عنوان :
...
کتاب :
...
منبع :
...
تاریخ :
...
گوینده :
...
مکان :
...
بسم اللّه الرحمن الرحيم ميهمان واقعى در ضيافة‌اللّه اميدوارم خداى تبارك و تعالى اين عيد سعيد را به همۀ مسلمين و به كشور ما و ملت ما مبارك كند، و اميدوارم كه با عنايت خودش با ما رفتار كند. ما مهمانهاى خوبى نبوديم براى خداى تبارك و تعالى. ما را دعوت كرد به ضيافت، او ميزبان بزرگ و ما ميهمانان هيچ. چه بگوييم در مقابل اين نعمت بزرگ الهى كه ملتها را دعوت كرده است به ضيافة‌اللّه، ضيافة‌اللّه با همۀ اسماء. و ما چگونه شكر اين نعمت را بجا بياوريم. ما كه خودمان را مى‌شناسيم كه هيچ نيستيم و هر چه هست، اوست. لكن او عنايات خاصه خودش را مبذول مى‌كند و ما را ميهمان و خودش را ميزبان ما قرار مى‌دهد. يا ما را بالا برده است تا آن حدى كه اين لياقت را داشته باشيم با عنايات او، يا عنايت خودش را متنزل كرده است، همان طورى كه قرآن را متنزل كرده است در ماه رمضان. قرآن نازله‌اى است كه پس از عبور از حجابهاى نور، وارد شده است در ماه مبارك رمضان، آن هم بر قلب مبارك رسول خدا، و از آن جا باز متنزل شده است تا رسيده است به آن جايى كه با زبان گفته مى‌شود؛ حالا كيفيت نزول قرآن خود يك مسئله مهم است، و كيفيت گرفتن قرآن از وحى الهى و از ملكى كه مأمور اين كار است، آن هم يك بحث مهم است كه ما دستمان از آن كوتاه است. لكن آنى كه ما از خودمان اطلاع داريم، ما مهمانهاى خوبى نيستيم براى خدا. اگر ميهمانهاى خدا از قبيل رسول خدا و ائمۀ هدى هستند، ما چه بگوييم. و آن ميزبانى‌اى كه از آنها مى‌كند، دست ما از آن كوتاه است. لكن ما متكى هستيم به لطف او، و ما متكى هستيم به عنايات او. و ما در ماه رمضان هر چه قصور كرده باشيم، تقصير كرده باشيم، در اين روز مبارك از او عيدى مى‌خواهيم؛ او به فضل خودش با ما رفتار كند، نه به عدلش. اميدوارم كه خداوند اين ملت كه مهيا شده است براى اين كه خدمت كند به مسلمين و اسلام، اين را توفيق بدهد كه بتواند از عهدۀ اين خدمت بزرگ برآيد، خدمت به اسلام و خدمت به بندگان خدا. گرفتارى ملتها در چنگال قدرتها بندگان خدا امروز گرفتارند در دست آنهايى كه بر آنها سرپرستى مى‌كنند غاصبانه. ملتها همه گرفتار چنگال اين قدرتها هستند كه خودشان را مصلح مى‌دانند، صلاح جو مى‌دانند، با اصلاح حرف مى‌زنند. چه بكنيم ما با اين وضعى كه در دنياامروز هست؟ وضعى كه قدرتهاى بزرگ دارند بابشر، و بدتر از او، وضع انفعالى كه حكومتها دارند. مصيبت براى مسلمين اين است كه گرفتار يك همچو حكومتهايى هستند كه همه‌اش انفعالى، وضع انفعالى دارند و براى عالم مصيبت اين است كه كسانى با ادعاى صلح دوستى و به ادعاى طرفدارى از توده‌ها به همۀ مردم ظلم مى‌كنند. آنها كه خودشان را طرفدار حضرت مسيح جا زدند و ادعا مى‌كنند كه حضرت مسيح فرموده است كه: اگر چنانچه كسى به شما سيلى زد آن طرف صورتتان را بگيريد تا سيلى بزند، گرچه اين دروغ است، حضرت مسيح، پيغمبر بزرگ خدا يك همچو حرف غيرصحيح را نخواهد زد. اگر به مسيح مجال داده بودند، همان طورى كه موسى با قوم خودش با فراعنه عمل كرده بود، آن هم عمل مى‌كرد. لكن مجال نداشت. مع‌الأسف اينهايى كه مى‌گويند ما طرفدار مسيح هستيم از آنهايى كه كمونيست هستند