[بسمه تعالى. سلام عليكم، اميدوارم حالت خوب باشد و در كارت هميشه موفق و پيروز باشيد. درّه جان، دلم براى تك‌تك شما تنگ شده است؛ اما دلم براى يكى ديگه خيلى تنگ شده. نمى‌دونى چقدر دلم براش تنگ شده. اونم پدر بزرگ عزيزم حاج آقا موسوى است. و يكى ديگه هم كه سفارش مى‌كنم براى شركت در مراسم هفتگى دانشگاه. درّه جان، فاطمه در نامه‌اش نوشته بود كه جايت در خانه خيلى نمايان است. اگر مامان ناراحتى كند به جان تو كه دوستت دارم ناراحت مى‌شوم. مادرم، اون پينه بسته‌ات را از دور مى‌بوسم. همچنين دستان پركار پدر عزيزم را كه در زمستان سياه مى‌شود. به جاى من همديگر را ببوسيد. مخصوصاً آقاى مهندس آچارو! و سلام مرا به آقاى شهرابى، ...، عبدخدايى، پرتو اعلم، آقاى اسكندرى، على‌آقا، حسين‌آقا، هومن و خلاصه هر كس كه ديدينِش سلام مرا به او برسانيد؛ مخصوصاً مادرجون، عمه‌فرح، عمه‌شيرين، عمه‌اعظم، عمه‌اكرم، خاله‌حورى، خاله‌جون فخرى، خاله‌جون فاطمه و پسرخاله‌ها و دخترخاله‌ها، پسر عموها و دخترعموها و عمه‌ها، خلاصه به همه برسانيد. درّۀ من، نمى‌دونم بالاخره اسمم را بايد عوض بكنم يا نه. 3/1/62 سال نو مبارك برادر كوچكت على به ياد من بخوريد وقتى من برگشتم ورشكستتان مى‌كنم. حتماً برايم عكس دسته‌جمعى بفرستيد. بسمه تعالى خدمت مسئول محترم دفتر امام، سلام عليكم پس از عرض سلام و آرزوى موفقيت براى شما، نظر به اينكه پسر اينجانب مدت هشت ماه است كه در قيد اسارت صداميان كافر مى‌باشد، اخيراً در نامه‌اش نوشته است كه:« خيلى دلم براى پدربزرگم حاج آقا موسوى تنگ شده است»، و ما چون نمى‌توانيم به علت محدوديت براى ايشان عكس يا پوستر امام را بفرستيم لذا خواهشمنديم در صورت امكان نامه‌اى را كه خدمتتان تقديم مى‌كنيم به حضرت امام ـ مدظله العالى ـ بدهيد تا ايشان براى تبرك و براى تسلى دل اين فرزندان عزيز كه در زندانهاى تاريك و نمناك عراق به سر مى‌برند، چند سطرى مرقوم بفرمايند. با عرض معذرت؛ ضمناً آخر نامه را با امضاى «پدربزرگت حاج آقا موسوى» ختم نماييد. خدايا، خدايا، تا انقلاب مهدى خمينى را نگهدار؛ از عمر ما بكاه و بر عمر او بيفزا ـ آمين رب‌العالمين. مادر يك اسير] به نام خدا فرزند عزيزم، نامۀ شما واصل شد. اميد است ان شاءاللّه‌ بزودى خلاص شوى. ما براى شما نگران هستيم، لكن خدا بزرگ است. ان شاءاللّه‌ موفق باشى. صبر كن كه خدا با صابران است. والسلام. پدر بزرگت