

اعوذ باللّه من الشيطان الرجيم بسم اللّه الرحمن الرحيم سياست استعمار در جدا كردن ملتها از اسلام و قرآن من تشكر مىكنم از آقايان كه از نقطۀ دور براى تفقد از ملت ما، براى سركشى بهملتى كه بيش از پنجاه سال زير بار ظلم و جور و جنايت و خيانت لگدكوب شد[آمدهاند]، تشكر مىكنم از آقايانى كه از بلد نائى۱ آمدهاند و تفقد مىكنند از ملت ما و از ما. خداوند شما را و همۀ مسلمين را از خواب بيدار كند. خداوند ما را، در يك زمانى كه خواب و غفلت بر اكثر بلاد مسلمين سايه افكنده است، ما و همۀ مسلمين را هوشيار و بيدار كند. دستهاى خيانتكار اجانب كه مىخواستند شرق را ـ و خصوصاً بلاد اسلامى را ـ براى منافع خودشان قبضه كنند، با مطالعاتى كه كرده بودند در اين بلاد، و تمام بلاد را ـ بيابانهايش را، قصبههايش را، شهرستانهايش را ـ وجب به وجب مطالعه كردهاند و روحيۀ گروههايى كه در اين بلاد زندگى مىكردند مطالعه كردهاند و آيينهايى كه اينها داشتند و كيفيت نفوذ آيينها در اينها مطالعه شده است، به آنجا رسيدهاند كه نگذارند مسلمين متمسك به قرآن باشند. قرآن را آنها سد راه مىدانستند. اگر مسلمين همه متمسك به قرآن مىشدند، براى آنها مجالى باقى نمىماند. قرآن را و اسلام را از مردم جدا كردند؛ ملتها از اسلام جدا شدند. با دعوتهايى [كه] اجانب كردند، چه خودشان مستقيماً چه به وسيلۀ عمالشان در اين بلاد ـ دعوتهاى بر ضد اديان، بر ضد اسلام، بر ضد روحانيت اسلام ـ جدا كردند مسلمين را، بعضى را از بعض. ايجاد احزاب مختلفه، از صدر مشروطيت به اين طرف، تمام براى تفرقه بود؛ و تمام براى اين بود كه مسلمين با هم مجتمع نباشند. ايجاد تفرقه بين مذاهب ـ مذاهب مسلمين ـ براى همين مقصد بود كه اينها از هم جدا باشند و نتوانند براى اسلام و به نفع اسلام كارى بكنند. اين كارها در طول مدتِ بيش از سيصد سال انجام گرفته است. بحمداللّه در ايران، در اين سنوات اخير، يك نهضتى، يك نهضت الهى پيدا شد كه من نمىتوانم اسمى رويش بگذارم الاّ اينكه اين نهضتْ الهى بود. نهضتى كه بچههاى صغيرش با پيرمردهاى كبير با هم بودند؛ نهضتى كه بچهها پستانك را در دهان مىگذاشتند، وقتى بيرون مىآوردند مىگفتند «مرگ بر شاه» باز پستانك را به دهان مىگذاشتند! از بچههايى كه اولِ صحبت و حرفزدنشان است تا پيرمردهايى كه آخر عهدشان است به حيات، همه با هم بودند و همه با هم طرد كردند اين طاغوت را. رمز پيروزى ايران همين بود؛ اتكال به خدا، براى خدا و وحدت كلمه، وحدت كلمه و وحدت غرض [و] مقصد. از هركس مىپرسيدند، مقصد اين بود كه حكومتِ اسلام باشد. مقدمه اين بود كه حكومتِ طاغوت نباشد؛ مقصد اين بود كه استقلال و آزادى در پناه حكومت اسلامى باشد. رمز پيروزى ملت ما: وحدت كلمه و وحدت غرض و ـ مهمتر ـ اتكال به خداى تبارك و تعالى. شما آقايان در هر جا كه هستيد اين رمز را فراموش نكنيد. گلايه از دولتهاى منطقه البته من گله دارم از خليج و اطراف آن. آنها با ما بسيارىشان موافقت نكردند بلكه مخالفت كردند. شما خودتان كه آگاهيد از افرادى كه در آنجا بودند و پشتيبانى از طاغوت مىكردند؛ و نمىدانم الآن هم مىكنند؟! باز آرزو دارند كه برگردد؟! آنها را هدايت كنيد؛ به آنها بگوييد به اسلام روى بياوريد. اين حكومتها حكومت طاغوت است، حكومت ضد اسلامى است. گمان نكنيد هر كه قدرت پيدا كرد، خداى تبارك و تعالى با اوست. معاويه هم قدرت داشت، فرعون هم قدرت داشت، فرعون هم سلطنت داشت. سلطنت اگر ظلاللّه باشد، سلطان اگر ظلاللّه باشد، پذيرفته است. يعنى چه «ظلاللّه»؟ يعنى اينكه همين طور كه سايه ـ سايۀ انسان ـ هيچ از خودش حركتى ندارد الاّ به حركت انسان، اگر چنانچه سلطانى هيچ حركتى نداشت الاّ به حركت و به تحريك خداى تبارك و تعالى، از خودش هيچ نداشت و همه از خداى تبارك و تعالى بود، [او ظلاللّه است]. رسولاللّه ظلاللّه است. غير رسولاللّه، آنهايى كه نزديك به رسولاللّهاند، نزديك به ظلاللّهاند؛ اصلْ رسولاللّه است، او ظلاللّه است. اميرالمؤمنين ـ سلاماللّه عليه ـ چون تمام وجودش فانى در وجود رسولاللّه است، ظلاللّه است. سلاطين جورْ ظلِّ ابليسند! ميزان در تشخيصِ سلطان جائر و سلطان عادل همين است. آنكه ابليسى است، آنكه جائر است، ظلِّ ابليس است نه ظلّاللّه. حتّى كلمۀ «ظلّاللّه» را هم غصب كردهاند اينها! فريب دادند ملتها را. آنكه هيچ ندارد الاّ به ارادةاللّه. هيچ حركت و سكونى ندارد الاّ به ارادةاللّه؛ وَ مَا رَمَيتَ إِذْ رَمَيْتَ وَلكنَاللّهَ رَمى۲ . اينهايى كه با تو مبايعه كردند، با خدا مبايعه كردند؛۳ براى اينكه تو هيچ ندارى الاّ فنا در خدا. آنهايى كه طاغوت هستند مثل فرعونها و امثال اينها، اينها ظل ابليسند. يا ابليس يا خدا؛ يا ظلاللّه يا ظل شيطان. اينها به ملتهاى ما حتى اين خيانت را هم كردند كه اين لفظ مبارك را براى خودشان غصب كردند؛ چنانچه مقام را براى خودشان غصب كردند. تفرقه، عامل ذلت مسلمين به برادرهاى قَطرى ما بگوييد و به برادرهاى خليجى ما بگوييد كه آقا متحد بشويد. زير پناه بيرق اسلام بياييد. از طاغوت كنارهگيرى كنيد. وحدت كلمه پيدا كنيد. رمز غلبۀ ما وحدت كلمه و اتكال به خدا بود. شما هم اتكال به خدا پيدا كنيد و وحدت كلمه؛ شما هم پيروز خواهيد شد. همۀ ملتهاى اسلام بايد يكى بشوند. اگر ملتهاى اسلام و دولتهاى اسلام متفرق نبودند ـ دولت اسلامى كه نمىدانم داريم يا نداريم! و شايد شما بدانيد كه نداريم، اميد است كه پيدا بكنيم ـ اگر مسلمين با هم بودند، اينطور ذليل نبودند زير دست اجانب و عمال اجانب. مسلمين قريب يك ميليارد جمعيتند ولى يك ميليارد جمعيت متفرق، جدا از هم. اگر يك حكومت بود مثل صدر اسلام، يك حكومت بود و همه تابع، ما به اين روز نمىنشستيم. آنها ـ اجانب ـ جديت كردند تا حكومتها را به نفع خودشان متفرق كردند، تكهتكه كردند. حتى اخيراً كه عثمانى يك مملكت وسيع بود، وقتى جنگ تمام شد، اينها را به قريب پانزده تا جدا جدا از هم كردند؛ و همه عمال خودشان۴ ! اقتداى مسلمانان جهان به ايران بايد مسلمين بيدار بشوند، بايد از اين خوابى كه سيصد سال آنها را خواب كردند هوشيار بشوند؛ اقتدا كنند به ايران كه با هيچ ـ با مشت خالى ـ بر تانكها و توپها و مسلسلها و قدرتهاى بزرگ غلبه كرد براى اينكه اتكال به خدا داشت. همه مىگفتند ما اسلام مىخواهيم؛ همه فرياد مىكردند كه ما حكومت اسلامى مىخواهيم. اين ايمان راسخ كه در اين ملت شكوفا شد، اين تبدلى كه پيدا شد و تحولى كه در نفوس مسلمين اينجا پيدا شد، رمز پيروزى بود: همه با هم اتكال به خدا. برادران من! اتكال به خدا داشته باشيد، وحدت كلمه داشته باشيد، با هم باشيد، تفرقه را كنار بگذاريد، خداوند همۀ شما را عزت، سلامت، توفيق، وحدت كلمه عنايت فرمايد. خداوند اسلام را قوه و قدرت عنايت فرمايد. والسلام عليكم و رحمةاللّه