و اصلاً به خدايش اعتقاد ندارند، اينها بدتر مى‌كنند. كه يعنى ديگر نمى‌شود گفت اين از او بدتر، او از او بدتر، همه از هم بدتر. اينها به مسيح آن نسبت را دادند آن هم دروغ، لكن خودشان كه مى‌گويند ما طرفدار همچوايده‌اى هستيم، ببينيد چه سيليها به مردم مى‌زنند. مردم چطور گرفتار اينها هستند. آنها از آن طرف، از اين طرف هم مسلمانها كه ملتهايشان تحت سلطۀ، ودولتهايشان منفعل از اين قدرتهاى بزرگ. عدم تزكيه منشأ ظلم و ظلم پذيرى اگر همين ماه مبارك رمضان مسلمين خودشان را به طورجمعى به ضيافت خدا وارد كرده بودند و تزكيه كرده بودند، تصفيه كرده بودند خودشان را، ممكن نبود زير بار ظلم بروند. زيربار ظلم رفتن مثل ـ ظالم ـ ظلم كردن، هر دواش از ناحيه عدم تزكيه است؛ قَدْاَفْلَحَ مَنْ تَزَكّى، در نماز عيد، اين سوره را مستحب است بخوانند. امر به تزكيه و ذكراللّه، ذكر اسم اللّه: قَدْاَفْلَحَ مَنْ تَزَكّى و ذَكَرَ اسْمَ رَبِّهِ فَصَلّى۱ . تزكيه، ذكر اسم اللّه و صلو]ۀ، اينها مراتبى است، اگر ما به اين رسيده بوديم، نه حال انفعالى پيدا مى‌كرديم براى پذيرش ظلم و نه‌ظالم بوديم. همه از اين است كه تزكيه نشديم. دولتها تزكيه نشدند و نخواهند شد ـ مگر خدا عنايت كند ـ و ظالمند. ملتهايى هم كه تزكيه نشده‌اند، بار ظلم را به دوش مى‌گيرند. عذر ندارند ملتها در مقابل پذيرش ظلم، ايران اين عذر را از آنها منقطع كرد. آن قدرتى را كه ايران شكست، در آنها نيست، در بين حكومتهاى ديگر نيست، لكن مردم اول متحول روحى شدند و بعد هم آن كردند كه دنيا ديد. و اين كشورى كه الآن در دست شما آقايان است، كشورى است كه با تحول روحى يك همچو مسئله را پيش آورد، لكن حفظ اين تحول اهميتش بيشتر از اصل تحول است. بايد همه كوشش كنند در حفظ اين تحول. اين جوانهاى شما كه آنها مى‌خواستند بكشندشان به مراكز فساد و آنها را از خود بيخود كنند تا حكومت كنند، اين جوانها را خداى تبارك و تعالى توفيق داد از آن جا درآمدند به سنگرها رفتند، از آن مفاسد خودشان را خلاص كردند و به معابد رفتند، يعنى، همان سنگرهايى كه معابد الهى است. آنهايى كه به ما اشكال مى‌كنند كه شما چرا سازش نمى‌كنيد با اين قدرتهاى فاسد، آنها از باب اين كه همه چيز را با چشم مادى ملاحظه مى‌كنند، با چشم طبيعى حل و فصل اشيا را مى‌كنند. آنها نمى‌دانند كه انبياى خدا چه رويه‌اى داشتند؟ با ظالم چطور برخورد مى‌كردند؟ يا مى‌دانند و خودشان را به كورى و كرى زدند؟ سازش با ظالم، ظلم بر مظلومين است، سازش با ابرقدرتها، ظلم بر بشر است. آنهايى كه به ما مى‌گويند سازش كنيد، آنها يا جاهل هستند يا مزدور. سازش با ظالم، يعنى اينكه دست ظالم را باز كن تا ظلم كند. اين خلاف رأى تمام انبياست. انبياى عظام، تا آن جا كه توانستند جديت كردند كه ظلم را از اين بشر ظالم بزدايند، به موعظه، به نصيحت، به امر به معروف، به نهى از منكر، به اَنْزَلْنَا الْحَديدَ فيهِ بِأسٌ شَديدٌ۲ ، «آخَر الدواءالكى۳ »؛ بعد از آنكه موعظه نشد، نصيحت نشد، آخر دوا اين است كه داغش كنند. شمشير، آخِرْ دواست. متضرر شدن دولتهاى اسلامى در جنگ افروزيها در عين حالى كه كشور اسلام، كشور اسلامى‌ايران و مسئولين اين كشور دائماً اين مطلب را گوشزد مى‌كنند كه ما با اين دولتهاى