بسم اللّه الرحمن الرحيم پيروزى اصيل، تحول ملتها در همۀ شئون و ابعاد انقلابهايى كه در دنيا واقع مى‌شود دو جور است: يك انقلاب انقلاب اسلامى است. و يك انقلاب غيراسلامى. انقلاب اگر انقلاب غيراسلامى باشد، اين انقلاب بعد از انقلاب ديگر بند و بارى در كار نيست. هر طورى كه مى‌خواهند با مردم عمل مى‌كنند. مهارى در كار نيست. لكن انقلاب اگر اسلامى باشد، يعنى متكى به ايدۀ اسلام، متكى به احكام اسلام باشد، اين بايد از اول انقلاب تا آخر، ابد، كه اين انقلاب و آثارش هست، اين اسلامى باشد و تحت احكام اسلام. ملت ما تا اينجا آمده است و بحمداللّه با پيروزى به اينجا رسيده است؛ لكن پيروزى اين نيست كه ما فقط طاغوت را از بين ببريم. پيروزى اصيل آن است كه ما بتوانيم متبدل بشويم به يك موجود انسانى، الهى، اسلامى، كه همۀ كارهايمان، همۀ عقايدمان، همۀ اخلاقمان، همه اسلامى باشد. الآن چشم همۀ متفكرين دنيا تقريباً دوخته شده است به ايران؛ و توجه به اين الآن هست كه آيا اين ايرانى‌ها، كه به اين پيروزى رسيدند و مدعى هستند به اينكه اسلام بالاترين مكتب است، اسلام از همۀ مكتبهاى عالم منزه‌تر است، آيا اين مردمى كه اين ادعا را دارند، اينها چه جور هستند الآن؟ الآن كه جمهورى اسلامى در ايران مستقر شده است، يعنى رژيم الآن رژيم جمهورى اسلامى است، آيا اين نظام اسلامى در ايران چه اثرى داشته است؟ همان مسائل سابق است، منتها مهره‌ها تفاوت كرده است؟ آن روز مأمورين انتظامى و مأمورين دولتى، آنها ظلم مى‌كردند؛ و حالا پاسداران اسلامى و مردم اسلامى و بازار اسلام ظلم مى‌كنند؟ فقط اسم تغيير كرد و افراد تغيير كردند، لكن مسلك باقى است و مطالب باقى است؟ يا خير، ... محتوا هم تغيير كرده است؟ شكست مكتب، شكستى جبران ناپذير من خوف اين را دارم كه ما در دنيا يك شكست بزرگ بخوريم. و آن شكست مكتبمان باشد. من از اين بسيار خوف دارم. ما اگر مكتبمان محفوظ باشد و شكست بخوريم، اشكالى در كار نيست. بسيارى از اولياى خدا در مقابل غير شكست خوردند اما مكتبشان محفوظ بود. اگر خداى نخواسته ما پيروز بشويم، به اين معنا كه آن دسته از ظالمها كه بودند و آن دسته از چپاولگرها كه بودند بيرون كرديم، لكن به جاى آنها يك دسته ظلمۀ ديگرى با يك محدوديت خاصى و چپاولگرهاى ديگرى با يك محبوبيتى به جاى آن نشست، اين موجب اين مى‌شود كه مكتب ما در دنيا منعكس بشود [كه] مكتب درستى نبوده؛ شكست در مكتب واقع بشود. آن شكستى كه جبران نپذيرد، اين شكست است. خلافكاريها و خودكامگيها به نام اسلام الآن ما در تمام سطح ايران مى‌بينيم كه يك نابسامانيهايى هست، يك اختلافاتى هست، يك كارهايى هست كه نبايد بشود. چيزهايى كه برخلاف رضاى خداست، برخلاف دستور پيغمبراكرم است، برخلاف دستور اسلام است، در همۀ سطح كشور واقع مى‌شود. نه همه مى‌كنند؛ لكن در تمام سطح كشور هستند اشخاصى كه همچه كارهايى مى‌كنند. و خوف اين است كه اين به پاى اسلام نوشته بشود؛ به پاى جمهورى اسلام نوشته بشود؛ و در خارج بگويند اين هم نظام اسلام و اين هم جمهورى اسلام، كه مثل سابق است با اختلاف افراد. همان طورى كه سابق مى‌ريختند توى خانه‌هاى مردم و مى‌گرفتند و هيچ تحت قاعده‌اى نبود الاّ قاعدۀ جباريت و ظلم، حالا هم بى‌ميزان مثلاً در بعضى جاها مى‌روند خانۀ مردم [را بازرسى] مى‌كنند؛ اين پاى اسلام حساب بشود. اگر پاى خود