عنوان :
...
کتاب :
...
منبع :
...
تاریخ :
...
گوینده :
...
مکان :
...
بسم اللّه الرحمن الرحيم تضعيف روحانيت برنامه اصلى رضاخان من بايد يك تاريخچه‌اى براى شما آقايان كه درك زمان رضاشاه را نكرديد عرض كنم تا بفهميد كه اين دستهايى كه در كار است چه دستهايى است. رضاخان بعد از اينكه كودتا كرد و آمد تهران را گرفت، به صورت يك آدم مقدس اسلامى خدمتگزار به ملت درآمد. حتى در جلسه‌هايى كه در محرّم انجام مى‌گرفت، در تكيه‌هاى زيادى كه در تهران بود آن وقت، مى‌گفتند او مى‌رود و شركت مى‌كند. و دستجاتى كه از نظاميها در تهران بيرون مى‌آمد، من خودم ديده‌ام و مجلس روضه‌اى كه از طرف خود رضاخان با شركت خودش تأسيس مى‌شد ـ من يكى‌اش را خودم ديده‌ام ـ اين بود تا وقتى كه حكومتش مستقر شد، اغفال كرد ملت را، اغفال كرد همۀ قشرها را، تا اينكه جاى پايش محكم شد. وقتى كه جاى پايش محكم شد، هدف اول و آن چيزى كه در رأس برنامه‌اى بود كه براى او تنظيم كرده بودند، تضعيف روحانيت بود. شروع شد برنامه به تضعيف اين قشر. برنامه اين بود كه اين قشر در بين ملت حيثيت خودش را از دست بدهد، تا اينكه بتوانند كارهايى كه مى‌خواهند انجام بدهند. روزنامه نويسهاى آن وقت و رسانه‌هاى گروهى آن وقت و قلمداران آن وقت مجهز شدند و همه به ضد روحانيت مشغول كار شدند. طورى كردند كه روحانيت را منزوى كردند. و حتى در ماشينها و تاكسيها سوار نمى‌كردند اينها را. تبليغات به طورى دامنه دار بود كه جوانهاى ما را حتى جوانهاى متدين را منحرف كردند. اول هدف، روحانيت بود. اين مدرسۀ فيضيه را كه ملاحظه مى‌كنيد، كه آن وقت شايد ششصد ـ هفتصد نفر طلبه در خود مدرسۀ فيضيه ساكن بود، روز نمى‌توانستند در مدرسه باشند، فرار مى‌كردند به باغات شهر و آخرهاى شب مى‌آمدند، براى اينكه مأمورها دنبال اين بودند كه اينها را بگيرند و ببرند و عمامه‌هاشان را بردارند. علماى تهران را تعقيب مى‌كردند. و بعضى از اشخاص موجه از علما را در كلانترى مى‌بردند و همان جا لباسشان را مى‌بريدند كه بلند نباشد، لباس روحانى نباشد، همان جا قيچى مى‌كردند. آن چه دستى بود كه روحانيون را در آن روز سرنگون كرد و كوبيد؟ و در عين حال كه آنهمه كوبيدند روحانيون را، مع ذلك گروهى كه فقط قيام كرد در مقابل رضاخان، همان روحانيون بودند. يك دفعه از تبريز علماى تبريز، يك دفعه از خراسان علماى خراسان، يك دفعه از اصفهان كه اين از همه دامنه‌اش زيادتر بود. علماى اصفهان آمدند به قم و علماى بلاد هم به اينها متصل شدند، و مع‌الأسف همۀ قيامها را شكستند. قم هم كه قيامش اساسى‌تر بود، بسيارى از اينها را آمدند بازى دادند، اغفال كردند. و از قرارى كه مى‌گفتند در رأس آنها كه مرحوم «حاج آقا نوراللّه اصفهانى» بود، از قرارى كه گفتند، او را هم مسموم كردند و همان قم فوت شد.۱ اين چه دستى بود كه روحانيون را اينطور كوبيد و روى چه مقصدى بود؟ آن چه دستى بود كه روحانيون را با قشر دانشگاهيها آنطور از هم جدا كرد كه در دانشگاه اسم يك روحانى را نمى‌شد ببرى، و در مدرسۀ فيضيه هم دانشگاهى را؟ اين چه دستى بود كه اينها را از هم جدا كرد و با هم دشمن كرد؟ و اين چه دستى بود كه دانشگاه ما را به آن صورت درآورد، كه اشخاصى كه از آن بيرون آمدند، مگر يك دستۀ متعهد، انحرافى بودند، و گرايش به مكتبهاى ديگر داشتند؟ و آن چه دستى بود كه در همين زمانى كه انقلاب پيروز شد دانشگاه را به صورت يك دژ جنگى درآورد؟ و آن چه دستى است كه الآن مشغول كار است و مى‌خواهد باز روحانيت را بكوبد؟ اينها چه ديده بودند از روحانيت، و اخيراً چه ديدند كه اينطور در فكر اينند كه در بلاد شروع كردند كه باز همان مطالبى كه زمان رضاخان بود اعاده كنند، و به روحانيين و معممين جسارت كنند و اهانت كنند؟ روحانيون مگر چكاره‌اند و آنها چه ديده بودند؟ اين چه دستى است كه اين دو قشر را از هم اينطور جدا كرده بود و حالا هم جدا كرده است؟ مگر ان‌شاءاللّه به فضل الهى اينها با هم پيوند كنند. ايجاد سلطه با جدا نمودن روحانيت از توده‌هاى مسلمان اينها با مطالعه‌هاى طولانى كه از مردم شرق و مسلمانان و بلاد اسلامى دارند و داشته‌اند، و كارشناسهاى آنها در اين بلاد اسلامى با شكلهاى مختلف آمده‌اند و مطالعه كرده‌اند و بررسى كرده‌اند، اين را يافتند كه توده‌هاى مسلمين با روحانيين نزديكند، و روحانيين در آنها نفوذ دارند. در هر شهرى ملاّى آن شهر، امام جماعت آن شهر با مردم روابط دارد و مردم از او حرف شنوى دارند، پس اگر بخواهند اين ملت را بشكافند و تحت سلطه بياورند بايد مردم را از اين روحانيين جدا و آنها را از آنها جدا كنند. خوب، بين دانشگاه و روحانى چرا اينطور اختلاف ايجاد كردند، كه در دانشگاه نشود اسم روحانى را برد، و دانشگاهى كه بخواهد نماز بخواند به طور قاچاق نماز بخواند، و در مدرسه‌هاى ما هم اگر اسمى از دانشگاه بيايد، او را به خوبى دريافت نكنند. اين هم روى همان مطالعاتى كه آنها دارند، و اين ديگر واضحتر است كه اين دو قشر، مغز متفكر جامعه هستند. اين دو قشر را اگر از هم جدا كنند مى‌توانند كارهايى را كه مى‌خواهند، انجام بدهند. و اين دو قشر اگر با هم اتصال پيدا بكنند، آنها نمى‌توانند مقاصد خودشان را انجام بدهند. و لهذا قلمها و نطقها و رسانه‌ها و اينها كه در خدمت اجانب بود، به كار افتادند، اينها را از هم جدا كردند و دشمن كردند. و در هر قشرى هم ايجاد اختلافات كردند. حالا كه اينها ديدند، آن قدرت اسلام را ديدند و قدرت روحانيون را ديدند و قدرت دانشگاه را ديدند، كه يك همچو قدرت شيطانى را اينها، با هم وقتى كه شدند سرنگون كردند، كه در دنيا كسى احتمال اين را نمى‌داد كه بتواند ايران اين مرد خائن۲ را بيرون كند؛ زيرا همۀ قدرتها پشت سر او بودند، همۀ قدرتها چه قدرتهاى غير اسلامى كه مهم امريكا بود، براى شوروى هم و چه حكومتهاى انحرافى بلاد مسلمين، تمام اينها طرفدار او بودند. شاهديم كه ما وقتى در عراق خواستيم كه شروع كنيم به طور بارزى به مقابله با شاه، عراق نگذاشت ما آنجا بمانيم. و وقتى خواستيم به كويت برويم، كويت هم نگذاشت كه ما وارد بشويم. و من ديدم كه ما در هر يك از بلاد مسلمين برويم، همين حرف است. و خدا خواست كه بهتر بشود و ما رفتيم به يك محلى كه تحت سيطرۀ ايران۳ نبود. گرچه آنجا هم ابتدائاً با ما مخالفتهايى شد، لكن كم‌كم آن مخالفتها تخفيف پيدا كرد. اينها امروز از زمان رضا شاه بيشتر در فكر هستند، زمان رضاخان مطالعات بود و ذهنيات كه اگر روحانى با دانشگاهى پيوند كنند و اگر روحانى قدرت روحانيت خودش را دارا باشد، نمى‌گذارد كه ما آنطور كه مى‌خواهيم استفاده كنيم از ايران. اين يك ذهنيتى بود، مطابق با واقع هم بود، اما ذهنيت بود. امروز آن ذهنيت ديگر براى آنها عينى شد؛ ديدند كه از روحانيت شروع شد، و دانشگاهها هم آنقدرى كه متعهد بودند پيوند كردند، و آنها هم كه نبودند، الزام پيدا كردند به اينكه هم‌صدا باشند، و ساير قشرها هم، همۀ ملت. اينها ديدند كه اين روحانيين، در عين حالى كه آنها خيال مى‌كردند كه نفوذ دارد، لكن نمى‌دانستند اينقدر نفوذ دارد. آن وقتى كه شاه