

[بسم اللّه الرحمن الرحيم] امام: ... غرض اين بود كه يك روز ـ به نحوى كه معلوم شود ـ اعتصاب شكسته [شود]، روز بعد اختيار با خود شماست. اعتصاب ديگر نباشد. يك روز دانشگاه باز بشود و بچهها هم بيايند. و بعد اگر مشكلاتى هست خوب، ديگر اجازه ندهيد بيايند تا مشكلاتتان رفع بشود. مقصود من اين بود كه [اعتصاب] شكسته بشود و خودتان هم اعلام بكنيد، راديو هم بگويد كه ما اعتصاب را شكستيم. بعدش البته مشكلات دارد؛ آن مشكلات بايد حل بشود. [نمايندۀ دانشگاهيان: عرض كنم كه سه ـ چهار مسئلۀ ديگر هم هست كه يادداشت هم شده، من بعداً مىدهم خدمتتان. فقط توضيحاً عرض مىكنم كه يكى راجع به دولت موقت است. اطاعت از دولت واجب هست؛ و خوب، مسلماً ما اطاعت مىكنيم ولى بعضى از مسائل هست كه قابل دفاع نيست: آيا واجب است كه ما حتماً دفاع هم بكنيم؟ يعنى هر دستورى بدهند صددرصد ما اجرا خواهيم كرد منتها گاهى قابل دفاع نيست.] امام: مقصودتان را بگوييد. [نمايندۀ دانشگاهيان: عرض مىكنم خدمتتان كه دوستان مىگويند اين دولت بيشتر جنبۀ ائتلاف ملى دارد تا دولت انقلاب اسلامى.] امام: عرض مىكنم كه اين دولت يك دولت موقت است براى اينكه رفراندم بكند و مثلاً مجلس مؤسسانى [تشكيل بدهد] مسئلۀ رژيم را تحكيم بكند، بعد دست مردم است همه چيز. اختيار دست خود مردم است؛ وكلايشان را خودشان تعيين مىكنند، وكلا هم خودشان تعيين مىكنند دولت را؛ ... مسئلهاى نيست كه كسى بخواهد تحميل بكند ... تحميل در كار نيست. اينكه الآن شده است فقط همين [است] كه چون الآن براى انتقال قدرت، محتاج بود كه حكومتى در كار باشد والاّ نمىشد؛ براى اين ما استفاده كرديم از ولايت شرعى كه داريم يا از آراى مردم، و اين را قرار داديم. و اينكه قرار داده شده است نه براى اينكه اين حكومت كند تا آخر. در همه جا هم نوشته شده «دولت موقت». «موقت» براى اينكه اين كارش منحصر به اين است كه مجلس مؤسسان را درست كند و مجلس شورا را درست كند؛ و آنها هم اختيارش با خود مردم است. بعد كه مجلس مؤسسان را درست كرد، اين نمايندگان خود مردم هستند كه رژيم را تعيين مىكنند. بعد هم مجلس شورا درست مىشود؛ مجلس شورا هم نمايندگان خود مردم هستند، آزاد بدون اينكه هيچ كس دخالت بكند، آزاد. مردم خودشان نمايندگانشان را تعيين مىكنند و بعد همۀ مقدرات دست خود مردم است، به اعتبار اينكه نمايندگان هم از خود مردمند ... اينطور نيست كه اينها حالا بخواهند مملكت را تا آخر اداره بكنند. اين جور نيست. حالا از باب اينكه ديگر يك انقلاب است آقا، مسئلۀ انقلابى است. اين مسئلۀ انقلابى را نمىشود زود حلش كرد. اين را بايد بتدريج درست كرد. الآن شما مىبينيد كه تمام اين مملكت ما آشفته است؛ يعنى آن دستۀ شلوغكار رفتند، حالا يك دستۀ شلوغكار ديگر پيدا شده! ما بايد اينها را علاج بكنيم تا يك قدرى آرام بشود. وقتى كه آرام شد و مسئله دست خود مردم افتاد و خود مردم اداره كردند مملكت را، ديگر به هيچ كس اشكال نيست. اگر بنا شد كه شما خودتان يك وكيلى تعيين كرديد، آن