

اعوذ باللّه من الشيطان الرجيم بسماللّه الرحمن الرحيم از يك طرف گرفتارى ملت ايران تقريباً به اوجش رسيده: حكومت نظامى، دولت نظامى، در تمام خيابانها آنطور كه گفتهاند توپ و تانك مستقر است. مقابل همۀ مساجد لولۀ توپها طرف مسجد قراول مىروند. و مردم را در مضيقه قرار دادند، در مضيقۀ ارزاق قرار دادند؛ حتى بعضى گفتهاند كه در مضيقۀ آب هم هستند. من نمىدانم صحيح است يا نه. با همۀ قوا شاه دارد با مردم مبارزه مىكند. تقريباً مبارزه به اوجش رسيده. و از طرفى شاه هم سقوطش نزديك شده، براى اينكه تقريباً اين تير آخرى است كه اينها در تركش داشتند. و قبلاً هم اين معنا حدس زده مىشد كه اينها بفهمند كه اثرى ندارد اين كارها؛ براى اينكه دولت نظامى هم غير از آن نظامى كه سابق بود نيست؛ خوب، همان نظام است و همان نظامى است. و بر فرض اينكه حالا اين دولت هم يك قدرى شقىتر و شديدتر باشد لكن با اين سرنيزهها نمىشود آرام كرد ملت را. با سركوبى نمىشود راضى كرد مردم را. آنها دنبال اين هستند كه راضى كنند مردم را؛ آرام كنند مردم را. مگر امكان دارد كه به زور راضى بكنند كسى را؟ يا با سرنيزه آرام كنند؟ با سرنيزه موقتاً مىتوانند سركوبى كنند كه ـ مثلاً موقتاً ـ صدايى درنيايد لكن فايده ندارد. خوب بر فرض اينكه صداها در نيايد، اعتصابات را چه مىكنند؟ الآن ايران به شكل تعطيل درآمده؛ يعنى در همه چيز الآن اعتصاب هست. با سرنيزه مىتوانند كه مردم را، همه را سرِ كار ببرند و همۀ چرخها را راه بيندازند؟! اينها ديگر شكست خوردهاند. اين دولت نظامى از اول معلوم بود شكست خورده است لكن حالا هم فهميدند كه شكست خورده است. حالا دارند با تفنگ و مسلسل و اينها مىخواهند مردم را آرام كنند؛ اعتصابات را مثلاً بشكنند. اين امكان ندارد. ايجاد آرامش با آزادى ملت ما كه مىگوييم شاه تا نرود آرامش براى مردم پيدا نمىشود، با مطالعۀ اوضاع ايران و كارهايى كه شاه براى خارجيها كرده و به نفع خارجيها كرده است، خوب مطالعه شده است اين مسائل؛ معلوم است كه ديگر نمىشود با اين حرفها كار را درست كرد. حالا هم اين تير آخرى را هم به تركش گذاشتند. و آن قدمِ بعد از اين، اين است كه يك كودتاى نظامى بشود و شاه را ببرند و يك نوكر ديگرى بيايد! آن هم فايده ندارد. تا دست ديگران، مثل امريكا و شوروى و اينها در ايران كار مىكند نه آرامش براى مردم هست و نه اين اعتصابات را مىتوانند ختمش كنند. بايد آنها دست بردارند از ايران. ايران ـ ملت ايران ـ مىخواهد مستقل باشد؛ مىخواهد آزاد باشد. بايد آزادى بدهند به ملت يعنى ملت را رها كنند به حال خودش؛ فشار نياورند روى ملت كه با سرنيزه و توپ و تانك و اينها فشار بياورند كه مردم راضى بشوند، مردم دلخوش بشوند. امكان ندارد يك همچو مطلبى. حكومت اسلامى، موافق حكم خدا و ميل مردم ما هم كه حكومت اسلامى مىگوييم، مىخواهيم يك حكومتى باشد كه هم دلخواه ملت باشد، و هم حكومتى باشد كه خداى تبارك و تعالى نسبت به او گاهى بگويد كه اينهايى كه با تو بيعت كردند با خدا بيعت كردند ـ اِنَّما يُبايعُون اللّه۱ ـ يك همچو دستى حاكم باشد كه بيعت با او بيعت