به عذرخواهى افتاد، شاه مخلوع به عذرخواهى افتاد، و شريف امامى۴ را آورد روى كار، اينها هى گفتند كه خوب، ما اشتباه كرديم، ما نمى‌دانستيم كه مردم اينطور روحانيت را مى‌خواهند و ما اين اشتباه را برمى‌گردانيم، ما خدمت مى‌كنيم به روحانيون. از اين چرندها شروع كردند گفتن براى اغفال، ليكن خوب، ديگر گوشها نمى‌شنيد. مختلط ننمودن امور در انقلاب فرهنگى دانشگاهها اينها امروز ديده‌اند قدرت اسلام را، ديده‌اند كه يك جمعيت سى و پنج ميليونى كه آن جوانهايى كه بتوانند كار بكنند شايد پانزده ميليون، هجده ميليون، بيست ميليون باشد، بدون اينكه داراى يك تجهيزاتى باشند، و بدون اينكه تربيت نظامى ديده باشند، اينها با مشت غلبه كردند بر همۀ قدرتها، و آن كسى را كه آنها همه مى‌خواستند نگه دارند نتوانستند. اينها عينى شد برايشان كه اسلام چقدر قدرت دارد. حالا بدتر و بيشتر درصدد اين هستند كه اسلام را نگذارند تحقق پيدا كند. اين سنگربنديها كه در دانشگاهها شد براى چى بود و كى‌ها بودند؟ آنهايى كه ميل داشتند كه دانشگاه كه تبديل شده بود به يك غرب ساختگى، غربزدۀ ساختگى، برگردد به يك دانشگاه اسلامى، كه وقتى وليدۀ او مى‌آيد، نتيجۀ او بيرون مى‌آيد، افراد مسْلم و متعهد باشد؛ اينها بودند كه سنگر گرفتند؟ يا همانها بودند كه همان قلم و همان قدم و همان چيزهايى كه زمان رضاخان مى‌خواستند بشكنند اين اسلام را و اين قدرت را؟ اينها هستند كه سنگرگيرى كردند. ما كه مى‌گوييم انقلاب فرهنگى، و البته در همه چيز بايد باشد، لكن بايد مخلوط نكنيم امور را به هم. اينهايى كه در انقلاب فرهنگى هى صحبت مى‌كنند و صحبت كردند، و من شنيدم اينها مخلوط مى‌كنند امور را به هم، و اين راه را دور مى‌كند. دانشگاه و فيضيه، بايد فقط راجع به دانشگاه شروع كنند، كار به اين نداشته باشند اقتصاد ملت چيست. اگر دانشگاه بيايد راجع به اقتصاد بخواهد فرهنگ را جارى كند و فرهنگ اسلامى درست كند، از فرهنگ اسلامى دانشگاه هم باز مى‌ماند. و اگر قشرى ديگر كه مى‌تواند انقلاب فرهنگى درمثلاً ارتش بكند، بيايد بخواهد مخلوط كند و انقلاب فرهنگى را در دانشگاه بخواهد بيايد عمل كند، آن كار خودش هم از دستش مى‌رود. بايد هر قشرى در همان محل خودشان و در همان بنگاهى كه آنها جزئيت دارند در آنها و عضويت دارند در آنجا، همان را مشغول بشوند. نه شما انقلاب اقتصادى را دنبالش برويد، نه آنهايى كه مى‌خواهند انقلاب اقتصادى درست كنند بيايند دنبال دانشگاهها. و من به شما حالا دارم عرض مى‌كنم كه اين اختلاطها، البته افرادى هم كه اين اختلاطها را مى‌گويند من سراغ ندارم كه افرادى باشند كه خداى نخواسته خيانتكار باشند، اغفال مى‌شوند. اينهايى كه مى‌خواهند، مى‌گويند همه را بايد با هم درست كرد و جدا نمى‌كنند، قسمت قسمت نمى‌كنند، همه چيز را، يعنى اين دستگاه را با آن دستگاه، آن دستگاه را با آن دستگاه، و روى هر يك على_' حده متخصصان خودشان، متخصصان آن بنگاه مشغول كار نمى‌گذارند بشوند، اينها محتمل است كه اغفال شده باشند. نبايد ما وقتى مى‌خواهيم دانشگاه را درست بكنيم و يك انقلاب فرهنگى در دانشگاه درست بكنيم، بياييم همه چيز را با هم مخلوط بكنيم. همه جا بايد چه بشود، اما هر كدام در محل خودش. بازار بايد درست بشود، لكن دانشگاهى به بازار كارى نبايد داشته باشد. بازار يك دسته‌اى بايد بروند و آنجا انقلاب اسلامى و فرهنگى را در آنجا پياده كنند. اينها يك دسته بازارى متعهد بايد باشند. ارتش هم بايد انقلاب در آن پيدا بشود. و اميد است كه بسيار وقتش شده