

[بسم اللّه الرحمن الرحيم] شرح هجرت از عراق و ورود به فرانسه ... و بعدش رئيس اطلاعاتشان آمد پيش من و راجع به اينكه: شما خوب است ايران را مسلح نكنيد، خوب است فعاليت نكنيد؛ ما تعهداتى داريم نسبت به دولت ايران، من گفتم كه خوب، شما تعهداتى نسبت به دولت ايران داريد اما من نسبت به آن تعهدى ندارم؛ و ما هم تعهداتى خودمان داريم نسبت به اسلام و نسبت به ملت خودمان. ما به كار خودمان ادامه مىدهيم، شما هم هر كارى مىخواهيد بكنيد. گفت: آخر شما هر روز اعلاميه مىدهيد، هر روز يك نوارى مىفرستيد و چه مىكنيد؛ اين را كمش كنيد. گفتم نه! من اعلاميه مىدهم، نوار هم پر مىكنم و مىفرستم. منبر هم اگر رفتم صحبت مىكنم. اينها چيزى است كه من نمىتوانم خلافش را بكنم. او هم رفت و بعد تشديد كردند به طورى كه من ديدم كه اينها ديگر تحمل مطلب را ندارند؛ و پيشتر چون اين را گفته بود كه فلانى حالا هيچ اما شماها (رفقاى ما) را چه خواهيم كرد، من ديدم كه ممكن است يكوقتى اينها به رفقاى ما يك تعرضى بكنند و ما هم مكانى پيشمان مطرح نيست، ما مىخواهيم كارمان را انجام بدهيم، بنا گذاشتم كه بروم به كويت و از آنجا بعد به يكى از ممالك اسلامى بروم. با اينكه ويزا هم داشتيم، در سر حد كويت باز دولت كويت مانع شدند از اينكه ما برويم. حتى اجازۀ اينكه ما برويم به فرودگاه از آنجا پرواز كنيم، آنقدر هم اجازه ندادند. ما باز برگشتيم به عراق. معلوم شد كه خود آنها هم تفاهمى داشتند؛ منتظر ما بودند! همان جمعيتى كه ما را آورده بودند باز آنجا ايستاده بودند! ما برگشتيم عراق و ما را بردند بصره و بعد از چندين ساعت بردند بغداد. و از بغداد هم ديديم كه حالا بياييم اينجا، تا بعد بتوانيم يك فلان محلى براى خودمان انتخاب كنيم. موقتاً آمديم به فرانسه. الزام شرعى و عقلى و من خودم را ملزم مىدانم، يعنى ملزم شرعى مىدانم، عقلى مىدانم، كه در يكوقتى كه مردم ايران قيام كردهاند و دارند كشته مىدهند، جوانهايشان را گرفتهاند، از آنها يك دستهاى را كشتهاند، يك دستهاى را حبس كردهاند، عدهاى از علماى ما الآن در حبس هستند، عدۀ زيادشان در تبعيد هستند، و مردم همه از بچۀ كوچك تا پيرمرد ايستادهاند الآن در مقابل دستگاه شاه و همه با يك صدا مىگويند ما شاه را نمىخواهيم، همه مسئول مىشويم براى اين ملت. و اين ملت ـ هر ملتى ـ حق دارد خودش تعيين كند سرنوشت خودش را. اين از حقوق بشر است كه در اعلاميۀ حقوق بشر هم هست. هر كسى، هر ملتى خودش بايد تعيين سرنوشت خودش را بكند، ديگران نبايد بكنند. اين ملت ما هم الآن همه ايستادهاند و مىخواهند سرنوشت خودشان را تعيين كنند. و اين است كه ما، اين آدمى كه به ما خيانت كرده است، به اسلام ما، به دين ما خيانت كرده است، مخازن ما را دارد به اجنبى مىدهد در مقابلش يا اسلحه مىگيرد و مردم را مىكُشد، و يا مىگيرد و مقدارى ـ يك مقدارش ـ را خرج همين كارها مىكند، باقىاش را