با خدا باشد. در جنگ هم وقتى كه تيرى انداخته است و رَمْيى كرده است، باز خدا بفرمايد كه و ما رَمَيْتَ اِذْ رَمَيْتَ وَلكِنَّ اللّهَ رَمى؛۲ تو تير نينداختى، خدا تير انداخت. دست او را دست خدا بداند؛ ظلاللّه باشد، يداللّه باشد، حكومتْ حكومت الهى باشد. ما حكومتى را كه مىخواهيم، يك همچو حكومتى مىخواهيم. آرزوى ما اين است كه يك همچو حكومتى سر كار بيايد كه تخلف از قانون الهى نكند. پيغمبر اكرم از باب اينكه دستش دستى بود كه تخلف در تمام عمرش از كارهايى كه خدا فرموده بود نكرده بود، اين دستْ دست خدا مىشود، بيعتْ بيعت با خداست. از اينجايى كه كارهايى را كه كرده بود، ارادهاش تابع ارادۀ خدا، كارش تابع كارهاى خدا، حكومتش حكومت الهى است، به او گفته مىشود كه تو تير نينداختى، وقتى كه تير انداختى تو نبودى، خدا تير انداخت. با اينكه پيغمبر تير انداخته بود اما ظل خدا بود، هيچ حركتى از خود نداشت، هر چه داشت تَبَع قانون بود؛ قرآن مجسم بود پيغمبر، قانون مجسم بود پيغمبر. ما يك حكومتى مىخواهيم كه قانون باشد، تَبَع قانون باشد نه يك حكومتى كه تَبَع شيطان باشد. و شيطان مجسم باشد، ابليس مجسم باشد در بين مردم، مثل محمدرضاخان! اينها ابليسند، اينها لشكر ابليسند. اين دولت ابليس است و تابع ابليس است، شيطان است و تابع شيطان است؛ حكومت نظامى همان حكومت شيطانى است! يك حكومتى است كه برخلاف رضايت خدا و برخلاف رضايت ملت است؛ يك همچو حكومتى شيطانى است. ما مىخواهيم يك حكومت الهى باشد موافق ميل مردم، رأى مردم، و موافق حكم خدا. آن چيزى كه موافق با ارادۀ خداست موافق ميل مردم هم هست. مردم مسلمانند، الهى هستند، وقتى ببينند عدالت را مىخواهد اجرا بكند. خدا مىخواهد عدالت در بين مردم اجرا بشود. خدا مىخواهد كه به حال اين ضعفا و طبقۀ سوم يك فكرى بشود نه مثل حالا كه همۀ قدرتها را روى هم گذاشتند، يك عدهاى مىخورند تا تُخَمه۳ مىكنند، يك عدهاى از گرسنگى ريختند اطراف تهران، و نه آب دارند و نه برق دارند و نه نان دارند و نه چيزى دارند. مىخواهد عدالت باشد! توبۀ شاه براى فريب ملت بله، اينها هى صداى عدالت اجتماعى و احكام مبين اسلام [را] مىگويند؛ اين حرفها را مىزنند اما ادعاست. مىآيند در مقابل ملت و توبه مىكنند لكن فريب است اين! فريب نبايد بخورد اين ملت و نمىخورد. «تا حالا ما اشتباه كرده بوديم و از اين به بعد ديگر اشتباه نمىكنيم»! كى همچو التزامى داده كه شما اشتباه نكنيد. اشتباه كه نبوده، عمداً اين مال ملت را داديد به امريكا و شوروى خورده است! عمدى است اين كارها، اشتباهى نيست. مىدانيد داريد چه مىكنيد عالِم عامِد! با همۀ توجه به اينكه اين مالْ مالِ ملت است و اين امريكا دشمن اين ملت است، و اين مالِ ملت را به اين دشمنِ ملت مجانى داديد. شما عالِميد نه اينكه اشتباه بوده! بعد از اين هم همين كارها را مىكنيد، و ممكن است كه بعد از اين باز بياييد بگوييد من اشتباه كردم! شما اشتباه نكرديد؛ شما عمداً مال اين ملت را به ديگران داديد برخلاف مصلحت ملت. و ما يك حكومتى مىخواهيم كه روى مصالح اين ملت كار بكند. البته ما دستمان به حكومتى