باشد، لكن ارتش نبايد كار داشته باشد كه دانشگاه چه مى‌گذرد در آن، به او چه ربطى دارد. در عين حالى كه همه با هم پيوند هستند، لكن هر كدام كار خودشان را بايد انجام بدهند. پيشتر گفتند كه در آن تعزيه‌هايى كه در مى‌آوردند، سابقاً، مى‌گفتند كه «شمرِ» خوب آن است كه «شمر» باشد، اگر بنا باشد كه شمر هم وقتى صحبت مى‌كند يا شعر مى‌خواند مثل امام حسين بخواند اين شمر نيست. در عين حالى كه همه بنگاه واحد بودند و همه با هم مى‌خواستند يك صحنه‌اى را درست كنند، لكن هر كس كار خودش را بايد خوب انجام بدهد، نبايد او دخالت كند در كار ديگرى. اگر هر كدام دخالت كنند در كار ديگرى، صحنه، صحنۀ خوب نمى‌شود.ما هر كدام بايد كار خودمان را خوب انجام بدهيم. اگر هر كسى در هر كارى دخالت بكند، هيچ كدامش را نمى‌تواند انجام بدهد. شيطنت براى ايجاد تفرقه بين حوزوى و دانشگاهى و من حالا به شما عرض مى‌كنم كه قلمها، قدمها، نطقها، شيطنتها دنبال اين است كه نگذارند شما ادامه بدهيد به اين چيزى كه مشغول شده‌ايد. آنها مى‌خواهند نگذارند كه قشر روحانى با قشر دانشگاهى يكى بشود. شما الآن اول كارتان است، تازه شروع كرده‌ايد، ممكن است به حسب حدسى كه من مى‌زنم كه بيايند بيخ گوش اشخاصى كه در فيضيه و در جاهاى ديگر، در مراكز علمى هستند، بيخ گوش آنها چيزهايى بخوانند كه نتيجه‌اش اين باشد كه شما با اين دسته‌ها كنار برويد، و بيايند بيخ گوش دانشگاهيها مطالبى بگويند كه شما را از آنها جدا كنند. اينها صدمه ديده‌اند از اتحاد اين ملت. اينها از اسلام الآن ترسيدند، به طورى كه ديدند خارجاً چه جور واقع شد. اينها مى‌بينند اين تظاهرات شما را، اينها مى‌بينند اين اجتماعات شما را و اين فرياد اسلامى شما را و ناراحت مى‌شوند. خلاف اسلام بودن ملى‌گرائى چند روز پيش از اين در يك نوشته‌اى ديدم كه مى‌گويد كه چرا از ملى مى‌ترسيد شماها؟ چرا نمى‌گوييد مجلس شوراى ملى؟ من به آن آقا مى‌گويم، شما چرا از اسلامى مى‌ترسيد؟! ما اين ملى كه مجلس شوراى ملى باشد، حالا بيش از پنجاه سال از آن مى‌گذرد، و ما يك اثر صحيحى از آن نديديم. هر وقت يك آدم صحيح پيدا مى‌شد، پنجاه نفر هم از نوكرهاى استعمار پيدا مى‌شدند و او را مى‌كوبيدند. من مى‌گويم به اينها كه ما تابع اين ملت هستيم، اين جمعيت. ما كه خودمان براى خودمان يك كاره نيستيم، ما مى‌خواهيم ببينيم خواست اين 35 ميليون جمعيت چى است. ما ديديم كه خواست اين 35 ميليون جمعيت اين بود كه ما اسلام را مى‌خواهيم. در تمام صحبتها از اول تا آخر اين نبود كه ما ملى‌گرا هستيم. ملى‌گرايى برخلاف اسلام است. اسلام آمده است كه همه را يك نحو به آن نظر بكند، همۀ جوامع را. ملى‌گرايى اين است كه الآن در امريكا بين سياهها و سفيد دارد واقع مى‌شود، و اين كارترى كه دعوى اين را مى‌كند كه من طرفدار بشر هستم، اين سياهان را اينطور مى‌كشد و اينطور آزار مى‌دهد. ملى‌گرايى اين است كه بعضى از اين دولتهاى عربى مى‌گويند عربيت و نه غير. ملى‌گرايى اين پان ايرانيسم است، اين پان عربيسم است، اين برخلاف دستور خداست و برخلاف قرآن مجيد است. ما كه مى‌گوييم كه جمهورى اسلامى، مجلس شوراى اسلامى، براى اينكه از آن امامزاده ما معجزى نديديم! پنجاه سال است، بيشتر، ما را عقب راندند، پنجاه سال بيشتر است كه اينها كارشكنى كردند. فرمايشى بودن مجلس قبل از انقلاب اسلامى در طول مدتى كه مجلس شوراى ملىِ آنها بود، حتى يك دفعه نشد كه مردم، مردم سراسر كشور، آزاد رأى بدهند. آن وقتى كه رضاخان نبود و محمدرضاخان نبود و