بسم اللّه الرحمن الرحيم پيروزى از آنِ خداست قبلاً عرض كنم كه اين پيروزى ارتباط به من نداشت؛ من يك طلبه هستم. و نبايد اين را به من متصل كنيد. پيروزى ارتباط به ملت هم نداشت؛ اين پيروزى مربوط به خدا بود. من همان وقت هم كه در پاريس بودم، وقتى كه مى‌شنيدم كه آمدند بعضيها پيش من گفتند كه يك نفر آمد گفت كه من در دهات كجا و كجا رفتم و ديدم كه صبح كه مى‌شود آخوند ده جلو مى‌افتد و مردم دنبالش تظاهر مى‌كنند، ـ حتى يك قلعه‌اى، كه من آن قلعه را ديدم و در اطراف ماست، آن قلعه را اسم برد ـ كه آن قلعه شايد آن وقت كه من ديدمش ـ يك قلعه‌اى ـ ده، پانزده مثلاً خانوار در آن ممكن بود كه هر خانوارى يك اطاق داشته باشد و توى بيابان پهلوى يك كوهى بود كه اين طرف و آن طرفش هم هيچ چيزى نبود ـ گفت كه من در آن قلعه هم ـ قلعۀ «حسن فلك» به آن مى‌گويند ـ رفتم و ديدم توى آن قلعه همان حرفهاست كه در تهران است. من همان وقت مطمئن شدم به اينكه مسئله، مسئلۀ بشرى نيست. شعاع فعاليت انسان تا يك حدودى است، با اختلاف. يكى مى‌تواند يك محله را، يك مسجد را اداره كند؛ يكى مى‌تواند يك شهر را بسيج كند؛ يكى مى‌تواند يك استان را بسيج كند؛ اما كسى بتواند همۀ ايران را ـ اين 35 ميليون جمعيت را ـ به يك راه بسيج كند، به حيثى كه اين بچه‌هاى كوچك دبستان ـ وقتى كه چيزهايشان را به من مى‌گفتند، ـ اين بچه‌هاى كوچك دبستان هم همان حرف را مى‌زدند كه دبيرستانيها مى‌گفتند، آنها هم همان كه بالاتريها مى‌گفتند. آن پيرمردها و آن بچه‌ها و آن زنها، و اين دخترها همه يك چيز مى‌گفتند، همه مى‌گفتند كه ما اين سلسله را نمى‌خواهيم و ما جمهورى اسلامى مى‌خواهيم. من به نظرم اينطور آمد، مطمئن شدم به اينكه ما آن وقت اصلاً اين صحبتها نبود، آن وقتى بود كه قدرت آنها سرجاى خودش بود، من به نظرم آمد كه ما پيروز خواهيم شد براى اينكه اين مسئله ديگر به ما مربوط نيست؛ يك مسئله‌اى است كه به جاى ديگر مربوط است. و اين را هم شايد كراراً در پاريس هم آن وقت من گفتم كه مسئله شده يك مسئلۀ الهى و اينكه يك تحولى در يك جامعه‌اى در يك مدت كم پيدا بشود ـ هم تحول روحى پيدا بشود و هم ساير تحولات. محاسبات غلط سازمانهاى جاسوسى شما ملاحظه كنيد اين تحول روحى كه در ملت پيدا شد؛ همين ملت بود كه يك پاسبان اگر در بازار مى‌آمد بازار را مى‌بست و مردم به خودشان حق نمى‌دادند كه مقابل پاسبان حرف بزنند! همين ملت ـ همين ملت ـ در ظرف كوتاهى ريختند توى خيابانها فرياد زدند كه «مرگ بر شاه»! همۀ ديوارها را پر كردند از «مرگ بر شاه»، كه الآن هم آثارش [هنوز] باقى هست. اين تحول كه آن خوف مبدل شد به آن شجاعت كه ايستادند، توپها و تانكها توى خيابانها آدم مى‌كشت، مردم حمله مى‌كردند به توپ و تانك و مى‌گفتند اثر ندارد؛ با اينكه مى‌كشت آدم را وليكن ... روحيۀ ملت به طورى قوى شده بود كه آنها همۀ آثار خودشان را از دست دادند. آن روحيۀ قوى ملت، كه در اثر همين تبعيت از اسلام و توجه به اينكه ما اسلام را مى‌خواهيم يك ملت مسْلم توجه كردند به يك نقطه و آن اين است كه ما جمهورى اسلامى مى‌خواهيم، ما سلسله پهلوى را نمى‌خواهيم، اين اسباب اين شد كه اين وحدت كلمه و اجتماع مردم بر اين مطلب و توجه به اينكه يك نقطه را مى‌خواهيم و آن اسلام