بسم اللّه الرحمن الرحيم اسلام، مكتب تحرك اسلام مكتب تحرك است و قرآن كريم كتاب تحرك، تحرك از طبيعت به غيب، تحرك از ماديت به معنويت، تحرك در راه عدالت، تحرك در برقرارى حكومت عدل. و مع‌الأسف آنهايى كه مى‌خواستند شرق را غارت كنند و ملتهاى اسلامى را به اسارت بكشند، آنها تبليغاتى كردند كه حتى خود شرقيها هم، آنهايى كه غافل بودند از اسلام و از مكتبهاى توحيدى، باورشان آمد. آنها بعكس آن چيزى كه مكتبهاى توحيدى هست، كه همه مكتب تحرك بوده‌اند، گفته‌اند ديانت افيون جامعه است! يعنى دين آمده است كه مردم را خواب كند. روحانيت دربارى است، روحانيون دربارى هستند، روحانيون در خدمت سرمايه‌دارها هستند. اين تبليغاتى بوده است كه در طول شايد چند صد سال شده است؛ و در اين سالهاى اخير و زمان اين پدر و پسر خيلى زيادتر شد. و اين مطلب درست به عكس آن چيزى است كه واقع هست. رسالت انبيا، بيدارى توده‌ها شما اگر حالت و تاريخ انبيا را ملاحظه كنيد و تاريخ اسلام را و صدر اسلام را؛ كه به ما نزديك است، ملاحظه كنيد، مى‌بينيد كه بعكس آن چيزى كه اينها تبليغ كرده‌اند كه ديانت افيون است يعنى ديانت آمده است كه مردم را خواب كند و مثل يك افيونى كه به چُرت فرو مى‌رود! و مردم را اينطور كند تا اينكه آن سرمايه‌دارها مردم را بچاپند، بعكس آن، وقتى كه تاريخ انبيا را ملاحظه كنيد مى‌بينيد كه انبيا آمده‌اند مردم را بيدار كنند، اين مردم افيونى را هوشيار كنند، اين مردمى كه به خواب رفته بودند اينها را هوشيار كنند. موسى ـ عليه السلام ـ كه تفصيل تاريخش در قرآن هم هست و در ديگر كتب آسمانى هم هست، ملاحظه مى‌كنيد كه يك آدمى بوده است ـ يك شبانى بوده است، شبان حضرت شعيب بود ـ مدتها با يك عصا مردم را، همين مردم توده را بر ضد فرعون، كه در زمان او بزرگترين قدرت بود، بسيج كرد، نه اينكه مردم را خواب كرد تا فرعون بچاپد آنها را! مردم را بيدار كرد كه فرعون نچاپد آنها را. عكس آن چيزى كه گفتند، و جوانهاى ما باور كردند. رويارويى اسلام با قدرتمندان اسلام كه نزديك به ماست، تاريخ پيغمبر اسلام در دسترس همه است، ملاحظه كنند ببينند كه آيا اسلام آمده است كه مردم را تخدير كند؟ خواب كند؟ يا اينكه قرآن يك كتاب سلحشورى است، قرآن يك كتاب جنگجويى است در مقابل مشركين؛ مشركينى كه قدرتمند بودند. اينكه مى‌فرمايد قاتِلُوا المُشرِكِينَ كافَّةً۱ مشركين در آن‌وقت همان قدرتمندها بودند؛ مشركين قريش، همۀ قدرت دست آنها بود. آيا پيغمبر را مشركين، قدرتمندها بسيج كردند؟ درست كردند كه مردم را خواب كند و مشركين بچاپند مردم را يا پيغمبر اسلام مردم را بسيج كرد؟ همين سرو پا برهنه‌ها را بسيج كرد بر ضد مشركين، قتال كرد و جنگها كرد تا مشركين را دماغشان را به خاك ماليد، و عدالت اجتماعى را ايجاد كرد. عكس آن مطلبى كه براى شرقيها، غربيها ديكته كردند و مع‌الأسف بسيارى از ما هم باورمان آمد. تبليغات آنها تبليغات دامنه‌دارى بود. در زمان رضاخان كه اكثر شما، يا هيچ‌يك از شما يادتان نيست، در زمان رضاخان، اول هدفى كه بعد از قدرتمندى داشت، اول هدف به زمين زدن روحانيون بود. هدف اولش بود؛ مدرسه‌ها را از بين برد، روحانيون را لباسهاشان را كَند، گرفتند بعضى از روحانيون محترم را در خيابان، بردند در آن محالّى كه داشتند ـ در كلانتريها ـ مى‌بردند؛ نه اينكه مى‌گفتند برو لباست را عوض كن؛ همانجا عبا و قبا را وسطش را پاره مى‌كردند مى‌ريختند دور، كه اين يك كت و شلوار مثلاً بشود! اينطور رفتار كردند. و اين، دستور بود. آيا اسلام تخدير كرده است مردم را؟ يا تاريخ اسلام نشان مى‌دهد كه پيغمبر اسلام در مكه كه بودند، از ترس همين قريش و مشركين در پنهان بودند، و تبليغات زيرزمينى مى‌كردند. وقتى كه آنجا ديگر نتوانستند، و آنها با هم شدند كه او را بكشند، و ايشان فرار كرد و به مدينه تشريف برد، آنهايى كه همراه پيغمبر بودند و دعوت پيغمبر را قبول كردند همين مردم طبقه سه بود ـ همين فقرا. اصحاب «صُفّه» ـ كه معروف است ـ اينها يك عده‌اى بودند كه توى مسجد، از باب اينكه منزل نداشتند، توى مسجد مى‌آمدند روى صفه‌اى، روى سكويى آنجا مى‌خوابيدند. در جنگهايى كه مى‌شد، اينها نداشتند چيزى. يك خرما را ـ اينطور مى‌گويند ـ يك خرما را اين دهنش مى‌گذاشت در مى‌آورد مى‌داد به او؛ او دهنش مى‌گذاشت، در مى‌آورد مى‌داد به او! اينطور بود وضعشان. اينها را پيغمبر بسيج كرد بر ضد اين سرمايه‌دارها، بر ضد اين قدرتمندها، بر ضد اين مشركين كه مردم را غارت مى‌كردند. تبليغات غرب اين بود كه نه؛ اين عكس بود كه اينطور بود كه پيغمبرها آمده‌اند كه مردم را تخدير كنند و قدرتمندها آنها را بچاپند! در صورتى كه پيغمبرها تاريخشان معلوم است، اينها آمده‌اند كه بسيج كنند اين مستمندان را كه بروند و اين غارتگرها را سر جاى خودشان بنشانند، و عدالت اجتماعى درست كنند. نگاهى به تاريخ نهضت علما در سدۀ اخير در روحانيون هم مى‌گويند كه اينها اهل دربار هستند؛ قدرتمندها اينها را درست كرده‌اند كه اينها مردم را تخدير كنند، و آنها بچاپند. من خودم در يك اتوبوسى در تهران، با دو نفر از آقايان نشسته بودم. در زمان رضاشاه بود. از طرف شمال شهر مى‌آمدم به طرف جنوب. چند نفر هم توى اتوبوس بودند. دو نفر با هم شروع كردند صحبت كردن. يكى‌شان به ديگرى گفت كه من سالها بود كه اين هيكلها را نديده بودم. اشاره كرد به ما؛ ما سه نفر معمم بوديم. بعد گفت كه اينها را انگليسها درست كردند كه در نجف و در قم مردم را [اغفال] بكنند، و به نفع آنها [ساكت] بكنند. البته آن آدم جاهل بود؛ نه اينكه [مغرض] بود. تزريق كرده بودند، گفته بودند، باورشان آمده بود. بسيارى از جوانهاى ما هم باورشان آمده بود. در صورتى كه تاريخ خود ما، همين چند سال، اين صد سال اخير، اين صد سال اخير را وقتى ما ملاحظه كنيم ـ جلويش هم همين‌طور بوده؛ ما اين صد سال اخير را كه ما ملاحظه كنيم ـ هر جنبشى كه واقع شده است از طرف روحانيون بوده است بر ضد سلاطين . جنبش تنباكو به ضد سلطان آن وقت۲ بود. جنبش مشروطه بر ضد رژيم بود؛ البته با قبول داشتن رژيم، عدالت مى‌خواسته‌اند ايجاد كنند. در زمان خود ما چندين نفر قيام كردند روحانيون بر ضد رضاخان، چندين دفعه: يك دفعه از خراسان، يك دفعه از آذربايجان، يك دفعه از اصفهان. و همۀ اطراف ايران را دعوت كردند به قم؛ كه ما اينها را شاهد بوديم و اينها همه قيام بر ضد رضاخان بود. البته قدرتْ او داشت و شكست اينها را. علماى آذربايجان را گرفت و برد ـ در سُنقُر ـ گمان مى‌كنم بود. دو نفر بزرگان علماى آنجا مرحوم آميرزا صادق آقا،۳ مرحوم انگجى،۴ اينها را بردند در سنقر، يا آنجاها طرف كردستان. آنجاها مدتها آنها در آنجا تبعيد بودند. بعد هم كه رهايشان كردند، مرحوم آميرزا صادق آقا آمد قم ماند و ديگر نرفت به آذربايجان، و در همانجا فوت شد. علماى مشهد هم كه قيام كردند، تمامشان را گرفتند آوردند تهران حبس كردند. و علماى بزرگشان را مى‌بردند در كلانتريها يا در عدليه، مى‌بردند توى خيابان با سر برهنه هم راه مى‌رفتند كه بروند آنجا استنطاقشان كنند! علماى اصفهان هم كه آمدند اينجا، شكستند آن اعتصابشان را؛ با فشار، با حيله. بلكه آن‌وقت معلوم شد، مى‌گفتند كه مرحوم حاج آقا نوراللّه۵ ـ كه بزرگشان بود ـ او را مسموم كردند. قيام بر ضد اينها از روحانيون شروع مى‌شد. البته مردم هم تا يك حدودى كمك مى‌كردند. نگرانى استعمار از دو نيروى الهى لكن در عوض مردم را اينطور گفتند كه آخوند جماعت اصلش دربارى است! اينها براى دربار كار مى‌كنند، مى‌خواهند سلطنت محفوظ باشد، مى‌خواهند دربار باشد. و حال آنكه اينها برخلاف آنها بودند. و درست عكس تبليغ مى‌كردند. چرا؟ براى اينكه اينها مى‌ديدند كه دو تا قوه هست كه اگر اين دو تا قوه باقى بماند نمى‌شود اربابهاى اينها منافع ايران را ببرند؛ كارشناسهاى اينها فهميده بودند كه اين دو تا قوه اگر در ممالك شرق باشد، بايد آنها دستشان را از شرق بشويند: يكى قوّه اسلام بود؛ اگر اسلام قدرتش در شرق باشد و قدرت اسلام حكومت كند، نمى‌گذارند كه بيايند آنها هر چه ما داريم ببرند و هر چه از نيروهاى انسانى و غيرانسانى داريم از بين ببرند؛ يكى هم روحانيت؛ كه اگر اين طايفه باشند مردم چون با اينها همراه هستند، نمى‌گذارند كه آنها به منافعشان برسند. پس اين دو تا قدرت بايد شكسته بشود: هم قدرت اسلام، و هم قدرت روحانيون. قدرت اسلام را به اينكه دينْ افيون جامعه است. حتى نويسندگان خبيث ما هم گاهى اين حرفها را مى‌زدند. حتى در امروز هم اين حرف هست. در امروز هم اين حرف هست! در عين حالى كه دارند با چشمشان مى‌بينند كه اين قدرت روحانيين بود كه مردم را بسيج كرد و بر ضد اين رژيم قيام كردند، نمى‌توانند اينها ببينند اين [را]، اين قدرت را مى‌خواهند بشكنند. يعنى اينها عمال همانها هستند كه مى‌خواهند اين قدرت را بشكنند. اينها مطالعه كردند ديدند كه اگر اين قدرت هم محفوظ باشد، چون مردم و توده همراه اينها هستند، اگر يكوقت صدايشان درآيد ديگران هم بسيج مى‌شوند. چه بكنند در بين خود مردم اينها را بشكنند؟ در زمان رضاخان طورى كردند، طورى كردند كه شوفرها ـ مى‌گفتند ـ كه آخوند را سوار ماشين نمى‌كردند. يكى از دوستان من، از علماى آن‌وقت گفتند كه ـ خدا رحمتش كند ـ گفتند: من از عراق كه مى‌خواستم بيايم به قم، رفتم ماشين بگيرم، شوفر گفت كه ما بنا گذاشته‌ايم دو طايفه را سوار نكنيم: «يكى فواحش را، يكى آخوندهارا»! زمان رضاشاه اينطور تبليغ بود. يعنى تبليغ، نه اينكه آن شوفر [خودش مى‌خواست]، آن شوفر را به او همچو فهمانده بودند، تبليغات اينطور بود كه فهمانده بودند به اينها. عمال آنها همه جا، در همه جا مشغول تبليغ بودند بر ضد اينها. براى چه؟ براى اينكه اگر اينها يك رشدى داشتند، اگر اينها در بين جامعه همان‌طورى كه بايد باشند باشند، نمى‌گذارند كه هر طايفه‌اى بيايد، هر مملكتى بيايد يك گوشه‌اى اينها را ببلعد. مردك۶ مى‌گفت كه «اگر من نباشم، ايران تجزيه مى‌شود، ايران مى‌شود ايرانستان»! ايشان نيستند و ايران هم همان ايران است. نه تجزيه شد نه ايرانستان شد؛ و دست آنها هم قطع شد. تبليغات فزاينده عليه اسلام و روحانيت برادرها! توجه داشته باشيد باز هم شياطين هستند. باز هم آنهايى كه مى‌خواهند اين دو مسئله را به كرسى بنشانند: اسلام را بگويند كه نه، حالا ديگر وقتش نيست. همين ملعونها حالا هم مى‌گويند، همينهايى كه از عمال ديگران هستند، الآن هم اين حرف را مى‌زنند «اسلام مال 1400 سال پيش از اين است!» اين اسلامى كه حالا تحركش همچو شد كه اين رژيم را از بين برد، تحرك از اسلام بود، فرياد اسلام بود كه رژيم را از بين برد، اينها مى‌خواهند اين را بشكنندش. اينها خدمتگزار آنها هستند، يا عالماً عامداً كه خيانتكارند يا از روى نفهمى! همينها باز آن قدرت دوم را مى‌خواهند بشكنند. حالا بدتر از آن‌وقت است. حالا خارجيها لمس كرده‌اند كه اسلام همچو كارى مى‌تواند بكند، لمس كرده‌اند كه روحانيون همچو كارى مى‌توانند بكنند، حالا بيشتر از آن‌وقت تبليغات مى‌كنند. عمال آنها حالا بيشتر از آن‌وقت تبليغ مى‌كنند. آنهايى كه از خارج آمدند حالا در اينجا و مشغول توطئه هستند، بيشتر از آن‌وقت اين تبليغات را خواهند كرد و مى‌كنند. و لهذا مى‌خوانيد در بعض مقالاتشان باز همان مسائل هست. منتها نمى‌توانند علنى بگويند؛ در پرده، در پرده با يك جهاتى. علنى صاف نمى‌توانند بگويند، در پرده‌اى، در چيزى همان مسائل را مى‌گويند. اين همان مطالبى است كه از اول زمان رضاخان ـ پيشترها هم بوده اما از اول زمان رضاخان ـ تا امروز و تا وقتى كه پسرش از ايران رفت، اين دو تا مسئله بود، اين دو تا تبليغ بود: تبليغ بر ضد اسلام، تبليغ بر ضد روحانيت؛ يعنى اسلام، و خدمتگزاران اسلام. اين دو تبليغ از زمان رضاشاه بود. در زمان او بسيارى از مردم هم، به واسطۀ تبليغات زيادى كه كردند و فشارى كه از آن طرف آوردند و اذيتهايى كه كردند به اين طايفه، آن‌وقت، عدۀ زيادى باورشان آمده بود. در زمان اين هم، باز عدۀ زيادى از جوانهاى ما بازى خوردند، گول خوردند، پشت كردند بر اسلام، پشت كردند بر روحانيون. انقلاب به رهبرى روحانيت و حالا هم كه فهميدند كه اين قدرت اسلام بود كه اين سد بزرگ را شكست و اين قدرت روحانيون بود كه در همه جا مردم را بسيج كرد، هر جا رفتيد آخوند آن شهر مردم را بسيج كرد و همه را با هم متحد كردند و همه در منبر و محراب مردم را جمع كردند و جوش دادند