زمان قاجار، من يادم هست، آن وقت خانها بودند، شاهزاده‌ها بودند، خانها دسته دسته اين مردم را به زور مى‌آوردند و به صندوقها رأى براى خودشان مى‌گرفتند، مردم هيچكاره بودند، نمى‌دانستند چيست، يك ورقه‌اى را به آنها مى‌دادند، اينها هم مى‌آوردند تو صندوق مى‌ريختند. زمانى كه رضاخان سلطه پيدا كرد، و محمدرضا سلطه پيدا كرد كه همه مى‌دانيد كه يعنى زمان محمدرضا را اكثراً ديديد كه به مردم ارتباطى نداشت. خود محمدرضا گفت، در يك گفتگويى گفته است به اينكه ليست اين وكلا را از سفارتخانه‌ها مى‌فرستند پيش ما، مى‌خواهد بگويد حال اين جور نيست، مى‌فرستادند پيش ما و ما همانها را ملزم بوديم كه تعيين كنيم. اين يك اقرارى است از يك كسى كه به غصب سلطنت بر اين مملكت مى‌كرد، و مطلع بود بر مسائل. و اين ما را مى‌شناساند كه به ما مى‌فهماند كه افرادى كه آن وقت در اين مجالس بود چه اشخاصى بودند. افرادى بودند كه با ليست سفارت امريكا يا با ليست سفارت شوروى تحميل مى‌شدند. اين حرفى است كه محمدرضا گفت كه ليستها را مى‌فرستادند. اين را براى اين تعريف كرد كه مى‌خواست بگويد من ديگر اينطور نيستم. حتى پدرش را تضعيف كرد كه خودش رو بيايد و مردم به خودش توجه پيدا كنند. اين اقرارى بود كه ايشان كرد كه ليست را مى‌فرستادند و ما مجبور بوديم كه همان ليست را، افراد را تعيين كنيم. اين نمايانگر اين است كه اينهايى كه تو مجلس شوراى ملى بودند نه شوراى اسلامى، اينها چه اشخاصى بودند؛ اينها نوكرهايى بودند كه نوكرهاى خارجى بودند، و با زور اين نوكر بزرگها، اينها مى‌رفتند در مجلس. در طول تاريخ مشروطيت نمى‌توانيد پيدا كنيد كه همۀ ايران خودشان رأى داده‌اند، حتى در آن دوره‌هاى اول، بله، تهران در آن دوره‌هاى اول خودشان رأى مى‌دادند، لكن در تهران خانها نمى‌توانستند كارى بكنند، اما در شهرهاى ديگر و در دهات و در اينطور چيزها اين خان خانى بود، و همان اشراف و همان خانها مردم را مى‌بردند به آن كسى كه نظرشان بود رأى مى‌دادند. شما امسال سال اولتان است كه داريد يك مجلس اسلامى روى خواست ملت مى‌بينيد. در تمام ايران اگر هم يك چيزى باشد قضيه اين نبوده كه به زور آوردند رأى دادند؛ قضيه اين است كه يك تقلبى كردند يا يك انحرافى حاصل شده، آن هم آن مقدارى است كه ديده‌اند چيز ناچيزى بوده. اينطور آزاد مردم بروند و آنطور زن و مرد، بچه و بزرگ، آنهايى كه مى‌توانستند رأى بدهند، آزاد بروند آنجا رأى خودشان را بريزند. خوب، شما تهران را ديديد، قم را ديديد، بعضى جاها هم ديديد، باز آنجا شنيديد. اينها نمى‌خواهند كه يك همچو مجلسى كه مال ملت است و مال اسلام است و افرادش به حسب غالب، اسلامى هستند، الاّ آنجاهايى كه قالب زده‌اند، نمى‌توانند ببينند اين را. اينها نمى‌توانند ببينند كه دانشگاهى و روحانى زير يك سقف جمع شدند، با هم مخلوطند. تلاش وابستگان براى ضربه زدن به نظام اسلامى من تنبه به شما مى‌دهم كه اينها مشغولند كه شما را از هم جدا كنند. شما الآن يك نهال كوچكى هستيد كه تازه، اين ارتباطتان تازه‌رس است. باز شروع شده است الآن، نرسيده به جايى، و شما همه در هدف آنها واقع هستيد كه نگذارند، نگذارند در دانشگاه يك كار مثبتى انجام بگيرد، اگر شد با تفنگ و با سنگرگيرى و اگر اين نشد، با شيطنت. آن چه دستى است كه در ديوارهاى دانشگاه آن شعارها را مى‌نويسد؟ آن چه مى‌خواهد بكند؟ آنكه جمع مى‌كند جمعيت را، و برخلاف اسلام چيز مى‌گويد، چه نظرى اينها دارند؟ اينها واقعاً اشخاصى هستند كه مى‌بينند دانشگاه و روحانيون مضر به ملت هستند، و چون اينها ضرر براى ملت دارند، مى‌خواهند اينها را از بين ببرند. خوب، همين طايفه‌اى هستند كه روبه‌روى اين ملت تفنگ مى‌كشند و اسلحه دارند، و الآن هم اسلحه‌هايشان در محلهايى هست براى يكوقتى كه فرصت پيدا بكنند. همينهايى هستند كه مى‌خواهند كردستان به همان انقلاب و اينطور چيزها باشد. و بحمداللّه آنجا تصفيه شد و تصفيه مى‌شود. همينهايى هستند كه تفنگهايى كه دارند و چيزهايى كه دارند، ماركهايى كه دارد معلوم است از اسرائيل هست، از شوروى هم هست، از طرفين قضيه. اينها اسلام را مى‌بينند كه مقابلشان مى‌ايستد، آن بزرگترها، اينها كه بچه‌اند، آن بزرگترهايى كه اينها را هدايت مى‌كنند، و اينها را وادار مى‌كنند به امور. اينها ديدند كه اسلام چنانچه باشد، روحانى و دانشگاهى اگر با هم باشند، اين دو مغز متفكر با هم جوش بخورند، قهراً ساير مردم هم با اينها جوش مى‌خورند، نمى‌توانند دوباره برگردند به اينجا و كارهايى كه مى‌خواهند انجام بدهند. اينها مى‌دانند حالا كه هيچ كودتايى در ايران نمى‌تواند درست باشد، كسى هم فكرش نمى‌تواند باشد، از خارج هم هيچ كسى نمى‌تواند در اينجا بيايد و دوام بياورد. اينها از افغانستان هم يك درسى گرفته‌اند كه همۀ سلاحهاى مدرن را آوردند و همۀ هليكوپترها و طياره‌ها، و حتى نظاميهاى تدريب شده۵ را آوردند افغانستان، لكن نتوانستند ملت افغانستان را خاضع كنند، و هر روز روبه شكستند. افغانستانى كه دولتش با آنها موافق است، و آن اشخاصى كه تبع دولتش هستند با آنها موافق هستند. ايرانى كه دولت و ملت ديگر نيست و همه با همند، همه دستشان توى دست هم است، اينها نمى‌توانند در اينجا بيايند و يك ـ مثلاً ـ كارى انجام بدهند. علاوه خداى تبارك و تعالى با ماست. ما براى خدا مى‌خواهيم اين اجانب را از كشورمان بيرون كنيم، و اينهايى كه خلاف اسلامند عذرشان را بخواهيم، يا هدايتشان كنيم. وقتى ما براى خدا مى‌خواهيم اين انجام بگيرد، خداى تبارك و تعالى با ما همراهى مى‌كند، لكن به اين شرط كه ما همان‌طورى كه اول انقلاب و در جوشش انقلاب همۀ مقصدها را كنار گذاشته بوديم و يك مقصد داشتيم و آن جمهورى اسلامى و اسلام، و هيچ يك از ما دنبال اين نبوديم كه شب شاممان چى است، يا در اداره منصبمان چى است، همان‌طور پيش برويم. شما خيال نكنيد كه ديگر حالا گذشت و تمام شد و حالا برويم سراغ زندگى‌مان، نخير. القائات دشمن در دلسرد نمودن مردم از نظام اسلامى اگر بخواهيد يك زندگى با شرافت داشته باشيد، با عزت داشته باشيد، بايد از اين چيزهايى كه القا مى‌كنند به شماها، يعنى به ملت، القا مى‌كنند به اينها، كه جمهورى اسلامى هم آمد و كارى انجام نداد، اين براى اين است كه دلسرد كند شما را از جمهورى اسلامى، نقشه است كه شما كنار برويد، جمهورى اسلامى را بكوبند و تمام كنند. در صورتى كه در اين يك سالى كه جمهورى اسلامى بوده است، با همه كارشكنيهايى كه از همه جا شده است، به قدر طول سلطنت اين دو مرد خائن۶ خدمت شده است به اين مردم. دهاتى كه هيچ نداشتند در طول سلطنت غاصب اين دو تا خيانتكار، همه را از همه چيز محروم كرده بودند، الآن در بسيارى از جاها خدمت مشغول شده است و مردم، خود ملت و دستگاههاى دولتى و ملى با هم دست به هم گذاشته‌اند و آباد كرده‌اند آنجاها را. ملت ما نبايد گوشش به حرف اين اشخاصى باشد كه برخلاف اسلام شعار مى‌نويسند، نبايد حرفهاى آنها را گوش كند كه كارى انجام نگرفته. اگر هيچ كارى انجام نگرفته بود الاّ اينكه من و شما حالا آزاد مى‌توانيم اينجا بنشينيم صحبت كنيم، از آزادى بهتر يك چيزى ما داريم در دنيا؟ اگر هيچ كارى انجام نگرفته بود الاّ اينكه دست اجانب از مملكت ما قطع شد، ولو حالا ريشه‌هايش يك قدرى هست، اگر هيچ نشده بود، اينها را نبايد ما چيز حساب كنيم؟ ما نبايد رفتن محمدرضا را كه با آن همه قدرت بود يك چيزى حساب كنيم؟ جمهورى اسلامى آمد و هيچ كارى نكرد! پس اين چيست؟ حالا باز محمدرضا توى مملكت ماست و سلطنت مى‌كند، و ساواك هم مشغول به نانجيبى‌هاى خودش است؟ اينها جوانها را مى‌خواهند گول بزنند، و جوانهاى ما الحمدللّه بيدار شده‌اند و گول نمى‌خورند به اين زودى. اينهايى كه شما را مى‌خواهند سرد كنند، و اينكه كارى انجام نشده است و چيزى نشده است، شما مى‌خواهيد چه كارى انجام بشود؟ در ظرف يك سال و چند ماه تمام نهادهايى كه براى يك كشور اسلامى است تمام تحقق پيدا كرد. در هيچ جاى دنيا همچو چيزى نبوده، جاهاى ديگر بيست سال، سى سال، پنجاه سال وقتى انقلاب كردند باز نتوانستند قانون اساسى داشته باشند. عراق الآن هم قانون اساسى ندارد، الآن هم چند نفر دور هم نشسته‌اند با زور به مردم حكومت مى‌كنند. اما ايران از باب اينكه، ازخود مردم بود اين جوشش، از متن جامعه بود اين انقلاب، و همه هم اسلامى بودند، همۀ آن چيزهايى كه بايد براى يك مملكتى اساس مملكت باشد انجام گرفته. ما ديگر چيزى، معطلى در اين باب نداريم. بعد بايد سازندگيها بشود كه ان‌شاءاللّه مشغولند و خواهد شد. شما را بازى ندهند اين قلمهاى مسموم، اين مجله‌ها و بعضى روزنامه‌هايى كه در خدمت ديگران هستند، و مع‌الأسف به آنها اجازۀ نشر مى‌دهند هر روز، اينها شما را اغفال نكنند. آن چيزهايى كه به بيخ گوش شما در دانشگاه مى‌خوانند، يا در مدرسۀ ـ مثلاً ـ فيضيه مى‌خوانند، به گوشتان نرود. اين اجتماعى كه شما با هم كرديد الآن هدف واقع شديد از براى آنهايى كه با اسلام مخالفند، و با دانشگاه مخالفند، و با فيضيه مخالفند، الآن شما هدف آنها هستيد. ادامه دادن كار، بالاتر از ايجادش است، ايجاد را مى‌شود، سه روز رفتيد در قم و بحمداللّه باهم صحبت كرديد و تفاهم كرديد، و الحمدللّه با هم نزديك شديد، لكن ادامۀ اين مهم است. بايد شما قرار بدهيد هر چند روز، هر چند وقت يك دفعه با هم اجتماع كنيد و با هم يكصدا باشيد. دانشگاه غير اسلامى در خدمت اهداف استعمارى و من اميدوارم كه اين ائتلاف شما با هم يك امر بسيار مباركى باشد. و با اين ائتلاف بتوانيد دانشگاهها را، مراكز علمى را به صورت اسلامى درآوريد. ما هر بنگاهى را كه، هر كارخانه‌اى را، از آن چيزى كه بيرون مى‌دهد مى‌فهميم چيست. آن كارخانه‌اى كه شكر بيرون مى‌دهد مى‌بينيم شكرش چطور است. مى‌فهميم كارخانه‌اش چطور است. آنكه فرض كنيد كه فاستونى بيرون مى‌دهد ما مى‌فهميم چطور است. ما از اين محصول كارخانۀ دانشگاهمان بايد بفهميم چى بوده، اين محصولش چه بوده. اين آقايانى كه مى‌گويند كه ما خودمان در اين يك سال، دانشگاه را چه كرديم، در اين يك سال ما ببينيم اين آقايان چه كرده‌اند؟ محصولش چه بوده؟ در اين پنجاه سال محصولش چه بوده؟ دراين پنجاه سال مثلاً يك ميليون دانشگاهى ملت براى ملت خدمت بكند نه براى ديگران، درست شده است؟ دانشگاه بيرون داده است افرادى كه نظرشان اين باشد كه براى ملتشان كار بكنند و به ديگران مربوط نباشند؟ اين كمونيستها از كجا آمده‌اند؟ اين ماركسيستها از كجا آمده‌اند؟ از توى دانشگاهها. ما معلمها را از اينها مى‌فهميم. ما مى‌فهميم كه دانشگاه داخلش چه بوده؛ براى اينكه محصولش اين است. يك عده‌اى البته متعهد هستند، در هر جا هستند. اما دانشگاهى كه چند ميليون جمعيت در آن بايد باشد، و در عرض اين پنجاه سال بايد بيشتر از صد ميليون جمعيت از آن بيرون آمده باشد و آمده و رفته باشد، اگر بنا بود كه اين دانشگاه يك محصول دلخواهى داده بود بيرون، حالا گلستان بود مملكت ما، محتاج به جنگ نبوديم، محتاج به نهضت نبوديم، محتاج به انقلاب نبوديم. محصول آنجا يك محصول نامطلوبى بود كه در هر پستى وارد شدند براى اجانب كار كردند. اينهايى كه در اين پستها وارد شدند، براى كى كار كردند؟ براى ملت كار كردند؟ اينها محصول همين دانشگاه بودند، و از دانشگاه آمدند در وزارتخانه‌ها در رأس امور واقع شدند، و همه‌اش براى اجانب كار كردند. اگر اينها براى ايران كار كرده بودند، اگر دانشگاه در خدمت ايران بود، حالا ما ديگر محتاج بوديم كه جنگ و نزاع كنيم؟ دانشگاه ديگر مركز اين سنگربنديها مى‌شد؟ ادارات ما به اين صورت درمى‌آمد كه نكنند كار را، كم كارى بكنند و بيحالى بكنند؟ دانشگاه نتوانسته آن خدمت خودش را بكند به اين ملت. دانشگاه در خدمت ديگران بوده است. جوانهاى ما را دانشگاهها اينطور كردند. الآن هم دنبال اين هستند كه نگذارند اين دانشگاه يك دانشگاهِ در خدمت خود مردم باشد. ما كه مى‌گوييم دانشگاه اسلامى، ما مى‌خواهيم كه يك دانشگاهى داشته باشيم كه روى احتياجاتى كه اين ملت داشته باشد، كرسى داشته باشد و براى ملت باشد. تربيت نبوده است در اين دانشگاه، تربيت بر ضد بوده است. آموزش و پرورش لفظى بوده است كه وزارت آموزش و پرورش! نه آموزش، آموزش بوده، نه پرورش، پرورش. آموزش اين بوده است كه جوانهاى ما را گرايش غربى و شرقى مى‌دادند، و پرورش هم اين بوده است كه لاابالى بار مى‌آورده‌اند، و همين چيزهايى كه مى‌بينيد. استقلال در انديشه و عمل حاصل انقلاب دانشگاه حفظ كنيد اين وحدت خودتان را، اينها الآن هجوم مى‌آورند كه از دستتان بگيرند اين را. بخواهيد كشورتان كشور مستقل و خودتان اشخاص آزاد باشيد، اين را تعقيب كنيد. و شما دو قشر با هم ارتباط دائم داشته باشيد. و برنامه‌ها را خود دانشگاهيها و خود علماى حوزه‌ها برنامه‌ها را تنظيم كنند، كه يك آموزش موافق با احتياج مملكت، نه يك چيزهايى را بخوانند كه اصلاً به درد ما نمى‌خورد، خيلى از چيزها هست كه اصلاً به مملكت مربوط نيست، و يك پرورش صحيح، كه از دانشگاه وقتى بيرون مى‌آيند مستقل درفكر باشند، مستقل در عمل باشند، تحت تأثير گرايشهاى شرقى و غربى نباشند، خدمتگزار به كشور خودشان باشند نه خدمت به ديگران بكنند. اين معنى انقلاب دانشگاه است. ما انقلاب دانشگاه را از محصولش بايد بفهميم. اگر ان‌شاءاللّه بعد از چند سال ديگر محصول، محصولى شد انسانى، محصولى شد اسلامى، محصولى شد كه براى كشور خودشان زحمت مى‌كشند و كار مى‌كنند، مى‌فهميم تحول پيدا شده. و چنانچه همان باشد و از آن كمونيست بيرون بريزد، و مسلمانها را از آن طرف بريزند، كمونيست از آنجا در بياورند، اگر اينطور باشد ما تا ابد لنگ هستيم و منتظر بدترش بايد باشيم. لكن ما اميدواريم كه خداى تبارك و تعالى، با ما همراهى و كمك كند، و به زحمتهاى شما علما و شما دانشمندان، ان‌شاءاللّه ما به واسطۀ زحمات شما مملكتمان اصلاح بشود. والسلام عليكم و رحمة‌اللّه
عنوان :
توطئه‌هاى پنجاه ساله براى ایجاد تفرقه بین قشرهاى گوناگون جامعه
مرجع :
صحیفه امام (۱۲) صفحه ۳۴۸
مکان :
تهران، حسینیه جماران
تاریخ :
۱۳۵۹-۰۳-۰۳
حضار :
مدرسان و طلاب حوزه علمیه استادان و اعضاى انجمنهاى اسلامى دانشجویان دانشگاههاى سراسر کشور