است، اين پيروزى را به ما داد. چه پيروزى! پيروزى كه همۀ حسابها را باطل كرد، حساب ماديگرى را همه را باطل كرد، يكى از ادلۀ بزرگ توحيد است. روى حسابهاى ماديگرى آن دستگاههاى جاسوسى امريكا مثل «سيا» و امثال اينها تصديق كردند كه اين برخلاف آن حسابهايى بود كه ما مى‌كرديم. راست هم مى‌گفتند ... روى حساب ماديگرى. يك قدرت شيطانى با يك تجهيزات بزرگ، مجهز به همۀ جهازها و اسلحه‌ها، دنبال هم آن قدرتهاى بسيار بزرگ و ابرقدرتها، در مقابل يك جمعيتى كه هيچ چيز ندارند، زنها و مردها ريختند، با مشت خالى ريختند توى خيابانها و در مقابل ايستادند. هيچ حساب درست نمى‌شود كه اين قدرت، اين چيزى نداشت، آن همه چيز را داشت. پيروزى معنويت بر ماديت اين چه شد؟ اين يك تحولى پيدا شد در قشرهاى نظاميها؛ كه يا روحيه‌ها را دادند از دست يا متحول شدند و متصل شدند به ـ البته مختلف بودند ـ اينها؛ متصل شدند به اين جمعيت. در اين آخر اين آدم بسيار بى‌عقل، اين بختيار بسيار بى‌عقل كه من نصيحتش كردم و اگر نصيحت مرا قبول كرده بود حالا نخست وزير بود؛ من نصيحت كردم به او آن وقت كه پاريس بودم كه تو حالا كه شاه رفته يك چيزى دستت آمده بيا بگو كه من مى‌خواستم يك خدمتى به ملت بكنم، حالا من در اختيار ملت؛ اگر اين [كار] را مى‌كرد قهرمان مى‌شد؛ نفهميد كه چه بكند. در هر صورت، اين اجتماع مردم بر اين امر و وحدت كلمه‌اى كه پيدا كردند ملت ما و توجه به اسلام اسباب اين شد كه اين پيروزى پيدا شد و آن حسابها همۀ حسابش غلط از كار درآمد. آنها مى‌گفتند اين همه تجهيزات در يك طرف، دنبالش هم امريكا بود، شوروى بود، انگلستان بود؛ منتها شوروى كمتر صدايش درمى‌آمد لكن بود ـ الآن هم دارد مفسده مى‌كند ـ امريكا و انگلستان به صراحت مى‌گفتند كه نخير، ما پشتيبانيم و ما هستيم؛ لكن ملت گوش نكرد به اين حرفها. خداوند همچو قدرتى به ملت داد كه گوش نكرد به اين حرفها، و حسابها همه باطل درآمد. «هيچ» بر همه چيز غلبه كرد. هيچى به حسب جهات مادى؛ و الاّ همه چيز به حسب معنويت. معنويت غلبه كرد بر ماديت از راه خدا [كه] فوق همه چيز بود. اين اسباب اين شد كه ما غلبه كرديم. جهان جلوه‌اى از خدا اين شعرها كه خوانديد شعرش خوب بود، اما براى من اينها صحيح نيست. شما همان ثناى خدا را بكنيد كه يك همچو توفيقى نصيب ما شد. ما هيچ هستيم. همه عالَم هيچ است. سر تا ته عالَم يك جلوه‌اى است از خداى تبارك و تعالى. هر چه هست اوست. الحمدللّه تا حالا به واسطۀ همين توجهى كه همه پيدا كردند به خدا، بچه كوچولو مى‌گفت جمهورى اسلامى؛ پير مرد توى بستر هم اين معنا را مى‌گفت. آنها هم كه وقتى كه مى‌خواستند رأى به جمهورى اسلامى بدهند و رفراندم كردند، پيرمردى كه نمى‌توانست حركت بكند با چرخ مى‌آوردندش رأى مى‌داد. بعضيها هم همان جا كه رأى داده بودند مردند! همانجا. به من اطلاع دادند در شهر سابق ما يك نفر آمده ـ خوب، آوردندش ـ پيرمرد مى‌خواسته برود. رأى داده، بعد هم مرده است. بچه‌هايى كه رأى ندادند ناراحت شده بودند! بچه‌هايى كه مربوط به ما بودند ناراحت بودند از اينكه چرا ما رأى نبايد بدهيم. اين يك مطلبى بود كه خدا درست كرد مردم را. اينطور اشتياق در آنها ايجاد كرد؛ اينطور شوق و شعف در آنها ايجاد كرد. اينطور جانبازى در آنها