بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم حضرت آقاى رئيس جمهور پس از اهداى سلام با آنكه مأمورين رسمى وعدۀ تجديد اقامۀ علماى اعلام و محصلين حوزۀ علميه را كراراً داده‌اند و علاقه شما را به حوزه‌هاى علميه و علماى دين ابلاغ كرده‌اند، اخيراً به طور ناگهان و اسف‌آورى در خيابانها و بازارها متعرض اهل علم شده و با وضع اسفناكى آنها را جلب نموده و به آنها ابلاغ نموده‌اند كه در يك هفته بروند براى خروجى. اينجانب با آنكه بنا نداشتم مزاحم شوم لكن احساس وظيفه مى‌كنم و نظر شما را به تلگرافى كه در 4 ذى‌القعده 1391 نموده و مصالح را تذكر داده‌ام جلب مى‌كنم و اكنون نيز حسب وظيفه تذكر مى‌دهم كه مصلحت نيست حوزۀ بيش از يك‌هزار سالۀ نجف اشرف كه براى فقه اسلام تشكيل شده و در قلع فسادهاى اخلاقى و اجتماعى اثر بسزا دارد، در زمان رياست شما منقرض شود؛ مصلحت نيست بيش از يك‌هزار نفر رجال علم، آزرده‌خاطر، به اين نحو از مملكت شما رانده شوند و در بلاد منتشر شوند؛ مصلحت نيست كه مراجع عظام و مشايخ محترم كه دنبال اين تسفير^۱ ممكن است هجرت كنند، از مملكت شما با اين كيفيت خارج شوند. خاطر شريف مستحضر است كه فقهاى اسلام و مراجع عظام چه منزلتى در قلوب مسلمين دارند. مصلحت نيست قلوب ملتها را در اين زمان از دولت خود برنجانيد و راه را براى تبليغ بدخواهان باز كنيد. اينجانب احتمال مى‌دهم كه در اين امر دستى از مخالفين دوست‌نما در كار باشد؛ من گمان ندارم فكر خيرخواهانه‌اى به اين امر منتهى شده باشد. فكر وحدت مسلمين و دولتهاى اسلامى در رأس برنامۀ زندگى اينجانب است. من از اختلافات دولتهاى اسلامى نگران هستم، من از واقعه‌هايى كه به شكاف بين مسلمين و دولتهاى آنها منتهى شود خائف هستم و نظر شما را به مفاسد حاصله از اين عمل جلب مى‌كنم و مقتضى مى‌دانم دستور دهيد متعرض حوزۀ مباركه نشوند و اقامۀ آنها را چنانچه وعده كرده‌اند بدهند و به سايرين نيز اقامه دهند تا محصلين با دلگرمى به تحصيل و خدمت به اسلام و ممالك اسلامى مشغول باشند. والسلام عليكم. 13 شهر جمادى‌الثانى 1395 روح‌اللّه‌ الموسوى الخمينى

1. ـ راندن، بيرون كردن.