هرج و مرج باشد، هر كس هر كارى دلش بخواهد بكند، اگر يك كار خلاف مى‌كرد، حضرت امير مى‌آورد و حدَّش مى‌زد. اين طور است مسئله. تلاش دشمن در ايجاد هرج و مرج شما خيال نكنيد كه حالايى كه انقلاب شده، پس ما هر كارى دلمان مى‌خواهد بكنيم. ضد انقلابها جزء شماها مى‌شوند، شما هم نمى‌شناسيد آنها را، تحريك هم مى‌كنند. مى‌ريزيد، مى‌شكنيد و يك مملكت را اين طورى نمايش مى‌دهيد كه اينجا هرج و مرج است. اين مملكت هرج و مرجى است، هر كس هر كارى دلش مى‌خواهد بكند. هر كس هم هر خانه‌اى را مى‌خواهد بگيرد و هر هتلى را هم مى‌خواهد بگيرد؛ اينها صحيح نيست. اينها را من نصيحت مى‌كنم به شما كه متوجه باشيد كه كارى نكنيد كه دنيا به ما بگويند يك دسته وحشى جمع شدند در شهرها و در ايران و هر كارى هر كسى دلش مى‌خواهد بكند. نه موازين قانونى هست، نه موازين شرعى هست، نه رجوع به دادگاهها هست، نه رسيدگى هست، هر كه، هر كس را تشخيص داد به اينكه فرض كنيد كه ناباب است، بدون اينكه مراجعه به مواردش بكند، خودش برود عمل بكند. يك همچو چيزى حكومت جنگل است. كارى نكنيد كه ايران را متهم كنند به اينكه حكومت جنگل دارند. حكومت وحشيگرى دارند. بايد شما الآن همۀ جهات را حفظ كنيد و بيشتر آداب اسلامى را بايد حفظ بكنيد. آداب اسلامى اين است كه، هر كسى موظف بداند خودش را به اينكه حفظ حدود و ثغور را بكند، نه اينكه هر كس هر كارى، هر كميته‌اى دلش مى‌خواهد هر كارى بكند. از او بپرسند چرا؟ مى‌گويد انقلاب است. هر پاسدارى هر كارى دلش مى‌خواهد بكند، از او بپرسند، مى‌گويد انقلاب است. هر جوانى هر كارى مى‌خواهد بكند، مى‌گويد انقلاب است. معنايش اين است كه اصلاً انقلاب ـ آن هم، انقلاب اسلامى ـ هرج و مرج است. انقلاب اسلامى، حكومت جنگل است. اين غلط است، بايد موازين داشته باشد. روى موازينش. همان طورى كه ديديد، مال بسيارى از اين اشخاصى كه ثابت شده است كه اينها اموالشان، اموال غيرمشروع بوده است، مصادره شده است و به بيت‌المال برگشته است، آنجا هم همين طور است. اگر چنانچه شما اطلاعاتى داريد به اينكه اين آدم مال مردم را مصادره كرده، بايد برويد بگوييد و [تلاش] بكنيد تا ثابت بشود روى موازين نبوده است. و اينها البته يك مسئلۀ ديگر هم هست و آن است كه حساب اينها كشيده خواهد شد؛ ولى با يك صبر، با يك حوصله. حساب اين سرمايه‌دارهايى كه بزرگ‌اند و معلوم است كه اين سرمايه‌دارها روى مشروعيت به اين زيادى نمى‌شوند، اينها را حسابشان را مى‌كشند و آن مقدارى را كه غيرمشروع است، ازشان مصادره مى‌كنند. اما نه معنايش اين است كه شما بگوييد كه حالايى كه بنا شد چه باشد، پس تا يك هتلى ما ديديم از يك كسى است، بريزيم و بگيريمش، ديگر هيچ موازين نداشته باشد. بايد موازين داشته باشد، نه اينكه هر كسى هر كارى دلش مى‌خواهد بكند، و هر كس هر جور عمل بكند و اسمش هم اين است كه انقلاب است. انقلاب اسلامى؛ معنايش اين است كه متحول شده است يك مملكت طاغوتى كه هر كس مى‌خواست ظلم بكند مى‌كرد به اتّكال سرنيزه مى‌كرد؛ مبدَّل شده است به يك مملكت اسلامى كه روى موازين اسلامى عمل مى‌شود. موازين اسلامى اين است كه اگر فرض كنيد يك كسى جرمى كرده است، خودش نمى‌تواند برود آن جرم را عوض كند، بايد برود به محكمه. محكمه عرض حال بدهد، اثبات بكند، وقتى كه ثابت شد، كار را بكند. يا فرض كنيد كه يك مالى را غيرمشروع مى‌داند از كسى، يا طلبى از كسى دارد، مال غيرمشروعى دست كسى هست، بايد برود به محكمه عرض بكند به اينكه مسئله اين طورى است و اين آدم اموالش چطور است، آنها تحقيق بكنند، محاكم هم تحقيق بكنند، اگر چنانچه اموالشان چه هست مصادره بكنند. اين يك عرضى است كه مى‌كنم كه اگر شما بخواهيد مملكتتان يك مملكت استقلال داشته باشد، آزادى در آن باشد، مملكت، يك مملكت اسلامى باشد، اول چيزى كه بر همۀ ما لازم است، اين است كه از هرج و مرج جلوگيرى بكنيم. نبايد هر كس صبح از خواب بلند شد، هر كارى دلش بخواهد بكند؛ اين معنايش اين است كه اصلاً حدّ و مرزى براى هيچ چيز نيست و اين غلط است و بايد از اين جلوگيرى بشود. و خود جوانها و خود اشخاصى كه متعهد به اسلام هستند، اينها بايد جلوگيرى بكنند از اين معانى. و شما بدانيد كه يك اشخاصى كه با اسم اسلام توى شما وارد مى‌شوند، با اسم تعهد به انقلاب به شما وارد مى‌شوند، آنها مى‌خواهند نگذارند اين انقلاب به ثمر برسد، يك كارهايى را انجام مى‌دهند، يك درگيريها را درست مى‌كنند، يك تظاهرات درست مى‌كنند ـ عرض مى‌كنم ـ مدارس را به هم مى‌زنند، همۀ جهات را به هم مى‌زنند، براى اينكه مقصد خودشان كه عبارت از اين است كه ارجاع بشود باز همان مسائل اول، آن عمل بشود. شماها با يك هوشيارى، با توجه بايد اين كار را بكنيد. از اختيارات ولىّ فقيه اسلام با مستمندان بيشتر آشنايى دارد تا با آن اشخاصى كه [ثروتمند] هستند. آن اشخاص هم اموالشان همان طورى كه گفتيد، اين اموالِ بسيار، مجتمعِ از راه مشروع نيست، اسلام اين طور اموال را به رسميت نمى‌شناسد. و در اسلام اموال، مشروع و محدود به حدودى است و زايد بر اين معنا ما اگر فرض بكنيم كه يك كسى اموالى هم دارد كه خير، اموالش هم مشروع است، لكن اموال طورى است كه حاكم شرع، فقيه، ولىّ امر تشخيص داد كه اين به اين قدر كه هست نبايد اين قدر باشد، براى مصالح مسلمين او مى‌تواند قبض كند و تصاحب كند. و يكى از چيزهايى كه مترتّب بر ولايت فقيه است و مع‌الأسف اين روشنفكرهاى ما نمى‌فهمند كه ولايت فقيه يعنى چه، يكيش هم تحديد اين امور است. مالكيت را در عين حال كه شارع مقدّس، محترم شمرده است، لكن ولىّ امر مى‌تواند همين مالكيت محدودى كه ببيند خلاف صلاح مسلمين و اسلام است، همين مالكيت مشروع را محدودش كند به يك حدّ معيّنى و با حكم فقيه از او مصادره بشود. ان‌شاءاللّه خداوند همۀ شما را محترم و معظم كند.