هم خودشان و رفقاى خودشان از بين مىبرند، يك مردمى كه حالا ايستادهاند و دارند خون مىدهند براى اين كار، مايى كه در خارج هستيم مكلف هستيم كه با اينها همزبان باشيم. الآن آنها، همين الآن هم كه ما اينجا نشستهايم شما بدانيد كه در آنجا انقلاباتى هست. الآن در ايران، همين چند روز پيش از اين، در خيلى از جاهاى ايران آدم كشتهاند. خيلى است! الآن هم كه ما اينجا نشستهايم باز نمىدانيم، شايد الآن هم در ايران يك صدايى باشد و هست؛ اما حالا كشتار هست يا نه، الآن ما نمىدانيم. چرا؟ دوريم. هر روز اين مسائل هست. آنها در ميدان مبارزه هستند و مشغول مبارزه هستند، ماها اينجا بىتفاوت باشيم و مشغول به مثلاً كارهاى عادى خودمان باشيم! اين بر خلاف انصاف، بر خلاف انسانيت، بر خلاف شرع، بر خلاف همۀ اينها هست. وظيفۀ ما، كمك به نهضت ما موظفيم كه با آنها هر اندازهاى مىتوانيم [همراهى كنيم]، هركس به اندازۀ قدرت خودش. من مىتوانم الآن با شما صحبت كنم و شما را دعوت كنم به اينكه با ملت خودتان كه براى منافع همه ـ كه شماها هم جزء آنها هستيد ـ قيام كردند [متحد شويد ]و شماها موافقت كنيد، اين جبهههاى خارجى هر چه هستند، اينها همه همدست بشوند؛ من به اندازهاى كه مىتوانم براى شما چند نفر الآن صحبت كنم صحبت مىكنم؛ آن مقدارى هم كه مىتوانم بنويسم مىنويسم منتشر مىكنم؛ شما هم به هر اندازهاى كه مىتوانيد. تظاهر، هر وقت وقتش شد، مناسب شد؛ نوشتن، گفتن، به روزنامهنگارها چيز گفتن، هر چه مىتوانيد. هر كس به اندازهاى كه مىتواند با اين ملت ضعيف كه الآن تحت چكمۀ اين بىانصافها هست بايد همراهى كرد. و يك همچو قيامى كه الآن در ايران هست من گمان ندارم در تاريخ سابقه داشته باشد، اين را كه يك مسئلۀ واحدى را همه بخواهند. الآن همه، اين بچههايى كه تازه خودشان هم الآن نمىدانند چه چيز دارند مىگويند اما مىگويند ما شاه نمىخواهيم! يا اينكه همه گفتهاند اينها هم مىگويند. يك بچۀ هفت ـ هشت ساله، پنج ـ شش ساله! آنكه زبان باز كرده الآن مىگويد كه مرده باد شاه! براى اينكه ديده همه مىگويند او هم مىگويد. اين زبان همه است، اين منطق همه است. و در طول تاريخ شايد ما نداشته باشيم يكوقتى كه همه يك مطلبى را با هم بگويند؛ يعنى، آنكه در آن طرف ايران ـ در اقصا بلاد ايران ـ است با آنكه در مركز است حرفش يكى باشد. الآن وضع اينطور شده است. و يك ملتى وقتى وضعش اينطور شد، اين پيش مىرود. اين ديگر نمىشود كه اين ملتى كه ايستاده الآن در مقابل ظلم و در مقابل قلدريها، و آنها با توپ و تانك و او با مشت، دارد مقاومت مىكند و نمىرود كنار، اين ملت شكست نمىخورد. تبليغات دشمن براى ايجاد تفرقه الآن تبليغات مختلف شروع شده است. شروع بود، زياد شده است. تبليغات مختلف براى اينكه بشكنند اين وحدت را، و جبهههاى مختلف، اشخاص مختلف [را]. اينها با آن صورتها. حتى گفتند كه بنا دارند كه در دانشگاه ـ وقتى كه باز شد دانشگاه ـ يك دسته سازمان امنيتى را به صورت دانشجوها بياورند و شعار كمونيستى بدهند براى اينكه به مردم بفهمانند كه اگر شاه نباشد خواهد اينطور شد! اين شاه از كمونيستها هم بدتر است. اين شاه، هر كسى از اين شاه، از اين آدم كه بهتر است! اين چه گذاشته براى مملكت ما؟ اين جز اينكه همهاش تبليغات [است]؟ چقدرها خرج تبليغات در داخل و خارج مىشود تا اينكه روزنامهها در خارج براى او دروغها را بنويسند و در داخل برايش دروغها را بنويسند. اين مشغول اين كارهاست. و مشغول جمع كردن مال و در اطراف دنيا زينت تهيه كردن و زمين تهيه كردن. همين است كار ايشان! كار ايشان ديگر چيست؟ ... . يا آدمكشى و آدمزنى است، يا يك استفادۀ اينطورى؛ از مردم دارد استفاده مىكند و مال اين ملت را دارد تضييع مىكند. حرف ما اين است. ما يك كلمه حرف داريم و آن اين است كه اينهايى كه نشستهاند سر اين خوان يغما، كه اسمش ايران است، و هركس از هر طرف آمده است، هر مملكتى از هر طرف آمده است، دارند از اين خوان يغما مىخورند و اين ملت ما كنار اين دارد گرسنگى مىخورد، ما مىگوييم اين نباشد. ما مىگوييم يك مملكتى ما داريم، نفت دارد، مخازن ديگر دارد، غنى است مملكت ما، اين مملكت را براى خودمان بگذاريد. خودمان كارهايش را مىكنيم. اگر بخواهيم هم كارشناس بياوريم، خودمان مىآوريم. چرا شما بياوريد با ماهى ـ نمىدانم ـ چند صد هزار تومان! كارشناس مىآوريم كه اينطور نباشد. خودمان كارشناس درست مىكنيم. فرهنگ استعمارى، مانع رشد استعدادها دانشگاه از وقتى كه اميركبير ايجاد كرده است تا حالا، به قدر هفتاد سال يا... خيلى سال مىگذرد از عمرش، لكن نگذاشتند جوانهاى ما درست بشوند، خوب سرانجام كار را انجام بدهند. اصلاً مانع شدند از اينكه رشد بكنند جوانهاى ما. دانشگاههايى، كه به دست ديگران درست شده است كه نگذارند رشد در آن پيدا بشود. نظاميهاى ما را نمىگذارند كه تربيت نظامى صحيح بشوند. مستشارهاى امريكايى اينها را به راه كج مىبرند؛ يعنى راهى كه براى آنها فايده دارد مىبرند! فرهنگ ما فرهنگ استعمارى است. ما بايد فرهنگ خودمان را داشته باشيم. اين فرهنگها فرهنگهايى است كه نمىگذارند بچههاى ما با فرهنگ بزرگ بشوند. يك لوزه الآن مىخواهد عمل كند، همين خود يكى از چيزهايشان اين بود كه از اروپا آوردند اين لوزه را عمل كرد! خوب، تويى كه مىگويى كه ما ديگر مملكتمان را برديم تا آنجا! لوزهتان را هم داريد جاى ديگر عمل مىكنيد! پس معلوم مىشود كه شما هيچى نداريد! يك خط مىخواهند بكشند از اينجا به آنجا، از خارج مىآورند و درست مىكنند براى اينكه يك خطى بكشند! آن وقت يك قرارداد با يك كمپانى مىبندند ـ در يكى از اين قراردادها بوده است، من يادم نمىماند اين چيزها ـ كه نمىدانم چند متر راه درست كرده بود و باقى آن را برداشت و رفت پى كارش! اينها اينطور ريختند به جان اين مملكت. گازش را شوروى مىبَرد، نفتش را