بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم رسوايى گروهكهاى مدّعى طرفدار خلق در جنگ بعضى قضاياست كه انسان گمان مى‌كند كه اين شرّ است، لكن به حسب واقع، خير است. در اين قضاياى اخير، كه دولت جابر عراق تحميل كرد بر ايران، بايد بگويم:«اَلخَيْرُ فى ما وَقَعَ»^۱ براى اينكه چند مطلب را ثابت كرد: يكى اينكه ضدانقلاب در ايران شايعه مى‌كردند كه ارتش ايران ارتشى است كه از بين رفته و ديگر نمى‌تواند در مقابل دشمنها مقاومت كند و شايعه‌افكنى مى‌كردند، بلكه ابتدائاً مى‌گفتند كه اصلاً ارتش لازم نيست، ارتش بايد به هم بخورد و بعد از سر، يك مسائلى شروع بشود. در اين جنگ تحميلى، ثابت شد كه ارتش نيرومند است و ارتش با ساير قواى مسلّحه با هم هستند؛ تفاهم دارند؛ با هم مى‌جنگند و همۀ كسانى كه در ارتش هستند، در رأس ارتش هستند، وفا دارند. اين خود يك خيرى بود كه جلوى شايعات را گرفت. يك جهت ديگر اينكه اين اشخاصى كه ادعا مى‌كنند و ادعا مى‌كردند كه ما طرفدار مظلومين هستيم، طرفدار خلق هستيم، فدايى خلق هستيم، مجاهده براى مردم مى‌كنيم، ثابت شد به اينكه همۀ اين حرفها، صحبتهاى خلاف واقع بوده است و الآن كه كشور ايران با حزب بعث منحط در جنگ هستند، الآن از آنها هيچ خبرى نيست و آنها باز به فسادهايى كه انديشه مى‌كردند، ادامه دارند مى‌دهند. لكن بر آنها هم ثابت شد كه اگر يك روزى دولت ايران بخواهد شرّ آنها را بكَند، با يك يورش همۀ آنها را از بين مى‌برد. اين هم يكى از خيراتى بود كه براى ما در اين جنگ، در اين جنگ تحميلى حاصل شد. يكى ديگر اينكه منتشر مى‌كردند و دائماً مى‌گفتند كه انقلاب در اول يك چيزى داشت: مردم با هم بودند و حالا ديگر نيستند با هم، با هم مختلف هستند. از اين حرفهاى نامربوط كه هى دائماً مى‌گفتند. باز در اين جنگ ثابت شد كه سرتاسر كشور با هم هستند و مردم به همان روح انقلابى باقى هستند و الآن از همۀ جاهايى كه جوانهاى ما هستند، از همۀ اقطار كشور، پيشنهاد مى‌كنند كه به جنگ بروند، لكن احتياجى نيست الآن به جنگ آنها و اگر ـ خداى نخواسته ـ يك وقت احتياج شد، آن وقت معلوم مى‌شود كه چه خواهد شد. اينها از امورى بود كه خير بود براى ما. جنگ منشأ ظهور فعاليت و تحرك علاوه اصل جنگ، كه واقع مى‌شود، ولو تحميلى است اين جنگ، لكن جنگ وقتى كه واقع مى‌شود، انسان را از آن خستگى و از آن چيزهايى كه سست مى‌كند انسان را، از آن سستيها و خستگيها بيرون مى‌آيد و فعاليت مى‌كند و جوهرۀ انسان، كه بايد هميشه متحرك و فعال باشد، بروز مى‌كند. در استراحت و در راحت و در اين امور، انسان هى كسل مى‌شود، هى خمود مى‌شود، قواى انسان خمود مى‌شود، خصوصاً آنهايى كه به عيّاشى عادت دارند يا به رفاه عادت دارند، آنها ديگر بدتر خواهند شد. لكن وقتى كه جنگى در كار مى‌آيد و حماسه‌اى وجود پيدا مى‌كند و تاريك مى‌شود شب و روشن مى‌شود روز و توپ انداخته مى‌شود و اينها، انسان را از آن حال خمودى و از آن حال سستى بيرون مى‌كند و انسان آن واقع خودش را، كه فعال است و متحرك، آن واقع را بروز مى‌دهد. يكى از امور كه باز خير بود براى ما اينكه دولت عراق فهميد كه با كى طرف است. اينها دائماً