به هم تا اين سد را شكست، حالا هم باز يك طايفه‌اى، اشخاصى با نغمه‌هاى مختلف، زير پرده و روى پرده، مى‌خواهند همين مسائل را بگويند. يعنى همان مطلبى كه آن‌وقت از حلقوم افرادى كه در زمان رضاخان بود در مى‌آمد، حالا هم از حلقوم يك طايفه‌اى حالا در مى‌آيد كه همان دو مسئله است: «اسلام كهنه شده است، اسلام نمى‌شود ديگر. روحانيون، آخوندها، بايد بروند سراغ كارشان! بايد بروند سراغ چه؛ ديكتاتورى آخوندى مى‌خواهد درست بشود!» من نمى‌دانم اين ديكتاتورى آخوندى كجاست؟! آخر كدام آخوند ديكتاتور است كه اينها مى‌گويند؟! حزب سازى و گروه بازى در هر صورت بيدار باشيد برادرها كه همان دامهايى كه آن‌وقت بود، و ما را به سياهروزى رساند و اسلام را از نظر ملت، نه همۀ ـ البته ـ ملت، بسيارى از روشنفكرها انداخت و روحانيون را از نظر آنها انداخت، همان نقشه الآن هست؛ همان نقشه. الآن هم همان مطالب هست و همان حرفها هست. گروه گروه با هم مى‌نشينند، هى گروه درست مى‌كنند؛ گروه! ما زحمت كشيديم، روحانيين زحمت كشيدند، اين قشرهاى مختلف را جوش دادند به هم تا اين كار را انجام دادند، تا اين سد را شكستند، الآن جمعيتهاى زيادى پيدا شده‌اند. شما در روزنامه‌ها بخوانيد ببينيد، هر روز مى‌بينيد كه گروه كذا، گروه كذا، گروه كذا. هى تكه تكه. چيزى نيستند اما خوب، هى تكه تكه مى‌شوند. وقتى گروه گروه كنار رفتند يعنى آنكه اسلام مى‌خواست با هم جوششان بدهد و روحانيون زحمت كشيدند و جوششان دادند به هم، حالا همينهايى كه دعوى اين را مى‌كنند كه ما ملت را مى‌خواهيم، ما خلق را مى‌خواهيم، همينهايى كه دعوى روشنفكرى دارند اينقدر، اگر چنانچه خائن باشند كه خوب معلوم است كه از روى فهم مى‌گويند و اگر نباشند، اينقدر فهم ندارند كه اين گروهها كه به هم متصل شد، اين سيل عظيم پيدا شد و اين سد بزرگ را شكست، حالا دوباره؛ تا حالا با هم منسجم شده بودند؛ حالا جديت دارد مى‌شود كه گروه گروهشان كنند. هى اين گروه برود كنار آن گروه برود كنار، آن گروه برود كنار، همه از هم جدا، تا باز راه باز بشود براى آنهايى كه مى‌خواهند استفاده بكنند. همه زير پرچم اسلام متوجه باشيد گروه گروه نكنيد. اين مملكت با وحدت كلمه پيش برد، متفرقشان نكنيد. وَاعتَصِمُوا بِحَبلِ‌اللّه‌ِ جَمِيعاً و لاتَفَرَّقْوا۷ اين آيۀ قرآن را بپذيريد. همه بچسبيد به ريسمانى كه بين شما و خداست، و آن اسلام است. متفرق نشويد از هم. جدا جدا نشويد. هى حساب را جدا نكنيد. آن حساب جبهۀ كذا، آن حساب نهضت كذا، آن حساب حزب كذا، آن حساب گروه كذا، آن حساب حزب چه، كذا، جدا نكنيد همه را. همه با هم باشيد، همه دوست باشيد. حزب سازى دشمن درست كردن است. هى اين يكى از آن طرف بكشد؛ آن از آن طرف بكشد، آن از آن طرف بكشد. همه تحت يك رايت باشيد. همه تحت يك پرچم باشيد؛ همان پرچمى كه شما را پيروز كرده است تا حالا، از اين به بعد هم دنبال همان باشيد. و اگر باشيد، ان‌شاءاللّه پيروز خواهيد شد. و من اميدوارم كه نتوانند اينها ديگر شكاف صحيحى وارد كنند. ان‌شاءاللّه خداوند همه‌تان را توفيق بدهد، سلامت باشيد.