امريكا مىبَرد! ما كه مىگوييم كه حكومت اسلامى مىخواهيم، مىخواهيم جلوى اين هرزهها گرفته بشود؛ نه به منطق شاه كه مىگويد اينها مىگويند كه ما مىخواهيم برگرديم به زمان هزار و چهار صد سال پيش از اين! ما مىخواهيم به عدالت هزار و چهار صد سال پيش از اين برگرديم نه اينكه زندگىمان زندگىِ آن وقت بشود. نه؛ همۀ مظاهر تمدن را با آغوش باز قبول داريم لكن اينهايى كه اينها دارند مظاهر تمدن نيست. اين همه آدمكشى مظاهر تمدن است؟! اين حكومت نظامى ـ عرض مىكنم كه ـ به جان مردم ريختن، اين مظاهر تمدن است؟! اين همه نفتهاى ما را به ديگران دادن و در مقابلش اسلحهاى كه نمىتوانند اين اسلحه را به كار ببرند. اسلحههايى كه به ايران مىآورند ما نداريم كسى كه كارشناس باشد، بداند اين را چه جورى بايد به كار انداخت، بايد خود مستشارهاى آنها بالاى سرش باشد! پايگاه درست كردند اينجا! پايگاه امريكايى درست كردند به صورت اينكه ما مىخواهيم مملكتمان را چه بكنيم! پايگاه امريكاست اينجا! ما اينكه حرفمان است اين است كه مىخواهيم اينطور اين آشفتگى كه الآن اين آقا ايجاد كرده است، اين نوكر ايجاد كرده براى اربابهاى خودش، ما مىخواهيم اين نباشد. رژيم پهلوى دستنشاندۀ اجانب از روز اول كه من يادم است ـ شماها جوانيد يادتان نيست ـ از روز اولى كه رضاشاه كودتا كرد، كودتايى بود كه با دست انگليسها بود! خود انگليسها هم بعد از اينكه اين رفت، در راديو دهلى گفتند كه (من خودم شنيدم) ما رضاشاه را آورديم وليكن خيانت كرد برديمش! آن وقتى كه بردند او را به جزيرۀ كذا،۱ در راديو دهلى ـ كه مربوط به انگليسها بود ـ گفتند كه ما رضا شاه را آورديمش سر كار و بعد از اينكه خيانت كرد او را برديم! خود آقاى محمدرضا خان گفت! در يكى از چيزهايش نوشته بود ـ كه شايد هم در همان خدمت براى وطنم۲ باشد ـ لكن بعدش اين را از بين بردند، ديدند بد حرفى زده است! كه متفقين وقتى كه آمدند اينجا، صلاح ديدند كه من باشم! از خاندان ما باشد! لكن جنابعالى هم دست نشانده هستى! «صلاح ديدند كه من باشم» معنايش اين است كه آنها مرا قرار دادند. ما مىگوييم نمىخواهيم يك كسى را كه با صلاح متفقين آمده اينجا، و حالا هم براى متفقين دارد كار مىكند، زحمت مىكشد، همۀ هستى ما را دارد به باد مىدهد. استقلالْ ما نداريم، آزادى بيان نداريم، آزادى قلم نداريم، هيچى نداريم. نابودى كشاورزى و تزايد فقر زراعت يك مملكت زراعى كه زراعتش بايد صادر بشود چقدرها، اينها براى 33 روز ـ مثل اينكه اينطور نوشته بودند، 33 روز يا 34 روز، يك همچو چيزى دارد ـ باقى آن را بايد از خارج بياورند. شما الآن مىبينيد كه از خارج هى سيل گندم است و جو است و چه و چه و چه، تخم مرغ است. و همه چيز را از خارج دارند مىآورند. اينها به اسم «اصلاحات ارضى» زراعت ايران را به باد دادند؛ يعنى دهقان و رعيت بيچاره را بيچاره كردند كه ديگر نتوانستند اينها بمانند در