اسلامى‌مى‌خواهيم دوست باشيم، دست اخوت به هم بدهيم، با ملتها مى‌خواهيم همراه باشيم، همقدم باشيم و اگر اين طور بشود ديگر ظلمى در اين ممالك اسلامى‌از طرف قدرتهاى بزرگ نخواهد شد، لكن حكومتها تزكيه نشده‌اند؛ حكومتها وارد به صيام نشده‌اند، وارد به ضيافة‌اللّه نشده‌اند. دامن مى‌زنند به جنگ و به اين كه جنگ را توسعه بدهند. نمى‌دانند كه توسعۀ اين جنگ، خانه خرابى براى آنهاست. آن كه با يك زندگى متوسط ساخته است، از جنگ نمى‌ترسد. پاسدارهاى ما كه يك زندگى عادى هم كمتر دارند، از جنگ نمى‌ترسند. ارتشى ما كه يك زندگى عادى دارد، از جنگ نمى‌ترسد. جنگ به او ضررى نمى‌زند. آنهايى كه داراى كاخها و بساط هستند آنها بايد بترسند، ضرر به آنها مى‌رسد. ما مهيا كرديم خودمان را براى اينكه برويم دنبال رفع ظلم، تا آنجا كه مى‌توانيم با نصيحت، با دست دوستى، با محبت با اين اشخاصى كه همسايه ما هستند از اين كشورهاى اسلامى، با موّدت، با دوستى، دائماً مسئولين ما اين حرف را مى‌زنند، لكن آنها از باب اين كه وارد به ضيافة‌اللّه نشده‌اند ـ عَلى قُلُوبِهِمْ حِجابْ۴ ، صُمٌّ بُكْمٌ عُمْىٌ فَهُمْ لايَعْقلِوُن۵ ـ با دست خودشان، خودشان را فانى مى‌كنند. تمام مفاسد از خود آدم است. از نفس انسانى است، از جاى ديگر به ما چيزى نمى‌رسد، هر چى مى‌رسد از ماست ـ «اِنَّما هِىَ اَعْمالَكُمْ تَرُّدُ اِلَيْكُمْ» ـ همه چيزهايى است كه از خود ما هست؛ چه مفاسدى كه در دنيا بر بشر وارد مى‌شود، از فساد خود آدم است، فساد حكومتهاست، نفسهاى خبيثه است، و چيزهايى كه در آن عالم به ما مى‌رسد، آنها هم از خود ماست. بهشت را اعمال شما آباد مى‌كند و جهنم را هم اعمال ما مى‌افروزد. ما الآن در صراط هستيم، همان صراطى كه يك طرفش دنياست، يك طرفش عاقبت. و ما الآن در صراط داريم حركت مى‌كنيم. اين پرده كه برداشته شد، آن وقت صراط جهنم كه از متن جهنم مى‌گذرد، يعنى، آتش دورش را گرفته، اين از وسط اينجا مى‌گذرد، بايد از اينجا عبور كنيد. دنيا همين جور است. فساد كه همان آتش است بر شما احاطه كرده، بايد از همين بين فساد عبور كنيد، به طورى كه سالم عبور كنيد. انبيا عبور مى‌كنند، جُزنا وَ ِهىَ خامِدَةٌ۶ ، آنها آتش خاموش است برايشان، همان طور كه براى حضرت ابراهيم خاموش بود، سرد بود [براى] آنها آتش خاموش است. مؤمنين هم با سلامت مى‌گذرند، آتش خاموش نيست اما آتش به آنها ضرر نمى‌زند. انعكاس همين دنياست، يك چيز ديگرى نيست، همين است كه اينجاست، همه چيزهايى كه در آن عالم واقع مى‌شود عكس العمل همين چيزهايى است كه در اين عالم است. الآن ـ صراط ـ ما در صراط هستيم و الآن صراط در متن جهنم است و الآن صراط براى انبياى بزرگ و اولياى بزرگ خاموش است. جهنم خاموش است و الآن براى مؤمنين سالم است و براى ديگران مُحيطَةٌ بِالْكافِرين، وَاِنَّ جَهَنَّمَ لَمُحيطَةٌ بِالْكافِرين۷ ، اين الآن احاطه دارد نه «سَيُحيطُ»، الآن محيط است، منتها نمى‌توانيم حالا ادراك كنيم. آن چشم، بسته است الآن، آن حجاب است. حجاب كه برداشته شد، آن كه اهل جهنم است مى‌بيند توى جهنم است. حجاب كه برداشته شد، آن كه اهل بهشت است، مى‌بيند در بهشت است، برزخ هم براى او بهشت است. برزخ هم براى آن طرف ديگر جهنم است. القبر اما حفرة