ايجاد كرد كه مى‌آيند مى‌گويند كه شما دعا كنيد من شهيد بشوم؛ دعا بكنيد بچۀ من شهيد بشود. اين تحول روحى كه در مردم پيدا شد و موجب اين شد كه بحمداللّه ملت ما پيروز شد، اين تحولى بود كه خداى تبارك و تعالى به فضل عنايت خودش اين را نصيب كرد به ما. اين را حفظش كنيم. اين هديۀ خداست، حفظش كنيد. اگر اين از دستمان برود، آن طرفيم. اگر اين معناى وحدت كلمه‌اى كه در اثر توجه به اسلام براى ما پيدا شد، اگر اين از دست ما گرفته بشود، ما همان اشخاص ضعيف هستيم و همان اشخاصى هستيم كه هيچ دستمان نيست. چهار تا تفنگى كه دست مثلاً اين پاسداران هست با آن اسلحه‌هايى كه آنها دارند كه مقابله نمى‌تواند بكند. اين خداست كه آنها را عقب زده است و كيد آنها را باطل كرده است. شكرگزارى كنيد براى اين معنا؛ و اين را حفظش كنيد. اين نهضت را حفظ كنيد. سعادت و رفاه در سايۀ اسلام راستين با حفظ اين نهضت همه به پيش خواهيم رفت. و اسلام آنطورى كه هست، نه آنطورى كه براى ما خارجيها معرفى كردند و ما هم باورمان آمد، آنطورى كه هست، آنطورى كه صدر اسلام بود، آنطور در خارج ان‌شاءاللّه تحقق پيدا بكند: سعادت براى همۀ اقشار. سلامت براى همۀ اقشار. رفاه براى همۀ اقشار. تعدى هيچ [نيست] در دولت اسلامى. هيچ كس از حكومت نمى‌ترسد. براى اينكه حكومت كارى به مردم ندارد، نمى‌خواهد. همه بايد از خودشان بترسند كه مبادا جرم بكنند. جرم كه بكنند، حكومت آنان را مى‌گيرد براى جرمشان. اما ديگر يك ساواكى باشد كه مردم را با بهانه بخواهد بگيرد، و حالا هم كه گرفت زجر بكند، اينها ديگر در كار نيست. ان‌شاءاللّه نخواهد شد. الآن شما بحمداللّه آزادى را، كه بهترين نعمتهاى الهى است، به دست آورديد. الآن اينجا مطمئن هستيد كه بلند بشويد برويد بيرون، نمى‌آيند شما را بگيرند، شما را ببرند، كه چرا رفتيد آنجا اجتماع كرديد. اگر چند وقت پيش از اين بود، [در ]يك همچو اجتماعى الآن ساواكيها ريخته بودند و همه‌تان را گرفته بودند و برده بودند. ما را هم، ما را هم چه كرده بودند. حالا بحمداللّه اينها ديگر نيست در كار. الحمدللّه كه دست آنهايى هم كه غارتمان مى‌كردند، آنها هم دستشان كوتاه شد. آنان را دستشان را هم بريدند. بنابراين، ما الآن سنگرى را كه پيش برديم: يكى دست اين چپاولگرها را كوتاه كرديم. و يكى آزادى براى خودمان تهيه كرديم. استقلال داريم و آزادى. الآن آن معنايى كه مى‌خواستيم حاصل شده است. اين يك مقدار ريشه‌هاى كوچكى كه هستند و گنديده‌اى كه هستند و فساد مى‌كنند، اينها چيزى نيستند. اينها تمام مى‌شود كارشان. آن قدرت بزرگ رفت؛ اينها ديگر چيزى نيستند. اينها به يك فوت تمام مى‌شوند! لكن عمده اين است كه ما آن نعمتى كه به ما دادند شكرش را به جا بياوريم. و شكر به اين است كه حفظ كنيم آن چيزى كه به ما اعطا كرده است. حفظش كنيم. اين يك هديه است كه خداى تبارك و تعالى به ملت ما عنايت كرده است. ملت تا اين هديه را حفظ كرده است پيش مى‌رود. اگر خداى نخواسته اين از دستش برود، باز همان است: ضعيف و بيچاره، كه يك پاسبان بيايد زور بگويد. ان‌شاءاللّه خداوند همۀ شما را حفظ كند، و براى مملكتتان مفيد واقع بشويد. حالا از اين به بعد ديگر يك مملكت اسلامى است؛ و همۀ ما موظفيم خدمت بكنيم. مثل خدمت به خانۀ خودتان باشد.
