بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم پيروزى ملت با عنايات حق آنچه كه من مى‌خواهم عرض كنم، بعد از اينكه تبريك اين دهه را بر همۀ مسلمانها، به همۀ مظلومان تقديم مى‌كنم، اين است كه نبايد در ذهن كسى بيايد كه انقلاب مربوط به شخصى است. من بايد عرض كنم كه از باب اين كه يك فردى از افراد جامعه هستم، به همان مقدار اگر دخالت داشتم، دارم. آنچه هست از خداى تبارك و تعالى است. خداى تبارك و تعالى است كه اين ملت را منقلب كرد از يك حالى به حال ديگر. او مقلب القلوب است. اوست كه همۀ كارها و زمام همۀ امور در دست اوست و ما هيچ و هيچ اندر هيچ هستيم. عنايات اوست كه اين ملت را در حالى كه همۀ جهات شكست درش بود، طورى منقلب كرد كه بحمداللّه‌ پيروز شد و پيروزى از خداست.و من مكررتجربه كردم در اين مدتى كه وارد اين امور بودم كه بسيارى از اوقات، ما يك كارى مى‌خواستيم بكنيم منحرف مى‌شديم به‌كار ديگر،بعد مى‌بينيم‌اين‌كارانحرافى درست بود؛اين نبودجز اينكه خداى تبارك و تعالى اين كارها را مى‌كرد. سفر مى‌رفتيم، مى‌ديديم كه اين ترتيبى كه قهراً پيش آمده است، اين ترتيب صلاح بوده است نه آنى كه ما خيال مى‌كرديم. در هر امرى از امور، من با تجربه ديدم كه ما خودمان فكرمان نمى‌رسد. آن كه افكار را در دست دارد حق تعالى است، و او زمام امور را در همۀ امور به دست دارد و اين را بايد باور كنيم، ملت ما بايد اين مطلب را باور كند كه اگر يك آن، عنايات حق تعالى از عالم منصرف بشود، معدوم مى‌شود عالم. عالم هست، به پشتوانۀ ارادۀ حق تعالى. يك آن عنايت منصرف بشود، تمام ملك و ملكوت معدوم مى‌شود. دائماً ارادۀ حق است كه حفظ كرده است، منتها ما جاهل هستيم؛ نمى‌دانيم مطلب را و عمده آن است كه تمام رنجهايى كه بر بشر وارد مى‌شود، از اين جهل است؛ اين جهل اگر مرتفع بشود، رنجها مرتفع مى‌شود. اگر ببيند انسان كه همۀ كار از اوست، ديگر رنجى در كار نيست. و اين يك مرتبۀ نازلۀ از اولياست و آنها مراتب ديگرى دارند كه اسم و رسمى ندارد. بايد ما توجه كنيم به اينكه يك گوشه‌اى از دنيا هستيم، يك جمعيت چند ميليونى كه نسبت به عالم آن قدر ما ضعيفيم، كميم، جمعيت كم است. و بايد ما در همان لحظۀ اول با آن همه توطئه‌هايى كه بود از بين رفته باشيم. آن كه ما را نگه داشت خدا بود نه ما. آن كه شكست داد قدرتهاى بزرگ را و شكست مى‌دهد قدرتهاى بزرگ را خداست. چنانچه آن كه قدرت مى‌دهد اوست. قدرتهاى بزرگ نمى‌دانند كه اين قدرت خداست و رنجشان از همين معناست. و ما بايد اين معنا را باور كنيم كه ما از عنايت حق است كه از هيچ به اينجا رسيديم و از عنايات حق است كه ما توانستيم اين مملكت را ـ يعنى ملت توانست، من كه چيزى نيستم ـ توانست اين ملت، اين ملت را از زير يوغ ستمشاهى و بدتر از او، يوغ آمريكا و شوروى و امثال اينها بيرون بياورد. سابقه ندارد كه يك ملتى سرپاى خودش بايستد و بگويد نه اين و نه آن، اين سابقه ندارد. هر كس متكى به يك جايى است، گرچه همۀ اتكاها به خداست و خودشان نمى‌فهمند؛ لكن در فهم خودشان هر كسى متكى به يك جايى است. و ملت ما بحمداللّه‌ با عنايت حق تعالى و عنايت اولياى خداى تبارك و تعالى كه به آنها ايمان داد، به آنها قدرت داد، اين ملت دست رد به سينۀ همه زد و ايستاد و گفت استقلال را ما مى‌خواهيم، آزادى را ما مى‌خواهيم. و اگر به همين وضع پيش برود، مطمئن باشيد كه پرتواش همۀ عالم را خواهد گرفت. توجه دنيا به ايران بدليل قدرتمندى آن و الآن هم بحمداللّه‌ در همۀ عالم، آن چيزى كه حرفش هست، ايران است. يك دسته‌اى فحاشى مى‌كنند، يك دسته‌اى خوب مى‌گويند. اين طرح كه در همه جا مطرح