من حفر النيران او روضة من رياض الجنة۸ . چشم‌از اينجا برداشته شد يك ورق ديگرى پيش مى‌آيد، آن ورقى كه‌يك وقتى پيش آمد، ديگر كار گذشته است، ما امروز بايد فكرش را بكنيم. توصيه و نصيحت به كشورهاى حامى صدام اگر تهذيب نفس باشد، نه از جنگ مى‌ترسد كسى، نه از صلح ابا دارد؛ از هيچى باك ندارد. اما وقتى تهذيب نفس نيست، مى‌گويد: اگر جنگ نكنيم، شايد آن طرف ما چه بكند. اين جنگ افروزيهايى كه الآن مى‌بينيد در منطقه دارد مى‌شود، روى همين معناست، روى هواى نفس است، هواى نفس وادار مى‌كند كه به يك كشورى حمله كنند. هواى نفس وادار مى‌كند كه منطقه را به آتش بكشند و انسان مى‌سوزد در اين هواى نفس خودش، در همين عالم هم مى‌سوزد. و ما حالا هم به همۀ كشورهاى منطقه نصيحت مى‌كنيم، نصيحت بر همه ـ همه بايد نصيحت كنند هم را ـ نصيحت مى‌كنيم كه از اين جانور دست برداريد، اين آدم شدنى نيست. اين صدام محال است كه آدم بشود. از اين دست برداريد، خودتان را مبتلا نكنيد به آن چيزى كه‌نبايد مبتلا بشويد. ما نصيحت مى‌كنيم، ما خيرخواه شما هستيم. ما هيچ روزى به عراق حمله نكرديم، الآن هم ما در حال دفاع هستيم. يك روز اگر مهلت بدهيم، ايران را به هم مى‌زند. ما الآن در حال دفاع هستيم از خودمان و از ملت عراق. ملت عراق با ما دوتا نيستند، برادر ما هستند. ما در حال دفاع هستيم از يك ملتى كه گرفتار شده، ارتشش گرفتار است، ادارى اش گرفتار است، همه چيزش گرفتار يك حزب جهنمى است. اين اخبارى كه از آنجا مى‌آيد، انسان را مى‌لرزاند كه اينها چه گرفتارى دارند. واسف در اين است كه در بين همۀ كشورها، يك منحرفى با يك دستارى سرش و يك تحت الحنك، در بين جماعت مسلمين اينها هستند، و دامن مى‌زنند به اين امور. يعنى، اسلام را با آن دشمن‌اند، آن آخوندهاى دربارى بدتر ـ براى اين كه ـ اگر اسلام بيايد، آخوند دربارى بدتر لطمه مى‌بيند تا آن ارتشى، آنها به صلاح نزديكترند. اين طايفه‌اند كه اگر فاسد شدند، عالَم را فاسد مى‌كنند. و ما بايد كوشش كنيم كه ان‌شاءاللّه اين چيزى كه در ايران پيدا شده است، ادامه پيدا كند. و اين تحولى كه در جوانهاى ما پيدا شده است در همۀ ما پيدا بشود. من وقتى فكر اين پاسدارها را، اين ژاندارمرى را، اين ارتش را كه در آن گرماى شديد خوزستان دارند براى اسلام خدمت مى‌كنند [مى‌كنم]، واقعاً از خودم خجالت مى‌كشم كه ما چه هستيم و آنها چه هستند، ماها چكاره‌ايم و آنها چكاره‌اند. آنها تهذيب شدند ـ تا اندازه‌اى البته ـ و ما مانديم در اين صف نعال۹ . و از خدا مى‌خواهيم كه با ما با لطف و عنايات خودش رفتار كند، به ما رحم كند و ما را از اين گردابى كه در آن مبتلا هستيم و آن گرداب خودمان هست، اعمال خودمان هست، ما را نجات بدهد. خداوند ان‌شاءاللّه به همه شما توفيق بدهد كه براى اين ملت خدمت بكنيد. به ملت توفيق بدهد كه براى اين دولت خدمت بكند. به همه ما توفيق بدهد كه براى اسلام خدمت كنيم، و همت ما رفع ظلم از مظلومين و قطع يد مستكبرين باشد. والسلام عليكم و رحمة اللّه
عنوان :
عدم تهذیب نفس منشا گرفتاریها و جنگ افروزیها
مرجع :
صحیفه امام (۱۸) صفحه ۵۱۷
مکان :
تهران، حسینیه جماران
تاریخ :
۱۳۶۳-۰۴-۱۰
حضار :
مسئولین نظام و مقامات لشکرى و کشورى و اقشار مختلف مردم