هى پيش خودشان مى‌گفتند كه ما اگر ـ همچو خيالات مى‌بافتند كه اگر ما ـ حمله به ايران بكنيم، در همان حملۀ اول، ديگر كار تمام است و ما مى‌رويم براى مركز ايران و همه جا. حالا فهميدند كه نه، مسئله اينطور نيست. در عين حالى كه ما باز به مردم اجازه نداديم و آن بسيج عمومى را اجازه نداديم، الآن مع‌ذلك، فهميدند اينها كه خير، كارى از آنها بر نمى‌آيد و اگر دولت ايران بخواهد، آنها را ان‌شاءاللّه‌، بزودى از بين مى‌برد. تفاوت قواى مسلح ايران با عراق عمدۀ حرف اين است كه فرق است مابين قواى مسلّح ايران با قواى مسلّح عراق، فرق است ما بين فرماندهان قواى مسلّح ايران با فرماندهان قواى مسلّح عراق و آن اين است كه اينها به اسلام فكر مى‌كنند و روى قواعد اسلام مى‌خواهند عمل بكنند، و لهذا، به شهرهايى كه دفاع ندارند، به مردم بازار و به مردم و فقراى جاهاى ديگر كارى ندارند و فقط اگر الزام پيدا كردند كه يك مثلاً، توپى بيندازند، يك بمبى بيندازند، به همان مراكزى كه مراكز قدرت شيطانى است، اينها هجوم مى‌كنند. لكن فرماندهان عراق از خدا بى‌خبرند، اعتقادى به اين مسائل ندارند. لهذا، توى شهرها مى‌اندازند بمبهايشان را، در خرمشهر، در اهواز، در اين جاها، شهرها را هدف قرار مى‌دهند و ما دستمان بسته است از اين جهت كه نمى‌خواهيم مردم عادى و مردم بى‌گناه تلف بشوند و آنها دستشان باز است از باب اينكه اعتقاد به آن چيزهايى كه در اسلام مطرح است، آن چيزهايى كه «انسان بما أنّه انسان»^۲ مى‌فهمد، آن چيزهايى كه شرف انسان اقتضا مى‌كند، آنها اين مسائل پيششان مطرح نيست. آنها همان پيش بردن و رفتن و زدن و اينطور چيزها، لكن اينطور نيست كه مملكت ايران نتواند اينها را از بين ببرد، لكن مى‌خواهد قدم به قدم پيش برود كه مبادا بى‌گناهها ـ خداى ناخواسته ـ زير پا بروند. ما بايد روى قواعد اسلامى عمل بكنيم. قدم قدم پيش رفتيم، تكه‌تكه جلو رفتيم و آنها خيال كردند قدرتى در كار نيست. حالا فهميدند آنها كه نه، قدرت هست، لكن قدرتمندان اينجا روى يك قواعد عمل مى‌كنند و قدرتمندان اشرار روى يك قواعد ديگر عمل مى‌كنند. لهذا، آنها مراكز جمعيت را هر جا پرجمعيت است آنها به توپ مى‌بندند يا نارنجك مى‌اندازند. اينها مى‌خواهند همان هدفهايى كه مربوط به قواى مسلّحۀ آنهاست [سقوط] بكند. فريبكارى صدام در عمل به ظواهر اسلام بنابراين، در اين جنگ ـ يك، خيلى از امور، كه بعضى ديگرش هم هست البته ـ خيلى از امور معلوم شد. باز خوب شد كه صدام حسين را به ظواهر اسلام كشانده؛ براى اينكه اين روزها مى‌گويند نماز هم مى‌خواند! توى مسجد هم مى‌رود! اين همان كارهايى بود كه محمدرضا مى‌كرد، عيناً همان. اينها از يك آخور ارتزاق مى‌كنند. آن هم يكوقتى كه پيش مى‌آمد، بدترين فحشها را به علماى اسلام مى‌داد و به اسلام هيچ كار نداشت، ضربه مى‌زد. يكوقت كه ضعيف و بيچاره مى‌شد، مى‌رفت نماز مى‌خواند و در حرم حضرت رضا مى‌رفت و نماز مى‌خواند و از اين بساط درمى‌آورد. حالا ايشان هم كه همۀ ملت عراق مى‌شناسند او را كى هست، نمى‌دانند كه ايشان كه حالا هم مى‌خواهد نماز بخواند و در مسجد برود، كى را مى‌خواهد بازى بدهد. ملت عراق را