

بسماللّه الرحمن الرحيم اسلام، كاملترين مكاتب انشاءاللّه خداوند همهتان را حفظ كند. موفق باشيد. هم خواهرها را هم برادرها را. انشاءاللّه خداوند در تحت پوشش اسلام و زير سايۀ امام زمان ـ سلاماللّه عليه ـ همه را حفظ كند. و همه با كوشش واحد همان طور كه تا اين حد رسيديم انشاءاللّه برسيم به آنجايى كه اسلام را بتوانيم در همه جا بسط بدهيم. اسلام يك مكتبى است كه معالأسف، شناخته نشده است يا كم شناخته شده است. نگذاشتند كه اسلام را تودههاى مردم بشناسند. حتى حكومت اسلامى كه يك امر ضرورى بوده است در احكام اسلام، در بين ملتهاى اسلامى مطرح نبوده است. خيال مىكردند حكومت اسلامى مثل حكومت اين رژيمهاى متداول عالم است. اسلام همه چيز است. براى اينكه دستور خداى تبارك و تعالى است. و براى همۀ ابعادى كه انسان دارد. در هيچ رژيمى از رژيمهاى دنيا اين مسائلى كه در اسلام مطرح است مطرح نيست. در دنيا [در] تمام حكومتها همان مسئلۀ حكومت مطرح است، و اكثرشان حكومت جائرانه است، اگر نگوييم همهشان. در اسلام حكومت يك راهى است، براى آنكه مقصد اسلام است، و اين تعليماتى كه از اسلام آمده است هم شامل زندگى طبيعى انسان است. لكن مقصد اين نيست. و هم شامل ترقيات معنوى انسان است، تا برسد به جايى كه انسان يك انسان الهى بشود كه آن مقصد است تمام. دستورات اسلام براى ترقى دادن انسان است از عالم طبيعت به ماوراى عالم طبيعت. انبيا آمدهاند كه مردم را دستشان را بگيرند و از اين ظلمتهايى كه در اين عالم هست نجات بدهند و به عالم نور برسانند. همه چيز وسيلۀ رسيدن به عالم نور است، كه اصلاً در حكومتها و رژيمهاى عالم اين مطلب مطرح نيست. يك مطلبى بوده است كه مطرح شده است در مكتب انبيا، و دستورات انبيا عمل نشده است تا حالا. در زمان خود رسولاللّه هم يك قدريش عمل شده است. تبليغ شده است لكن، باز نشده، آنطور كه مىخواستند. در زمان اميرالمؤمنين ـ سلاماللّه عليه ـ هم همين طور. نشده است آن كه مىخواستند. و بعدها هم كه ديگر حكومتهاى جور كه آمدهاند؛ مثل خلفاى بنىاميه و بنىالعباس، و بعد هم حكومتهايى كه بين مسلمين بوده است. رژيم شاهنشاهى، بدترين حكومتها رژيم شاهنشاهى كه بدترين حكومتها در عالم بوده است يا از بدترين حكومتها، هيچ ارتباطى با اسلام نداشته است، و هيچ مسائل اسلام در آن مطرح نبوده. گاهى ادعاى يك مطلبى، مثلاً، ملاحظه كرديد كه محمدرضا ادعا مىكرد كه عدالت اجتماعى، عدالت اسلامى. لكن او خبر نداشت از اين كه عدالت اسلامى چى هست. از اسلام چيزى نمىدانست. از اين جهت اسلام بايد گفت كه غريب است. همان طورى كه غربا را كسى نمىشناسد اسلام را هم نگذاشتند شناسايى بشود. «اصل حكومت در اسلام» مطرح نشده است. هر وقت صحبتش پيش مىآيد، حتى بين خود مسلمانها، باز صحبت مىشود به اين كه خوب اين امر سياسى است؛ به ما چه ربط دارد. روحانيت بايد از سياست جدا باشد! مسجد مال روحانيون، فقط بروند توى مسجد! اسلام را حبسش كردهاند توى مسجد. فقط در صورتى كه اسلام در همين قشر دنيايى و طبيعىاش هم در ميدان بيشتر بوده تا مسجد. رسالت پيامبران، نجات انسانها زمان رسولاللّه سيزده سالى كه در مدينه بودند هيچ سالى بىجنگ نبود. همهاش جنگ بود. جنگ نه جنگى كه اين حكومتها مىكنند. براى رساندن مردم به سعادت. پيغمبرها مىبينند كه مردم غرق دارند مىشوند؛ غرق در آتش مىشوند. آنها مىبينند آن ظلمتهايى كه به ماها احاطه كرده است، و آن چيزهايى كه ما را دارد مىكشد طرف چاه ويل؛ جهنم. آمدهاند كه ماها را نجات بدهند. با موعظه نجات بدهند. با زور نجات بدهند. پيغمبر اكرم ـ در يك جايى نقل است كه ـ ديدند كه يك عدهاى را اسير كردهاند و دارند مىآورند. ـ اينطور