مزرعههاى خودشان. از آنجا كوچ كردند و آمدند به تهران. و اطراف شهر تهران به وضع بدى زندگى مىكنند. به وضع بسيار اسفناكى. الآن عدۀ كثيرى زياد ـ شايد قريب چهل مورد، چهل محل، شايد اين مقدارها كه صورتش را به من دادهاند كه در نجف اين صورت پيش من بود كه در كجاى شهر فلان عده، در كجاى شهر فلان عده، همين طورى در شهرْ متفرق، با كوخهاى كوچك، با چادرنشينى، اينطورى است. در تهرانِ مركز اينطور هست كه با چادرنشينى و كوخنشينى دارند اينها زندگى مىكنند! نوشته بود كه [اگر]بخواهد يك كوزه آب براى بچههايش بياورد، بايد نمىدانم چند پله، صد پله، چقدر، از آن گودالى كه اينها زندگى در آن مىكنند بايد بياورند به بالا، برسند به اين شير آبى كه اينجا گذاشتهاند. در زمستانِ سرما اين زن بايد اين كوزه را بياورد بالا و بعد از اين پلهها برگردد يك كوزه آب ببرد براى بچههايش. حيات رژيم، مغاير آزادى و استقلال ما مىگوييم اين وضع آشفته بايد از بين برود. از آن طرف خرجهاى خودشان آنطور خرجهاست كه همين آخرى ـ من خواندم كه ـ براى فلان ويلايى كه براى يكى از خواهرهاى شاه بود، خود ويلا را چقدر خريدند. الآن من يادم نيست ولى زياد بود؛ پنج ميليون دلار! پنج ميليون دلار براى خرج گلكارى و زينت گلكارى! اين وضع اينها! و بيشتر از اين است كه الآن ما نمىتوانيم تصورش را بكنيم. اين وضع عدۀ كثيرى از مردم كه در خود شهر تهران زندگى دارند مىكنند با يك چادرى، با يك كوخى، بى همه چيز؛ نه يك چراغ دارند، نه يك ـ عرض بكنم كه ـ آب دارند؛ اسفالت و اين حرفها هم كه اصلاً معنى ندارد براى آنها! ما كه مىگوييم حكومت اسلامى، مىگوييم اين وضع بايد از بين برود. نمىگوييم كه حكومت اسلامى... شاه مىگويد كه اينها مىگويند بايد ما برگرديم به آن زمانى كه با الاغ راه برويم! كدام آدم اين حرف را زده كه شما بايد با الاغ برويد؟! ما مىگوييم كه اين وضع را بايد به هم زد. و تا محمدرضا و دودمان پهلوى هست، ما نمىتوانيم يك روى آزادى و يك روى استقلال براى مملكتمان ببينيم. اين يك نوكرى هست كه گذاشتهاند او را اينجا و «مأمور» براى وطنش هست! خودش هم مىگويد «مأموريت براى وطنم»! راست مىگويد اما مأموريت از امريكا! مأمور است از جانب امريكا براى وطنش كه اين وطن را، وطن بيچاره را، نه بگذارد رشد معنوى بكند و نه مالشان را خودشان بخورند. مالشان بايد نصيب امريكا بشود. حكومت اسلامى يعنى حكومت عدالت ما كه مىگوييم حكومت اسلامى، مىگوييم حكومت عدالت، ما مىگوييم يك حاكمى بايد باشد كه به بيتالمال مسلمين خيانت نكند، دستش را دراز نكند بيتالمال مسلمين را بردارد، ما اين يك مطلب را مىگوييم. اين يك مطلب مطبوعى است كه در هر جامعۀ بشرى كه گفته بشود، براى هركس گفته بشود، از ما مىپذيرند. ملت ما امروز قيام كرده است براى اين مطلب كه اين آدم به ما خيانت كرده، اموال ما را خورده است و برده است و ـ عرض مىكنم كه ـ در ممالك ديگر براى خودش و براى خانوادهاش و براى اتباعش ويلاها خريده و ـ عرض مىكنم كه ـ زندگيهاى بزرگ تهيه كرده است و ما گرسنه هستيم. گرسنهها جمع شدهاند مىگويند كه ما نمىخواهيم او را. چه مىگويد؟ خوب، منطق ما اين است، ما غير از اين حرفى نداريم. تبليغات سوء حالا در ضمن، روزنامههاى اينجا هر چه بخواهند بنويسند: اسلام ارتجاعى است! خوب، هر چه هست، اينها اين كلمه را، شما اين را جواب بدهيد. من اين كلمه را كه مىگويم، اين روزنامهها، همۀ روزنامههاى دنيا، جمع بشوند جواب اين كلمه را بدهند كه آقا ما مخازن نفت داريم، مخازن مس داريم، مخازن چيزهاى ديگر داريم، همه چيز داريم، لكن دارند مىبرند، غارت مىكنند؛ ما ملت ضعيف عقب افتاده نمىخواهيم غارت بشويم! شما مىگوييد عقب افتادهايم، بسيار خوب، نمىخواهيم آقا؛ شما كه غارت مىكنيد جلو افتاديد، مايى كه غارت شديم عقب افتاديم! شما به ـ عرض مىكنم كه ـ «دروازۀ تمدن» رسيديد كه داريد مردم را غارت مىكنيد! مردمْ ديگر شايد نرسيدهاند به آنجا كه آزادى به آنها بدهند! مردكه مىگويد اينها نرسيدند به آن حد آزادى! نرسيدند به آن حد! من نمىفهمم يعنى چه؟! چطور نرسيدند به آن حد كه به آنها آزادى بدهند؟! مردم كه داد مىكنند كه آقا! چرا آن كارهاى غلط را مىكنى، اينها نرسيدهاند به آن؟! حالا برسند به آن حد، بايد حرف نزنند؟! هر چه تو سرشان مىزنند ديگر حرفى نزنند، تا اينكه رسيده باشند به آن حدى كه بشود به آنها آزادى داد؟! حمايت همگانى از قيام ملت مملكت ما امروز قيام كرده است، و اين قيامْ قيامى است كه همه موظفيم دنبالش برويم. يعنى از منى كه طلبه هستم تا شمايى كه محصل هستيد، تا آنكه كاسب است، تا آنكه تاجر است، تا هر كس كه هست كه اهل اين مملكت است، بايد دنبال اين اهالى مملكتش باشد تا اين كار بشود. بلكه مسئلهاى است كه منطقى است كه بشر بايد دنبالش باشد. اينها دارند حقوق اوليۀ بشريت را مطالبه مىكنند. حق اوليۀ بشر است كه من مىخواهم آزاد باشم، من مىخواهم حرفم آزاد باشد، من مىخواهم مستقل [باشم]، من مىخواهم خودم باشم. حرف ما اين است. اين حرفى است كه در هر جا شما بگوييد، همه از شما مىپذيرند. و ما همه موظفيم كه به دنبال اين مطلب باشيم. تا آن اندازهاى كه مىتوانيم به برادرهايى كه دارند كشته مىدهند كمك بكنيم. هر چه مىتوانيم آنهايى كه الآن كَاَنَّهُ در ميدان جنگ هستند، ما به اينها كمك برسانيم. هر طورى كه مىتوانيم كار كنيم: با قلم، با بيان، با صحبت، با هر چه كه مىشود، با تظاهرات. اين حرف ماست. از خداى تبارك و تعالى توفيق همهتان را مىخواهم؛ و اميدوارم كه همهتان يك اشخاص صحيح مبارز [باشيد]، با فساد مبارزه كنيد. و همه موفق باشيد، ضمن اينكه رضاى خداى تبارك و تعالى را كه همهاش اين است كه اين ملتها ملتهاى قوى باشند، ملتهاى قدرتمند باشند، ملتهاى مرفه باشند، ان شاءاللّه همه موفق باشيد كه اين مطلب را به دست بياوريد.