

بسم اللّه الرحمن الرحيم إنا للّه و إنا اليه راجعون 19 شهريور 58 ـ 18 شوال 99 فَمِنْهُمْ مَنْ قَضَى نَحْبَهُ وَ مِنْهُم مَنْ يَنتَظِرُ.۱ عمر طولانى اين عيب را دارد كه هر روز عزيزى را از دست مىدهد و به سوگ شخصيتى مىنشيند و در غم برادرى فرو مىرود. مجاهد عظيمالشأن و برادر بسيار عزيز حضرت حجتالاسلام والمسلمين آقاى طالقانى از بين ما رفت و به ابديت پيوست و به ملأ اعلى با اجداد گرامش محشور شد. براى آن بزرگوار، سعادت و راحت و براى ما و امت ما، تأسف و تأثر و اندوه. آقاى طالقانى يك عمر در جهاد و روشنگرى و ارشاد گذراند. او يك شخصيتى بود كه از حبسى به حبس و از رنجى به رنج ديگر در رفت و آمد بود؛ و هيچ گاه در جهاد بزرگ خود سستى و سردى نداشت. من انتظار نداشتم كه بمانم و دوستان عزيز و پر ارج خودم را يكى پس از ديگرى از دست بدهم. او براى اسلام به منزلۀ حضرت ابوذر بود؛ زبان گوياى او چون شمشير مالك اشتر بود؛ بُرنده بود و كوبنده. مرگ او زودرس بود و عمر او با بركت. رحمت خداوند بر پدر بزرگوار او، كه در رأس پرهيزكاران بود، و بر روان خودش كه بازوى تواناى اسلام. من به امت اسلام و ملت ايران و عائلۀ ارجمند و بازماندگان او، اين ضايعۀ بزرگ را تسليت مىدهم. رحمت بر او و بر همۀ مجاهدان راه حقّ. والسلام على عباداللّه الصالحين. روح اللّه الموسوى الخمينى