اعوذ باللّه من الشيطان الرجيم بسم‌اللّه الرحمن الرحيم جلوه‌اى از وجود مطلق در ملت ولاَ تَهِنُوا ولاَ تَحْزَنُوا وَ أَنتُمُ الْأَعلَونَ إنْ كُنْتُم مُؤمِنينَ۱ نه سستى كنيد و نه محزون باشيد، اگر مؤمن هستيد، علو رتبه داريد و از همه بالاتريد. لكن مهم ايمان است. و چطور تحصيل كنيم ايمان را؟ «اسلام» شهادتين است. «ايمان» حظ قلب است. آن چيزى را كه زبان بگويد و تلقين كند به قلب، و قلب قبول كند؛ باور كند. اگر باور كرديد كه خداى تبارك و تعالى قادر مطلق است، حىّ مطلق است، وجود مطلق است، قادر عظيم‌الشأن است، اگر باور كرديد اين معنا را، ديگر نه حزنى است و نه سستى. يك جلوه‌اى از اين ايمان در شما پيدا شد و به واسطۀ همين جلوۀ ايمان اين سد عظيمى كه باوركردنى نبود شكست. سدى كه تمام قدرتها، تمام ابرقدرتها، تمام حكومتها، پشتيبان آن بودند. تمام حكومتهاى اسلامى ـ شايد استثنا بشود كرد يكى دو تا ـ تمام حكومتهاى اسلامى پشتيبان بودند. تمام قدرتهاى بزرگ پشتيبان بودند. غلبه دين باورى بر ماديگرايى امريكا كراراً پشتيبانى خودش را اظهار كرد؛ انگلستان كراراً اظهار كرد. نوكر خوبى بود براى اينها و اظهار تأسف آنها بعد هم دليل بر اين بود كه خوب نوكرى بود؛ و البته بايد هم اظهار تأسف كنند! [چرا] اظهار تأسف نكند براى كسى كه طول عمرش، وطنش را براى آنها داد! چرا اظهار تأسف نكند! چرا سناى امريكا اظهار تأسف نكند از اينكه ايران چند نفر قاتل را مى‌كشد. اظهار تأسف براى اين است كه اين نوكرها را از دست داده‌اند، و حق دارند اظهار تأسف كنند. آنها پيششان انسان مطرح نيست؛ منافع مطرح است. ايمان مطرح نيست؛ نفت مطرح است. و چون فكرها، فكر مادى بود و از ايمان اطلاع نداشتند و از خدا بى‌اطلاع بودند، ممتنع مى‌دانستند كه يك مشت اشخاصى كه هيچ ندارند بر يك قدرت شيطانى غلبه كنند با داشتن تمام ابزار جنگ و پشتيبانى تمام قدرتهاى بزرگ. آنها حساب ماديت را كرده بودند؛ حساب ايمان را نكرده بودند. روى قواعد مادى، صحيح مى‌گفتند. روى قواعد عادى همين بود كه آنها مى‌گفتند؛ ما هيچ نداشتيم؛ يك مشت خالى بود؛ و آنها همه چيز داشتند. لكن قدرت ايمان آمد، و با قدرت ايمان شكست آن سدهاى بزرگ را. و تا اين قدرت ايمان هست. شما أنتم الأعلون. تا اين قدرت ايمان را حفظ كرديد، شما بالاترين موجودات هستيد. كوشش كنيد ايمان را تحصيل كنيد، و ايمان را نگه داريد. شكست قدرتهاى مادى در برابر نيروى خدايى يك جلوۀ ايمان اين سد بزرگ را شكست و دست اجانب را، قدرتهاى بزرگ را، كوتاه كرد. ايمان بود كه در صدر اسلام دو امپراتورى بزرگ را كوبيد در هم؛ و الاّ قدرت مادى نبود در كار. در جنگ روم طليعۀ جنگجويان روم شصت هزار بودند، و تمام جمعيت مسلمين سى هزار نفر بودند، و پشت سر آن طليعه هفتصد هزار نفر رومى بودند. يكى از سرداران اسلام۲ گفت سى نفر با من بيايد تا من شب بروم و با اين شصت هزار جمعيت جنگ كنم؛ بعد از اينكه اصرار كردند به او ـ به حسب تاريخ ـ شصت نفر رفتند. شصت نفر مسْلم با شصت هزار نفر جنگجوى رومى كه تا دندان مسلح بودند، رفتند و شكست دادند آنها را! و هفتصد هزار نفر جمعيت رومى دنبال آن شكست خورد و رفت.