مى‌خواهد بازى بدهد. ملت عراق ايشان را ماهيتش را مى‌شناسد. ماها را هم مى‌خواهد بازى بدهد. ماها هم ماهيتش را مى‌شناسيم. كسانى كه آن‌ور دنيا هستند، در امريكا و اروپا هستند، اگر بعضى اشخاص پيدا بشوند نشناسند اين را، ممكن است. اما آنجاهايى كه ايشان هستند مثل بغداد و ـ عرض بكنم كه ـ عراق، مردم ايشان را مى‌شناسند. مردم سالهاى دراز با اين حزب بعث زندگى كردند و از اين حزب بعث، اينها صدمه‌ها ديدند. اين آدمى كه حالا دارد مى‌گويد من مسلمان هستم و ما در مقابل كفّار داريم جنگ مى‌كنيم، اين آدم همان آدمى است كه براى اربعين، وقتى كه زوّار حضرت سيدالشهدا حركت كردند، آنها را به توپ و تفنگ بستند و آنقدر جنايت كردند. ديگر ملت عراق با اينكه اين جنايات را از شما ديده، باور مى‌كند كه شما يك آدم دينى باشيد؟ در هر صورت، جنگ خيلى خوب است از يك جهت و آن اين است كه انسان را، شجاعتى كه در باطن انسان است بروز مى‌دهد و تحرك براى انسان حاصل مى‌شود. انسان از آن خمودى بيرون مى‌آيد. ملت ايران بايد توجه داشته باشند كه براى اسلام دارند خدمت مى‌كنند. فرق مابين ما و آنها اين است كه ما انگيزه‌مان اسلام است. اشخاصى كه در اسلام خدمت كردند و جنگ كردند و فداكارى كردند، از صدر اسلام تا حالا تاريخشان محفوظ است. پيغمبر اكرم از همۀ اين گرفتاريهايى كه ما داشتيم بيشتر گرفتارى داشت. چندين ماه يا چند سال در حبس بود ايشان. در شعب ابوطالب^۳ محصور بود و مع‌ذلك، مقاومت كرد و بايد مقاومت كند. و ملت ايران مقاومت مى‌كند و بايد مقاومت كند. ارتش ايران و پاسدارها و ساير قواى مسلّحه بايد قدرتمندى خودشان را نشان بدهند و بايد اينها [را] سركوب كنند، اين قدرت پوشالى امثال صدام حسين و اينها [را]. باز معلوم شد به اينكه اين عروسك چه عروسكى است كه هر جورى مى‌خواهند حركتش مى‌دهند، هر روزى حركتش مى‌دهند، به يك جور حركت مى‌دهند. اين هم باز معلوم شد و بسيارى از چيزهاى ديگر در اين جنگ معلوم شد. تأكيد بر پايدارى و فداكارى ملت در دفاع از اسلام حالا آنچه من به ملت خودمان مى‌خواهم بگويم اين است كه ملت ما بايد متوجه باشد كه اسلام است و قضاياى اسلام در كار است و ما تبع اسلام داريم جنگ مى‌كنيم، دفاع مى‌كنيم و به واسطۀ اسلام داريم دفاع مى‌كنيم. ملت ما بايد مجهّز باشند. جوانهاى ما بايد تدريب كنند^۴ ، مجهز باشند؛ براى اينكه ما ممكن است در آتيه يك جنگهاى طولانى‌ترى داشته باشيم و براى اسلام بايد جنگ بكنيم، براى اسلام بايد فداكارى بكنيم. ما باز هم در اين مواردى كه كشته داديم به قدرى كه در صدر اسلام كشته دادند ما باز كشته نداديم. ما بايد فداكارى بكنيم. ما بايد همۀ عزيزانمان را فداى اسلام بكنيم. بايد اين كار انجام بگيرد و بلااشكال، بايد همۀ افرادى كه قدرتمند هستند، چه آنهايى كه در سرحدّات هستند، آنهايى كه در مثل خرمشهر و مثل اهواز و مثل آبادان و اينها هستند، پافشارى كنند، نگذارند از شهر خودشان بيرون بروند. اين ضعف است. اسلام گفته است شما بايد پايدارى بكنيد. در هر صورت، من به آنها هم سفارش مى‌كنم كه با قدرتمندى و با شجاعت و با عزّت نفْس پايدارى كنند و هيچ‌گاه از مسائلى كه گفته مى‌شود