است دليل بر اين است كه يك قدرتى در كار است؛ و الاّ اگر چيزى نبود، فحش هم نمى‌خورد. چنانچه قبلاً اين طور بود كه تو سرش مى‌زدند، فحشش هم نمى‌دادند. اما الآن كه مى‌بينيد كه همۀ عالم، همۀ تبليغات عالم بر ضد ماست و بسيارى از اينهايى كه به ضد ماست، خودشان نمى‌فهمند، به نفع ماست. شما لابد ملاحظه فرموديد اين تبليغاتى كه مى‌كنند و اين حرفهايى كه مى‌زنند، بسياريش به نفع ما تمام مى‌شود و خودشان نمى‌فهمند، و اين هم از عنايات خداست. عمده اين است كه ما بفهميم كه سرچشمۀ همۀ امور حق تعالى است. و ما خودمان را يك وقت بازى ندهيم كه ما در يك كارى، انجام كار را ما داديم، و منم، اين منم كه دارم اين كار را مى‌كنم، اگر اين كار يك وقت پيش آمد، شكست دنبالش است؛ شكست معنويش كه معلوم است، شكست صوريش هم مى‌شود. ولى من اميدوارم كه اين ملت به همين منوالى كه هستش و هر روز هم دارد قدرتش زيادتر مى‌شود و هر روز هم دارد پيشرفتش زيادتر مى‌شود، اين ملت به پيش برود. و دنيا ان‌شاءاللّه‌ برگردد به يك دنياى آزاد، و از زير يوغ قدرتمندان بيرون برود؛ و يك ملت آزادى، يك دنياى آزادى، [تحقق بيابد و] مظلومان دنيا از زير ظلم ستمگران بيرون بروند. و همۀ اينهايى كه طرفدارى دارند مى‌كنند از اين ملتهايى كه زير دستشان است، در حقيقت دارند پايمال مى‌كنند آنها را. اگر آمريكا از يك جايى يا از جاهايى تعريف مى‌كند، تعريف از خودش است، براى اينكه مى‌بيند همه مطيع او هستند. و اينكه از ما تكذيب مى‌كند و هر روز يك چيزى مى‌گويد، براى اينكه مى‌بيند كه اين ملت مطيع او نيست، او مى‌خواهد مطيع بشود. و شما بدانيد كه اگر يك كلمه اين ملت بر وفق رأى او حرف بزند، تمام اوضاع را او بر مى‌گرداند به نفع اين ملت؛ در صورتى كه به نفعش واقعاً نيست؛ يعنى پايمال مى‌شود باز. و من اميدوارم كه همۀ ملتها دست به هم بدهند و نگذارند كه اين قدرتها دوباره به سر كار بيايند. همدستى دشمنان براى شكست فلسطين و امروز شما فلسطين را مى‌بينيد. بى استثنا من مى‌خواهم عرض كنم، بى استثنا بايد عرض كنم كه همه دست به هم دادند، كه نگذارند كه ملت فلسطين اين راهى را كه الآن پيش گرفته است، باقى باشد؛ يا به صورت دلسوزى براى فلسطين كه حيف، فلسطين دارد چه مى‌شود، چه مى‌شود، خوب است كه يك قدرى مثلاً مماشات كنند، تا كار درست بشود! و ملت فلسطين بداند كه اگر يك قدم عقب بگذارد راجع به همين معنايى كه الآن در دست دارد، دوباره بر مى‌گردد به آن حال اول. و الآن فلسطين، يهود را تقريباً دارد پايمال مى‌كند و اميدوارم كه بكند و اگر اين معناى اسلامى را در دست بگيرد و به حرف كسانى كه خيرخواهى مى‌كنند به خيال خودشان، يا به خيال خودشان نه، مى‌خواهند گول بزنند [گوش بدهند]، كسانى كه مى‌گويند كه يك قدرى آتش بس باشد، يك پنج ماهى، يك چيزى آتش بس باشد، يك كسانى بيايند اين كار را بكنند، از اين حرفهايى كه مى‌دانيد همه، همۀ اينها براى اين است كه نگذارند كه اين فلسطين به اين كارى كه دست زده است اين كار را پيش ببرد. مى‌خواهند ساكتش كنند، دوباره پايمالش كنند. نسبت به ما هم همين طور است. اگر يك وقت ديديد كه يك روى خوشى نشان مى‌دهند، بدانيد كه اين روى خوش دليل بر اين است كه مى‌خواهند ما را پايمال كنند. هر وقت آنها روى خوش نشان دادند شما سختتر بگيريد. و من اميدوارم خداوند به بركات ائمۀ اطهار خصوصاً حضرت صاحب ـ سلام اللّه‌ عليه ـ كه اين مملكت مال اوست، [توفيق بدهد كه] اين ملت كار خودش را پيش ببرد. و همۀ آقايان، همۀ كسانى كه خدمتگزار هستند به اين ملت، ان‌شاءاللّه‌ تعالى آنها موفق باشند و منصور باشند. و السلام عليكم و رحمة‌اللّه‌.