ـ فرزند آدم پير مى‌شود و همزمان دو خصلت در او جوان مى‌شود: حرص و آرزوپرورى. بحارالأنوار 70: 22 / ذيل الحديث 11.
ـ بارِ بر مردم.
ـ كسى كه صبح كند و به امور مسلمانان اهتمام نورزد مسلمان نيست. الكافى 2: 163/1.
ـ سوره سبأ، آيۀ 46 : «بگو به يك سخن پندتان دهم و آن اينكه دو تن دو تن و تك‌تك براى خدا قيام كنيد».
ـ سورۀ حشر، آيۀ 18: «اى آنان كه ايمان آورديد، از خدا پروا كنيد، و هر كس بنگرد براى فرداى قيامت چه پيش فرستاده و تقواى خدا پيشه سازيد، خدا بدانچه انجام مى‌دهيد آگاه است».
ـ يعنى كارهاى اعضا و جوارح انسان.
ـ پاى استدلاليان چوبين بود پاى چوبين سخت بى‌تمكين بود
مثنوى معنوى، دفتر اول: 105/2128.
ـ سورۀ فاتحه، آيۀ 5 : «خدايا فقط تو را مى‌پرستيم و از تو يارى مى‌خواهيم».
ـ خار و خاشاك.
ـ آن چيزهايى كه وارد بر قلب مى‌شود، افكار و پندارها.
ـ سورۀ نور، آيۀ 35 : «خدا نور آسمانها و زمين است».
ـ چيزى را نديدم جز آنكه پيش از آن، و با آن، و پس از آن خدا را ديدم. علم‌اليقين 1: 49.
ـ بخشى از آيۀ 4 سورۀ حديد: «او خدا با شماست هر كجا باشيد».
ـ سورۀ انعام، آيۀ 79 : «رو به سوى كسى كردم كه آسمانها و زمين را آفريد».
ـ او نيست به جز او.
ـ سورۀ حشر، آيۀ 19 : «همانند آنهايى نباشيد كه خدا را فراموش كردند پس خدا خودشان را از يادشان برد، اينان فاسقانند».
ـ از جمله در دعاهاى زيادى از معصومين ـ عليهم السلام ـ آمده است كه: «لا تَكِلْنى إلى نفسى» مرا بخودم وامگذار. «لا تَكِلْنى إلى نفسى طَرفة عينٍ». خدايا چشم به هم زدنى مرا به خودم وامگذار. الكافى 2: 524/10، كنزالعمال 2: 139/3498، و نيز امام چهارم (عليه‌السلام) عرض مى‌كند: «وانظر لى فى جميع اُمورى فإنّك إن و كَّلتنى إلى نفسى عجزتُ عنها و لم أَقُم ما فيه مصلحتها».
(خدايا) در تمام كارهايم مرا يارى ده كه اگر مرا به خودم واگذارى بدانها قادر نخواهم بود و آنچه را كه مصلحت است نتوانم كرد. صحيفۀ سجاديه: 120، دعاؤه(ع) عند الشدّة و الجهد و تعسّر الاُمور، و در دعاى ديگرى عرض مى‌كند: «ولا تكلنى إلى حولى و قوّتى ...» (خدايا) مرا به قدرت و نيروى خودم وامگذار. صحيفۀ سجاديه: 328، دعاؤه(ع) فى يوم عرفة.
ـ بنگر چه كسى را نافرمانى كرده‌اى. بحارالأنوار 74: 77/3 .
ـ تكرار در تجلّىِ خداوند نيست، يعنى او را دو تجلّى مثل هم نمى‌باشد.
ـ مضمون روايتى است از امام سجاد عليه‌السلام: «حبُّ الدنيا رأس كلّ خطيئةٍ» و روايتى است از امام صادق (عليه‌السلام): «رأس كلّ خطيئةٍ حبُّ الدنيا». الكافى 2: 315/1.