هست كه ـ فرمود من بايد با غل و زنجير اينها را به بهشت ببرم. پيغمبرها آمدند كه مردم را هدايت كنند. نيامدند جهانگيرى كنند. نيامدند كه سلطنت كنند. نيامدند كه يك قدرتمندى كنند. همۀ قدرتهايشان را روى هم مىگذارند كه نجات بدهند اين انسانى كه بايد يك موجود الهى باشد. يك موجود ملكوتى باشد، و حالا از حيوان پستتر شده است. آنها براى اين خدمت آمدهاند. براى خدمت به انسان آمدهاند. انسان اصلش بحث آنهاست، و ساختن انسان بحث آنهاست. ديگر رژيمها اصلاً به اين مطلب توجهى ندارند، و نمىدانند قصه چيست. نمىفهمند اينجا را. آنها همان جهات حيوانى را تقويت مىكنند. جهت سبعى۱ را تقويت مىكنند. آدمخورى را، آدمكشى را. انبيا مىخواهند مردم را از اين ظلمتها، از اين گرفتاريها، از اين ظلمها، از اين ستمگريها بيرون بياورند. ظلمستيزى و عدالت گسترى كوشششان اين است. كوشش همۀ مردم بايد اين باشد كه زير بار ظلم نروند. همان طورى كه ظلم حرام است، زير بار ظلم رفتن هم حرام است. مظلوم شدن غير زير بار ظلم رفتن است. آدم بايد تا آنجا كه قدرت دارد زير بار ظلم نرود. يك وقت زور است ديگر، چه بكند؟ بايد تن ندهد به ظلم. كوشش كند كه ظلم را برطرف كند. در دستورات اسلام است كه اگر كسى آمد توى خيابان، حمله كرد به كسى بكشيدش. دفعش كنيد ولو كشته بشود. اگر كسى آمد حمله كرد به شما، ولو بخواهد مالتان را ببرد دفعش كنيد، ولو كشته بشود. جلو ظلمش را بگيريد. نبايد انسان تن در بدهد به اينكه يك كسى بيايد به او ظلم كند. حكومت اسلامى اگر پيدا شد قطع ريشۀ ظلم است. يعنى حاكمش هم نمىتواند ظلم بكند. رئيس دولتش هم نمىتواند ظلم بكند. اولاً موظف است نكند. ثانياً بخواهد بكند نمىگذارند او را. حكومتهاى اسلامى حكومتهاى عدالت است. براى عدالت آمدهاند. حكومتها نيامدند كه به مردم بزرگى بفروشند. حكومتها خدمتگزار بايد باشند. اگر از خدمتگزارى تخلف بكنند خلاف موازين اسلام است. اينطور نبوده است كه حكومتهاى صدر اسلام بخواهند كه يك آقايى به مردم بفروشند. بخواهند كه قدرتمندى كنند. آنها براى خدمت به مردم و جنگهايى كه مىكردند هم، خدمت به مردم بوده و تمام اقداماتشان براى اين بوده است كه مردم را نجات بدهند. آرامش قلبى در حكومت اسلامى اگر ماها همه بتوانيم دست به دست هم بدهيم و اين نهضت را به نتيجه برسانيم به طورى كه محتواى اين جمهورى اسلامى تحقق پيدا بكند، و آنطورى كه دستورات اسلام است عمل بشود، براى همۀ گروهها رفاه هست، آرامش قلبى و طمأنينه هست. يكى از بزرگترين نعمتهاى خدا اين است كه انسان قلبش آرام باشد. با زير سلطۀ اجانب و بدتر از او زير سلطۀ حكومتهاى جور رفتن قلبها مطمئن نمىشود. نمىداند حالا كه دارد مىرود به بازار، آيا «سازمان امنيت» مىآيد، يك بهانهاى مىگيرد. يا آن پاسبان مىآيد، يك بهانهاى مىگيرد. و او را به حبس مىاندازند يا نه. در اسلام اين مسائل اصلاً مطرح نيست. در اسلام هر كس بايد از خودش بترسد. از حكومت نبايد بترسد. براى اينكه حكومت عدل است. اگر خودش كارى كرد كه بايد بهش رسيدگى بشود، خودش ظلم كرد، حكومت عدل جلوى اين ظلم را بايد بگيرد. اما، حاكم اسلامى يك قدم براى ظلم و تعدى برنمىدارد. دستورات اسلام است اين. يك پاسبانى كه اسلامى است تعدى به هيچ كس نمىكند. يك ارتش اسلامى نبايد تعدى كند به كسى. همه بايد خدمت ملتها را بكنند. شما دعا كنيد كه دست اينهايى كه الآن دارند اخلال مىكنند به اين جمهورى اسلامى، اخلال مىكنند به اين نهضت كوتاه بشود. و انشاءاللّه همهتان با سعادت و سلامت و صحت اين راه را طى بكنيد تا اين مراحل ديگرى هم كه هست تحقق پيدا بكند. و همۀ ملت مطمئن باشند كه اسلام به صلاح همه است انشاءاللّه.