۳ ايمان بود. قدرت ايمان بود كه اين كار را كرد. و شما ديديد كه قدرت ايمان هم در ايران همين كار را كرد. تحول روحى كه پيدا شد در ملت ما بالاتر از اين شكستن سد بود. اين را كراراً من گفته‌ام كه يك نفر پاسبان مى‌آمد در بازار تهران، بزرگترين بازارهاى ايران، و مى‌گفت «چهارم آبان»۴ است بيرق بزنيد، احدى به خودش اجازه نمى‌داد كه تخلف كند، در ذهنش نمى‌آمد كه مى‌شود تخلف كرد! همين جمعيت، همين مردم، در ظرف قريب به دو سال، كه اخيراً تقريباً نهضت نضج گرفت، همين جمعيت در كوچه و خيابان ريختند و گفتند مرگ بر اين رژيم! همينها كه از يك پاسبان آنطور مى‌ترسيدند، بازارها مى‌ترسيدند، همينها، ريختند در خيابانها و با مشت خالى گفتند «مرگ بر رژيم»، و ما رژيم را نمى‌خواهيم؛ ما اسلام را مى‌خواهيم. غلبۀ ايمان بر لشكر شيطان پيشبرد براى اين بود كه اسلام را مى‌خواستند؛ نه جمعيت، نه شخص، هيچ‌كس، دخالت در اين امر نداشت؛ خدا بود، قدرت قدرت الهى بود. اين قدرت الهى را، اين عنايت الهى را، حفظ كنيد. تا حالا شما را قدرت الهى رسانده است به اينكه آزاد شديد؛ استقلال پيدا كرديد هيچ‌يك از ممالك در مملكت شما نمى‌تواند تصرف كند. اين ايمان بود، اين قدرت الهى بود، اين وديعۀ الهى را حفظ كنيد. مادامى كه اين وديعه حفظ شده است، أَنتم الأعلون. اگر خداى نخواسته اين وديعه را ما از دست بدهيم، دنبالش سستى است و ضعف است؛ حزن است؛ اندوه است؛ شكست است. بخواهيد كه پيروز بشويد رمز پيروزى را بايد حفظ كنيد. رمز پيروزى ايمان بود. آن وحدت كلمه را ايمان آورد. ايمان، وحدت كلمه آورد كه سرتاسر يك مملكت، همه با هم، همه با هم، فرياد زدند و يك مطلب خواستند. اجتماع كردند از مركز تا هر جا شعاع مملكت است، رفت صدا و همه فرياد زدند جمهورى اسلامى، اسلام. شهادت را براى خودشان فوز دانستند. آنهايى كه فرار مى‌كردند از همه چيز، حمله كردند بر تانكها و توپها، غلبه كردند بر لشكر شيطان، بر طاغوت. اين رمز را حفظ كنيد، اين نهضت را حفظ كنيد، اين وحدت كلمه را حفظ كنيد؛ همۀ قشرها با هم باشيد. روحانى با دانشگاهى باشد، دانشگاهى با روحانى باشد، همه با بازارى باشند، همه با دهقان باشند، همه با ادارى باشند، همه با كارمندان باشند؛ همه با هم. از حالا به بعد ما احتياجمان به وحدت كلمه بيشتر است. لزوم شناسايى ريشه‌هاى طاغوت الآن من مى‌بينم كه رو به سستى داريم مى‌رويم. و اين لازمۀ هر پيروزى است. وقتى عقيده شد كه پيروز است، سست مى‌شود، لكن ما پيروز نشديم باز؛ سست نشويد. ريشه‌هاى گنديدۀ رژيم و اجانب در مملكت ما هست؛ و در هر گوشه و كنار هست؛ اگر سستى كنيد، اين ريشه‌ها با هم مجتمع خواهند شد. و اگر مجتمع بشوند خطر دارد. بايد اين نهضت حفظ بشود، اين وحدت كلمه حفظ بشود، برنگرديد، ملت ما برنگردند سراغ اينكه خانه ندارند؛ سراغ اينكه كاشانه ندارند؛ شما پيروز بشويد، همه چيز داريد؛ لكن پيروز نشديم ما. اين ريشه‌ها را بشناسيد، اينهايى كه در هر امرى اشكال‌تراشى مى‌كنند بشناسيد. اينهايى كه نمى‌خواهند جمهورى اسلامى تحقق پيدا بكند، بشناسيد. اينها همان بودند كه تا شاه بود شاه را مى‌خواستند و حالا هم آرزوى او را دارند. و اين آرزو را به گور مى‌برند. من متشكرم از شما علما، فضلا، مؤمنين، كه از راه دور آمديد و با ما ملاقات مى‌كنيد و درد دل ما را مى‌شنويد. ما امروز مواجه هستيم با يك گروههايى كه اينها بر ضد نهضت ما هستند با صورتهاى مختلف، و من اميدوارم كه هدايت بشوند اينها. من از آقاى مرعشى۵ كه تشريف آوردند تشكر مى‌كنم؛ و از همۀ آقايان تشكر مى‌كنم، و اين صورتهاى نورانى را كه مى‌بينم مسرور مى‌شوم. خداوند همۀ شما را سعادتمند كند. خداوند همۀ شما را از لشكر امام زمان ـ سلام‌اللّه عليه ـ قرار بدهد.