ما حساب مى‌شد، خوب، مسلك مسلك صحيح؛ لكن آنهايى كه مى‌خواهند در اين مملكت باشند آنها دارند خلاف مى‌كنند، مثل كارهاى رژيم سابق، آن را پاى اسلام حساب نمى‌كردند. آنها يك دسته‌اى بودند كه كارهايى مى‌كردند، و روى رژيم طاغوتى بود. اين به مسلك ما هيچ ضررى وارد نمى‌آورد؛ به مملكت ما ضرر وارد مى‌آورد؛ اما مسلك ما محفوظ مى‌ماند، و آنها را خلاف اسلام مى‌دانستند؛ خلاف رژيم اسلامى مى‌دانستند. لكن اگر امروز خداى نخواسته در طبقات مردم، خصوصاً در طبقات روحانيين كه آنها در رأس هستند و آنها نمايندۀ اسلام هستند، اگر خداى نخواسته بعض اشخاص ملبس به لباس روحانيين يك كارى بكنند به اسم روحانى، يك كارى بكنند به اسم كميتۀ كذا، و اين كار برخلاف موازين شرعيه باشد، اين را ديگر نمى‌آيند حساب كنند به اينكه اين رژيم طاغوتى است؛ مى‌گويند رژيم اسلامى است و اين هم كارهايش! اين هم حرفهايى است ... . مسئلۀ خطرناك در نظام جمهورى اسلامى و لهذا امروز يك مسئلۀ خطرناكى مطرح است. ما آن وقت اگر شكست خورده بوديم از طاغوت، هيچ ابايى نداشتيم؛ خوب ما شكست خورديم؛ حضرت امير ـ سلام‌اللّه عليه ـ هم از معاويه شكست خورد. آن ابايى نبود؛ خوب ما يك مطلبى را مى‌گفتيم، مطلب حقى داشتيم مى‌گفتيم، نتوانستيم پيش ببريم؛ آنها غلبه كردند بر ما. اما امروز مسئله آن نيست. امروز يك صفحۀ ديگرى در كار است. و آن اين است كه مسلمين، ملت ما، شكست داد طاغوت را، و رأى داد به جمهورى اسلامى، و شد مملكت مملكت اسلامى؛ اگر امروز ما يك خطاهايى بكنيم كه دشمنهاى ما در خارج دامن به آن بزنند، در داخل دامن به آن بزنند، و منعكس كنند در خارج و داخل به اينكه اسلام هم مثل ساير مكتبها بلكه پايينتر از او، اين شكست شكستى است كه جبران‌ناپذير است. شكست حضرت امير از معاويه هيچ اهميتى نداشت؛ براى اينكه شكست مسلك نبود؛ شكست شخص بود. اما اگر ما الآن مدعى هستيم كه اسلامى است رژيم ما، ولى وقتى برويم سراغ بازار ببينيم بازار همان بازار سابق است، ربا همان رباى سابق است، چپاولگرى همان چپاولگرى سابق است، اجحاف و گرانفروشى فوق‌العاده همان است كه سابق بود؛ برويم توى ادارات هم ببينيم همان اشخاص و همان وضع و همان نابسامانى آنجا هم هست؛ برويم در مثلاً دانشگاه ببينيم آنجا هم مسائل همان مسائل است؛ هر جا برويم همان مسائل باشد، اين موجب اين مى‌شود كه انعكاس پيدا بكند كه رژيم فاسدى رفت، يك رژيم فاسدى جايش نشست. كارى ما نكرديم جز اينكه يك رژيم فاسدى را از بين برديم كه آن رژيم فاسد كارهايش پاى اسلام حساب نمى‌شد. اين خطر نبود كه اگر چنانچه محمدرضا يك ظلمى بكند، يا سازمان امنيت مردم را چه بكند، اين به اسلام مربوط است. هيچ. جدا بود. حساب اسلام جدا، حساب آنها هم جدا بود. اين خطر آن روز هيچ نبود بلكه هر چه آنها ظلم مى‌كردند اسلام تقويت بيشتر مى‌شد: لاَزَالَ يُؤَيَّدُ هَذَا الدِّينُ بِالرَّجُل الفَاجِرِ۱ رجل فاجر، آدم فاسق، آدم ظالم، هر چه ظلم بكند تأييد دين است. براى اينكه دين عدل است؛ او هر چه ظلم بكند مردم توجهشان به دين زيادتر مى‌شود. اما امروز كه مملكت يك مملكت اسلامى، رژيم يك رژيم اسلامى، و يك آزادى براى مردم پيدا بشود، از اين آزادى اگر بخواهد خداى نخواسته يك استفاده‌هاى سوئى بشود و از اين آزادى يك ظلمى بشود، تعدى بشود ـ عرض مى‌كنم كه ـ كارهايى كه برخلاف مسير