بسم اللّه الرحمن الرحيم وظيفۀ ما در قبال عنايات الهى در اين آيۀ شريفه‌اى كه آقا خواندند،۱ يك جهت مربوط به ذات مقدس حق تعالى بود كه تحقق پيدا كرد؛ يك جهت هم مربوط به ماست. آنكه مربوط به قدرت الهى بود تبديل كرد خوفهاى ما را به ايمنى. قبلاً ما از قواى انتظامى، ملت ما از سازمان امنيت، از شهردارى، از شهربانى، از همۀ اينها، از دستگاه ظلم، خوف داشتيم. خداى تبارك و تعالى تبديل كرد اين خوف را به ايمنى. و الآن ما با كمال امانت و ايمنى در اينجا نشسته‌ايم. يك جهت هم مربوط به ماست: يَعبُدُونَنى لاَ يُشرِكُونَ بِى شَيئاً. ما بايد چه كنيم؟ عبادت خدا، و كسى را شريك با او قرار ندادن. نه قدرتها را ما شريك قرار بدهيم؛ و نه نَفْس اماره را؛ و نه شياطين را. همه چيز را از او بدانيم؛ و همۀ قدرتها را قدرت او بدانيم. كسى را ما صاحب قدرت ندانيم الاّ او؛ اين پيروزى را از او بدانيم. ما چيزى نداشتيم، قدرتى نداشتيم، تشكيلاتى نداشتيم، مردم متفرقى بوديم، هر كسى مشغول به كار خود و حال خود، و همه گرفتار دست جبارها. آنكه ما را مجتمع كرد، آنكه همۀ دلهاى ما را يك جهت كرد، آنكه همۀ مقاصد مختلفۀ ما را در يك مقصد خلاصه كرد، آن ذات مقدس حق تعالى بود. هيچ بشرى نمى‌تواند يك همچو نهضتى ايجاد كند، نهضتى كه اغراض مختلفه، گروههاى مختلف، مقصدهاى مختلف، مكانهاى دور از هم، افراد متشتّت، اينها همه برگشت به يك جامعۀ واحد. يك روز ما جوامع متعدد بوديم، هر فرد براى خودش على_' حده بود؛ فكر هر فرد غير فكر ديگرى بود. آن قدرت خداى تبارك و تعالى بود كه تمام افكار را متوجه كرد به يك فكر؛ تمام مقاصد را خلاصه كرد در يك مقصد. يك اشخاصى كه بايد بگوييم قطره‌هايى بودند، مثل قطرات باران بودند و از هيچ قطره‌اى كارى برنمى‌آمد، اينها را متبدل كرد به يك سيل بنيان‌كن. سيلى كه در مقابل توپها و تانكها، و قدرتهاى بزرگ، با عالَم، نه فقط قدرت شيطانى رژيم؛ همۀ قدرتها دنبال او بودند. بعضيها تصريح مى‌كردند مثل امريكا، انگلستان و بعضيها هم بودند، ولو تصريح نمى‌كردند، نه فقط قدرتهاى خارج از حيطۀ اسلام؛ قدرتهاى اسلامى هم، حكومتهاى اسلامى هم همه با هم متفق‌الكلمه پشتيبانى مى‌كردند. از آن طرف، قدرت داخلى او آن طور بود و از آن طرف، قدرتهاى بزرگ و كوچك خارجى پشتيبانى مى‌كردند. ما مى‌توانستيم در مقابل قدرتى كه عالَم مجتمع شده بود با هم، ما مى‌توانستيم كارى بكنيم؟ ما كه نمى‌توانيم يك محله را با هم مجتمع كنيم، ما كه نمى‌توانيم چند نفر افراد را با هم در يك راه ببريم، ما مى‌توانيم يك ملتى را از مركز تا حدود، و از بچه تا پيرمرد، و از مُلاّ تا غيرملاّ و جاهل، كسى غير خدا مى‌توانست اينها را در يك جا مجتمع كند؟ يَعْبُدُونَنى لا يُشْرِكُونَ بىشَيْئاً. محاسبات غلط ماديگرايانه هيچ خيال نكنيد كه كسى بتواند يك همچو معجزه‌اى را ايجاد كند. معجزه‌اى كه همۀ دستگاهها و متفكرين حرفهايى را كه مى‌گفتند، طرحهايى را كه مى‌دادند، همه خنثى شد؛ همه تصديق كردند كه اين غير آن مسائلى بود كه ما طرح مى‌كرديم. آنهايى كه طرح مسائل مى‌كردند براى حفظ قدرتشان در اينجا حسابهايشان غلط درآمد. آنها حساب ماديت را مى‌كردند، روى حساب مادى درست مى‌گفتند. روى حساب طبيعىِ كسى كه جز طبيعت را نبيند معلوم بود كه روى طبيعت، ما بايد نتوانيم يك قدم برداريم؛ شكست بخوريم. آنها حساب معنويات را نمى‌كردند. آنها غافل بودند