بسمه تعالى 10 محرّم‌الحرام 92 به عرض مى‌رساند، مرقوم شريف كه از طريق تهران ايصال فرموده بوديد واصل، سلامت و توفيق جنابعالى را خواستار است. چون در حال كسالت و تب بوده و هستم جواب مرقومه را نتوانستم از آن طريق بدهم و نخواستم مرقوم شريف بى‌جواب باشد. اخيراً مطالبى از كرمانشاه مى‌رسد كه موجب تأثر و تألم اينجانب است؛ در اين زمان كه حضرات روحانيون از هر زمان ديگر بيشتر احتياج به وحدت كلمه و تفاهم دارند چه شده است كه در آن محل اين نحو اختلافات ديده مى‌شود؟ «مرجعيت» كه حقيقتش امروز جز مسئله‌گويى نيست، ارزش آن ندارد كه آقايان در پيرامون آن بحث كنند. اميد است كه هر چه زودتر به اين وضع خاتمه داده شود. از جنابعالى و ساير آقايان اميد دعاى خير دارم. والسلام عليكم.