شد يك وكيل، آن هم شد يك وكيل، آن هم شد وكيل، اين وكلاى خود ملت يك دولتى را درست كرده، ديگر اين اشكال به كسى نيست؛ خود ملت اين كار را كرده، تحميل نيست در كار. لكن حالا از ناچارى است كه ما بايد اين مسائل اوليه را حل بكنيم ... . [نمايندۀ دانشگاهيان: شما فرموديد كه ما اين دولت را تأييد بكنيم. البته آن دستورهايى كه در مورد آينده است و بايد اجرا بشود اجرا خواهد شد، مسلماً؛ منتها ما مىخواستيم مشخص بشود كه آيا اين دولت را به صورت دولت اسلامى بايد در نظر گرفت؟] امام: [دولت] اسلامى است اين، براى اينكه الآن روى قواعد اسلام بايد عمل بشود؛ منتها الآن ما قانون اساسىمان را كه درست شده است و تحت مطالعه است،۱ آن را بايد [قطعى ]بكنيم ... نخستوزير را من تعيين كردهام؛ من به ولايت شرعى تعيين كردم. وقتى يك [كسى] به ولايت شرعى تعيين شد، يك حكومت شرعى است اين. و اينطور هم نيست كه ما بخواهيم تا آخر اينطورى رفتار كنيم. اين موقت است كه اصول اوليه درست بشود، و از ناچارى است. مسئلۀ انقلاب است. مسئلهاى است كه نمىتوانيم ما الآن يك شدتى به خرج بدهيم، و نمىتوانيم الآن برويم سراغ مطالعات تا افراد ... را پيدا بكنيم. الآن در اين حالى كه به طور موقت ما داريم عمل مىكنيم، الآن نبايد اشكال كرد. الآن بايد ـ اين معنا را باز عرض مىكنم ـ كه همۀ ما، همۀ شما با هم همدست بشويد و دولت را پشتيبانى بكنيم تا اين مسائل اوليه را درست بكند، كه مجلس را درست كند. ما الآن رژيممان باز قانونى نيست؛ الآن رژيمى ما نداريم. رژيم سلطنت كه رفته؛ رژيم جمهورى اسلامى هم به حَسَب رأى من الآن هست اما به حَسَب نظر دنيا بايد با آراى مردم درست بشود. و به آراى مردم مىخواهيم مراجعه كنيم براى مجلس مؤسسان، و براى تشكيل يك حكومتى كه خود مردم ميل دارند؛ حالا آن جمهورى اسلامى را خواستند، نخواستند رژيم شاهنشاهى هم اختيار با خودشان است. [نمايندۀ دانشگاهيان: منظور ما اين است در اين چند ماه كه اين دولت موقت سرِ كار هست اگر اقداماتى انجام داد كه توأم با اشتباه بود ...] امام: اشتباهات را هميشه بايد گفت. اشتباهات را كسى نمىتواند [ناديده بگيرد] من كه نمىگويم بايد هر كسى اشتباه كرد شما تبعيت بكنيد! اشتباهات را بايد بگوييد. همه آزادند در گفتن. بنويسند، بگويند، در روزنامهها بنويسند. [يكى از حضار: حق انتقاد هست؟] امام: بله كه هست. [نمايندۀ دانشگاهيان: عرض كنم كه مسئلۀ دوم راجع به ارتش است. اين ارتش همه مىدانيم طورى ساخته شده بود كه نظام شاهنشاهى را حفظ بكند، نه براى دفاع از مردم.] امام: قبل از اينكه شما بفرماييد، اين هم حل شد! همين امروز آقاى قرنى۲ را من فرستادم آمد اينجا. آقاى يزدى۳ هم آمد اينجا؛ كه او از دولت باشد، او هم كه رئيس [ستاد]. بنا براين شد كه در همين هفته اين طبقۀ اول [ارتش] را، از سرلشكر به بالا را بيندازند دور. اين پايينىها بيايند مشغول كار بشوند. اگر بگوييد كه ما ارتش نمىخواهيم ـ كه همچه چيزى نمىگوييد ـ ما ارتش مىخواهيم، ما ژاندارمرى