و آن ضد انقلابيها منتشر مى‌كنند، نترسند. ما پيروز هستيم. صدام حسين دستش را دراز كرده براى اينكه با ما مصالحه كند. ما با او مصالحه نداريم. يك آدمى است كه كافر است، يك آدمى است كه فاسد است، مفسد است و مفسد را ما نمى‌توانيم با او مصالحه كنيم. ما تا آخر با آنها جنگ خواهيم كرد و ان شاءاللّه‌ تعالى، پيروز خواهيم شد. و هر يك از دُوَل هم كه با او همراهى بكند، ما هيچ ابداً اعتنايى نداريم به اين؛ براى اينكه ما هدفمان اين است كه تكليفمان را عمل بكنيم. تكليف ما اين است كه از اسلام صيانت كنيم و حفظ كنيم اسلام را. كشته بشويم تكليف را عمل كرده‌ايم، بكشيم هم تكليف را عمل كرده‌ايم. اين همان منطقى است كه ما در اول هم، كه با اين رژيم فاسد پهلوى مخالفت مى‌كرديم، منطق ما همين بود. منطق اين نبود كه ما حتماً بايد پيش ببريم، منطق اين بود كه براى اسلام مشكلات پيدا شده است. احكام اسلام دارد از بين مى‌رود، مظاهر اسلام دارد از بين مى‌رود و ما مكلّفيم كه به واسطۀ قدرتى كه هر چه قدرت داريم، مكلّفيم كه با آنها مقابله كنيم. كشته هم بشويم اهميتى ندارد، بكشيم هم، كه ان شاءاللّه‌، موفق خواهيم شد، به جنّت و به بهشت ان‌شاءاللّه‌. شما هيچ وقت از هيچ چيز هراس نداشته باشيد. شما براى حفظ اسلام داريد جنگ مى‌كنيد و او براى نابودى اسلام. الآن اسلام به تمامه در مقابل كفر واقع شده است و شما بايد از اسلام پايدارى كنيد و حمايت كنيد و دفاع كنيد. دفاع يك امر واجبى است بر همه كس. بر هر كس كه هر مقدار قدرت دارد، بايد دفاع بكند از اسلام. الآن اينها هجوم كردند بر اسلام و ما بايد دفاع بكنيم. ابداً قضيۀ صلح و قضيۀ سازش در كار نيست. ما اصلاً مذاكرات نمى‌كنيم با اينها. اينها براى اينكه فاسد و مفسد هستند و ما با اين اشخاص مذاكره نمى‌كنيم. بله، اگر اينها بروند كنار و از همه جا بروند و بيرون بروند از همه جا و تسليم بشوند، ما آن وقت ممكن است كه به واسطۀ اينكه بين مسلمين خيلى [تفرقه] نشود، ما هم يك سكوتى بكنيم و الاّ مادامى كه اينها اسلحه دستشان است، ما هم اسلحه‌مان ايمان است، سلاحمان اسلام است. ما با آن سلاح ايمان و اسلام پيش مى‌بريم و خواهيم پيش برد و همۀ اينها را سركوب خواهيم كرد، چنانچه تا كنون ما با همان اسلحه ابرقدرتها را از بين برده‌ايم و دستشان را از اين مملكت قطع كرده‌ايم. حالا آنها مى‌خواهند باز با اينطور مسائل، باز يك دست‌درازى به كشور اسلامى بكنند. ما مكلّفيم كه جلوى آنها را بگيريم. چه پيروز بشويم و چه نشويم، دفاع بايد بكنيم. بايد حتماً دفاع بكنيم و همۀ ملت در وقتى كه اجازه داده شد، همه بايد بروند و دفاع بكنند. ان شاءاللّه‌، اميدوارم كه به آنجاها نرسد و مسائل آنقدر ريشه‌دار نباشد و اينها بفهمند كه با چه مملكتى و با چه ملتى طرف هستند و دست از شيطنت و فضوليهاى خود بردارند. والسلام عليكم و رحمة‌اللّه‌ و بركاته

1. - خير در آن چيزى است كه واقع مى‌شود.
2. - انسان بدانگونه كه انسان است.
3. - جايى در نزديكى مكه كه پيامبر اسلامص و گروهى از ياران ايشان در آن نقطه مدتى را در تحت شديدترين محاصره اقتصادى كفار قريش به سر بردند.
4. - آموزش نظامى ببينند.