از آن قدرتى كه با ارادۀ خودش يك ملت را متبدل مى‌كند. يك ملتى كه از يك پاسبان مى‌ترسيد متبدل مى‌كند به يك ملتى كه از تانك و توپ نترسد، نه بزرگها، بچه‌ها! يكى از دوستان من براى من نقل كرد كه من شاهد بودم كه يك پسر بچۀ دوازده، سيزده ساله سوار بر يك موتورسيكلت يا يك دوچرخه بود و با همين حمله كرد به تانك! ولو زير تانك رفت لكن يك همچو روحيه‌اى پيدا شده بود. اين خوفى كه بيش از پنجاه سال بر اين ملت سايه افكنده بود چطور در ظرف يكى، دو سال ـ البته از عمر نهضت از اول تا آخرش پانزده سال بيشتر مى‌گذرد؛ لكن آنكه نهضت بود قريب دو سال است. چطور امكان داشت آن كسى كه، آن ملتى كه پنجاه سال خائف بود، اگر اسم «سازمان امنيت» را مى‌شنيد مى‌لرزيد، همچو متبدل شد كه ريخت در خيابانها و فرياد زد «مرگ بر شاه» از هيچ چيز نترسيد. چطور يك ملت متبدل شد به جوانهايش، به يك اشخاصى كه آرزوى شهادت مى‌كردند؟ الآن هم باز با اينكه ان‌شاءاللّه ديگر مبارزه تمام شده، الآن هم باز بعضيها مى‌آيند در همين اتاق ـ يك شخصى همين دو روز [پيش ]آمد ـ تعقيب اينكه شما دعا كن من شهيد بشوم، حتى تا دم در باز تعقيب كرده بود. من مى‌گفتم كه خداوند به تو ثواب شهدا را بدهد و او اصرار مى‌كرد كه شما دعا كن من شهيد بشوم. اين تبدل روحى را كى مى‌تواند ايجاد كند؟ كى مى‌تواند تصرف كند در ارواح مردم؟ كى مُقلِّب القلوب است؟ پيروزى و استمرار انقلاب در گرو توجه به خدا، برادرى و وحدت توجه به خدا داشته باشيد و هيچ در مقابل خدا كسى را شريك قرار ندهيد. نه در عبادت تنها، در همه چيز؛ نه عبادت تنها. همين فريادهايى كه مى‌شنويد فرياد خداست؛ قدرت خداست. اين نهضت را خدا پيش برده؛ والاّ به حسب موازين طبيعى ما چهار تا معمّم بوديم و يك عده هم بازارى كه شغلشان كسب و كار بود و تمام قوا هم دست آنها بود. اين خدا بود كه وقتى كه اين نهضت پيدا شد، هى فوج فوج از آنها را برگرداند به اين طرف، منصرفشان كرد از اينكه آن قواى شيطانى‌شان را استعمال كنند، والاّ اگر صد تا از اين طياره‌ها كه از امريكا خريده بودند مى‌آمدند بالاى سرِ ما و بالاى سرِ شما و بمباران مى‌كردند، ما قدرت نداشتيم، اما خداوند آنها را از اين هم منصرف كرد. ايجاد خوفى در آنها كرد كه دست و پايشان را بست راجع به اين. از باطن خودشان از هم پاشيد؛ خود قوايشان رو آورد به مردم، پايينيها ديگر از بالاييها اطاعت نكردند. اينكه فرار كرد عادى نبود، به هم خورده بود، ديگر پايينيها از بالاييها نمى‌شنوند؛ قدرت فرمانفرمايى از هم پاشيده شده بود. همه‌اش از خداست، خدا را در اين امور ببينيد. خدا ظاهرتر از اين آفتاب است. از اين به بعد هم اگر ما حفظ كنيم اين توجهمان را به خدا، اگر حفظ كنيم اين برادرى و وحدت را، از اين به بعد هم پيش مى‌بريم؛ تا آخر هم پيش مى‌بريم. دعا كنيد كه ما غفلت نكنيم از خداى تبارك و تعالى، غفلت نكنيم از اسلام، نرويم سراغ آن چيزهايى كه خودمان به آن احتياج داريم؛ اينها مى‌گذرد. نرويم سراغ اينكه كارم چطور و مسجدم چطور و محرابم چطور و خانه‌ام چطور، اينها يك چيزهايى است كه عبور مى‌كند و مى‌گذرد؛ آنكه باقى است معنويات انسان است. خداوند ان‌شاءاللّه اين امان را هيچ وقت از ما به خوف مبدّل نفرمايد. خداوند ان‌شاءاللّه ما را اهل عبادت و اهل اينكه كسى را شريك خدا در هيچ چيز ندانيم قرار بدهد. والسلام عليكم و رحمة‌اللّه و بركاته