انقلاب است بشود، اينطور نيست كه [شكست] ما مثل شكست از محمدرضا باشد كه برايمان اهميت هيچ نداشت. امروز مسلك شكست مى‌خورد. اين است كه مهم است. مسئوليت امانتداران اسلام بايد ما همه بيدار باشيم، متوجه باشيم به اينكه از آزادى سوء استفاده نكنيم. حالا كه آزاد هستيم، هرج و مرج بشود؛ هر كسى بخواهد براى خودش؛ همچو آزادى در بين بشر نبايد باشد. در اسلام مطرح نيست يك همچو آزادى كه كسى آزاد باشد كه مردم را اذيت كند؛ كسى آزاد باشد كه اجحاف بكند؛ و همين طور از ساير چيزها. امروز همۀ ما امانتدار اسلام هستيم. اسلام الآن سايه افكنده بر سر ما؛ از باب اينكه رژيم سلطنتى مبدل شد به رژيم اسلامى. الآن كه اين امانت دست ما آمده است اگر خداى نخواسته ما به اين امانت خيانت بكنيم و اين را در نظر غربيها، در نظر دشمنهاى ما، در نظر دشمنهاى داخلى و خارجى و آن اشخاصى كه مى‌خواهند اين نهضت را آلوده كنند، ننگين كنند، اگر ما الآن يك عملى بكنيم كه بهانه دست اينها بدهيم، ما خيانت به اسلام كرده‌ايم؛ و بايد همه چشمهايمان را باز بكنيم. بالاتر از همه طبقۀ روحانيون هستند كه بايد بسيار با توجه ـ حالا غير سابق است؛ سابق روحانيون نمى‌توانستند كارى بكنند. اگر كارى هم مى‌كردند، مى‌گفتند كه اين ساواكى است. اگر يك معممى يك كار خلافى مى‌كرد، مردم مى‌گفتند اين ساواكى است؛ اين از خدمۀ ـ مثلاً ـ ظلمه است. امروز كه همچه چيزى نمى‌شود گفت. جبران ناپذير بودن شكست مكتب امروز اگر خداى نخواسته يك نفر روحانى ـ كه نمى‌كند او؛ يك نفر صورت روحانى ـ بيايد در بينشان واقع بشود يا در كميته‌ها برود و يك خلافى بكند، امروز ديگر نمى‌گويند ساواكى است، امروز مى‌گويند روحانى است دارد اين كار را مى‌كند. ديروز ساواكى اين كار را مى‌كرد، امروز روحانى اين كار را مى‌كند. و همين طور شماها: ديروز بازار بازار طاغوت بود، امروز بازار اسلام است؛ محتوايش فرق كرد؟ نه؛ رباخور همان رباخور، گرانفروش همان گرانفروش، اجحاف‌كن همان اجحاف كن؛ و همين طور در هر جاى مملكت كه برويم. اگر محتوا تغيير نكند خوف اين است كه مكتب ما مورد اهانت واقع بشود؛ مردم از مكتب ما برگردند. و اين بالاترين شكستى است كه ممكن است بر ما وارد بشود. والاّ فرض كنيد يك كسى هم ـ اينها هم نمى‌شود اما فرض كنيد شد ـ اينها روابطشان را با هم درست كردند و امريكا هم پشت سرشان آمد و يك كودتا هم شد و ما را هم همه را كشتند و از بين بردند و خودشان جايش نشستند، اين، شكست مسلك نيست؛ ما شكست نخورديم؛ ما شكست طبيعى خورديم نه شكست معنوى. اما اگر خود ما يك كارهايى بكنيم كه در بين مردم، در بين جوامع، در بين متفكرين، با دامن زدن دشمنهاى ما در داخل و خارج بر مسائل، و اسباب اين بشود كه مكتب ما شكست بخورد، اين شكست است كه ديگر جبران ندارد. اين شكستى است كه در مقابل اين، انبيا ايستادند. در مقابل اين، اوليا ايستادند كه اين شكست واقع نشود. جانشان را دادند براى اينكه مكتبشان محفوظ بماند. در هر صورت، ما الحمدللّه تا حالا آمده‌ايم لكن از اين به بعد مشكلتر است مسئله، و اهميتش بيشتر است. و من از شما آقايان هم تشكر مى‌كنم كه از راه دور آمده‌ايد با ما ملاقات كنيد. و به رفقاى خودتان و به دوستان ما و به برادرهاى ما سلام من را تبليغ كنيد. خداوند همۀ شما را تأييد كند و موفق. والسلام عليكم و رحمة‌اللّه و بركاته