مىخواهيم، ارتش مىخواهيم، شهربانى مىخواهيم؛ همۀ اينها را مىخواهيم. ما بايد اين طبقۀ اول، امرا و ـ نمىدانم ـ اينهايى كه با فساد آمدهاند روى كار و خودشان هم اكثراً ـ البته همه نه، اما اكثراً ـ فاسدند، اينها را درجاتشان را كنار بگذاريم، بازنشستهشان بكنيم. و بعد بياييم سراغ اين پايينىها؛ پايينىها را يك سر و صورتى بدهيم. تا بعد برويم سراغ افراد ببينيم افراد چطوريند. اين الحمدللّه حل شد. [نمايندۀ دانشگاهيان: حاج آقا معذرت مىخواهم، از سرهنگ به بالا را تا شاه يكى يكى اينها را نمىشناخته و كثافتكاريشان با خيانتشان مشخص نمىشده، اصلاً به آنها درجه نمىداده.] امام: عرض مىكنم مسائل قضايى يك مسائل شرعى است. مسائل قضايى يك مسائلى است كه با ـ مثلاً ـ عصبانيت، با دشمنى، با بدبينى، با اينها نمىشود. يك مسائل قضايى است كه ان شاءاللّه يك دادگاه قضايى، همين امشب شايد يا فردا تأييد بشود براى محاكمۀ اينها. اينها بايد روى موازين درست بشود. من فرض كنيد با يك كسى بد هستم، قاضى نمىتواند به اينكه شما با او بد هستيد ترتيب اثر بدهد. آن روى موازين شرعى است كه هر كس ثابت شد آدم كشته مىكشندش؛ هر كه ثابت شد كه دزدى كرده [مال] دزدى را از او مىگيرند، تعزيرش مىكنند حدش مىزنند؛ هر كه ثابت شد كه فلان كار بد را كرده درستش مىكنند. انشاءاللّه اين هم الآن در دست اجراست. [نمايندۀ دانشگاهيان: حاج آقا مسئلۀ خيلى مهم در ارتش اين است كه ارتش با سيستم كنونى كه وجود دارد، يعنى آن روابط و ضوابطى كه بين افراد مختلفش هست، ديگر هيچ جنبۀ اسلامى ندارد و نمىتواند برقرار بماند.] امام: اينطور نيست كه اشخاص نباشند، اشخاص مُسْلم نباشند؛ اشخاص درجات پايين ديگر به آن فساد نيستند كه آن بالاييها بودند. فسادْ هر چى بود مال آن طبقات اول بود. اين طبقۀ پايين آن فساد را ندارد. الآن نمىشود آقا ما بگوييم كه ارتش برود ... ما [بايد] اين ارتش را به يك صورت نگهش داريم. آن طبقۀ اول را بيرون كنيم. طبقات اول، از سرلشكر به بالا بيرون بروند؛ و بعد اين طبقات پايين را يك سازمانى به آنها بدهند. بعد برويم سراغ افراد ببينيم اگر يك فرد غيرصالح است كنار بزنيم، فرد صالح جايش بگذاريم. اين مسئلهاى نيست كه حلش بزودى [باشد]؛ مثلاً همين امشب مثلاً شاه رفته، فردا همۀ كارهاى ما درست بشود! همۀ كارها را خراب كردهاند و رفتند. حالا شما بايد اين خرابيها را آبادش كنيد. [نمايندۀ دانشگاهيان: نظرتان در مورد اينكه ما يك ارتشى ملى را سازمان بدهيم چيست؟ به جاى اينكه اين ارتش را بياييم زحمت بكشيم باز بودجه برايش بگذاريم؟] امام: اين تدريج مىخواهد؛ عرض مىكنم تدريج مىخواهد آقا. اين نمىشود الآن ما بگوييم ارتشى كه نظام ديده و نظم ديده كنار برود، ارتشى بىنظام مىخواهيم! نمىشود اين، بايد بتدريج بشود. بايد [نيروى مردمى] درست نظام پيدا بكند، بعد تبديل بشود آن ارتش به اين ارتش. اما همين طورى نمىشود اين كار را كرد. [نمايندۀ دانشگاهيان: حاج آقا نظام بر مبناى ترس ...] امام: آقا! من خواهش مىكنم از شماها كه آن تندى جوانىتان را يك قدرى كنار بگذاريد ... من خودم هم جوان بودم! يك توقعاتى جوانها دارند كه اين توقعات از باب آن انرژى كه در آنها هست، از باب آن قدرتى كه در آنها هست، مىخواهند همۀ مسائل يك شبه حل بشود. اينطور نيست مسائل. مسائلْ اشكالدار است، مشكل است الآن. الآن هر جاى مملكت دست بگذارى آشوبى است؛ مقدم است بر همۀ كارها كه اين آشوب رفع بشود. اين آشوب بايد با قواى انتظامى، با زمينۀ قواى ملى ـ اينها با هم ـ حل بشود. ما هم كه الآن يك قواى ملىِ نظام ديده كه نداريم؛ قواى ملى چريكى است. اين قواى ملى چريكى الآن دارند كار هم مىكنند؛ خيلى هم خوب كار مىكنند. اينها را بايد با قواى انتظامى و ژاندارمرى ـ همۀ اينها ـ همدست بكنيم براى كوبيدن اينهايى كه دارند خرابكارى مىكنند. آن خرابكارها را كنار بگذاريم و يك قدرى آرامش پيدا بكند مملكت؛ بعد برويم سراغ آن مسائل بعدى. [نمايندۀ دانشگاهيان: حاج آقا معذرت مىخواهيم، آنچه كه مطرح هست افرادى هستند در ارتش ...] امام: سازمان هست. سازمان درست مىشود. سازمان ارتش آن وقتى كه بوده است، [پيوسته] «شاهنشاه» «شاهنشاه» مىكرد. اين تمام شد. ديگر كلمۀ «شاهنشاه» رفت! وقتى كلمۀ «شاهنشاه» رفت، ديگر مسئله نيست كه حالا صبح تا شب بخواند «شاهنشاه»! تمام شد اين معنا. اين مسئله از كلۀ سربازها هم بيرون مىرود. اين مسائل يك قدرى مهلت لازم دارد. يك قدرى بايد با تأنى انجام بگيرد. نمىشود يك مسئلهاى كه انقلابى است ما بگوييم فوراً انقلاب جلو برود، خراب كند و جلو برود؛ چنانچه شد و بحمداللّه انقلاب ايران بهترين انقلابهايى بود كه در دنيا واقع شد؛ يعنى ضايعات كم [داشت]. و آن چيزى كه ما برديم، رژيم شاهنشاهى 2500 ساله يا بيشتر را از بين برديد. دست آنها هم از آن كوتاه كرديد؛ دست همۀ اجانب را كوتاه كرديد از مملكتتان. اين آن چيزى است كه برديد. ضايعهاى كه داديد، البته يك هزار نفرى هم ما كشته داديم. در ساير انقلابات اينقدر كشته مىدادند، خرابى مىشد. ما نبايد توقع داشته باشيم كه يك انقلابى بشود و آرام باشد و ... ما بايد اسم اين را «انقلاب سفيد» بگذاريم، نه انقلاب شاهنشاهى را. اين انقلابِ واقعاً «سفيد»، اين انقلاب ملى ايران بود كه با يك بيست و چهار ساعت يك شاهنشاهى را از بين برد و تمام را به هم ريخت. اما حالا به هم ريخته است اين. به هم ريختگى را بخواهيد منسجمش كنيد وقت لازم دارد. حالا به ما قول دادهاند در همين هفته راجع به ارتش تنظيمش درست بشود. و چيزهاى ديگر هم ان شاءاللّه كم كم اميدواريم درست بشود. خداوند همهتان را حفظ كند؛ موفق باشيد. ... اجازه بدهيد كه من يك خورده استراحت كنم. من خسته شدم. انشاءاللّه يكوقت ديگر ... همه با هم دست به هم بدهيد براى ساختن. خراب است، زلزله زده است اين مملكت! مملكتى كه زلزله زده است، همه بايد دست به هم بدهند و اين مملكت را آبادش بكنند. دست به هم بدهيد همه با هم. همه مسئوليد، همه مسئوليم. بايد دست به هم بدهيد. انشاءاللّه خداوند همهتان را حفظ بكند.