كه مثل پيغمبر باشد كه ديگر نمىرسد، تمام شد؛ دستمان به يك حاكمى مثل على بن ابىطالب كه نمىرسد؛ اينها را ما حالا نمىخواهيم بگوييم كه ما مىخواهيم على بن ابىطالب ـ سلاماللّه عليه ـ ما از كجا پيدا كنيم يك همچو چيزى؛ اما ما مىخواهيم يك حكومتى باشد كه لااقل تَبَع قانون باشد، تبع قانون اسلام باشد، تبعِ قوانينِ مَجْعولۀ صحيح باشد. اينها از اول كه آمدند برخلاف قانون آمدند، و تا آخر هم برخلاف قوانين رفتار مىكنند. از اول نه شرع مقدس با اينها موافق بود نه قوانين جارى مملكت موافق با اينها بود. تا حالا هم هر چه كردند برخلاف قوانين كردند، برخلاف شرع مقدس كردند، برخلاف رضاى خدا كردند، برخلاف رضاى مردم كردند. ما مىخواهيم يك دولتى تشكيل بدهيم؛ دولتش مشكل نيست؛ خيال مىكنند اينها كه ما از آسمان مىخواهيم يك دولتى بياوريم؛ نخير توىِ همين زمين اشخاصى هستند كه مىتوانند به عدالت رفتار كنند؛ اشخاصى هستند كه شريف هستند. در همين زمين، در همين ايران، در همين خارج، در همين داخل، ما داريم اشخاصى كه اينها مىتوانند اداره بكنند مملكتشان را؛ مىتوانند كه عدالت كنند بين مردم؛ مىتوانند مردم را به عدالت وادار كنند؛ مىتوانند تنظيم كنند امور مملكت را ـ نه به اين اختلاف و اين به هم خوردگى كه الآن هست؛ مىتوانند اقتصاد مملكت را مهار كنند؛ ما داريم؛ خوردنها زياد است! حلقومها خيلى گشاد است! تمام نفت را در يك حلقوم، دو تا حلقوم فرو مىبرند. البته مملكت [را ]ديگر ورشكست مىكند. آنقدر بخور هست كه هر چه درآيد از اين مملكت، اين بخورها زيادتر دهانشان باز است، حلقومشان باز است! ما مىخواهيم اين حلقومها را ببنديم. اين مردمى كه حلقومهايشان خيلى كوچك است، به اينها يك تقسيمى بشود؛ يك چيزى به اينها برسد. ما يك همچو حكومتى مىخواهيم نه حكومتى كه همهاش خودش و عائلهاش ببلعد و بخورد و برود، حالا ادعا بكند بياييد محاكمه كنيد اينها را! بياييد اين اموال اينها را صورت بگيريد محاكمه كنيد! آخر براى كى اين حرفها را مردك مىزنى؟ مگر مردم نمىشناسند تو را؟! نشناختند تو را؟! تو واقعاً مىخواهى محاكمه كنى عائلۀ خودت و خواهرهاى خودت را؟! تو خودت را بنشين محاكمه كن! اجازه بده خودت را محاكمه كنند! ببينيم خودت چقدر خوردى! تو رأس دزدها و سارقها هستى! تو، تمام خيانتها را تو كردى؛ خواهرهايت هم دنبال تو هستند، آنها هم مثل تو. برادر و خواهر و عمو و عموزاده و هر چه دارد! ديگر هر چى هست! مىگويند شصت هزار نفر همين عائله و بسته و آنهايى كه با او ـ با آنها هستند هست، مىگويند شصت هزار نفرند! شايد هم بيشتر باشد. همۀ منافع مملكت ما توى اين حلقومها دارد فرو مىرود، آن وقت مىگويند اقتصاد ما اقتصاد كذاست! چيه، فكر اقتصاد را كردهايد؟ ما فكر اين را كرديم كه وقتى اين منها بشود، اين خوراك حلقومهاى گشاد منها بشود، منافع مملكت ما به قدر خودش بيشتر هست. ما غنى هم هستيم. دزديها زياد است، خوراك زياد است، حلقومها گشاد است، ويلاهاى خارجى بايد اداره بشود، بايد به اشخاص خارج، به مطبوعات خارجى سالى ـ نمىدانم ـ صد ميليون دلار بدهند۴ كه از آقا تعريف بكنند و بگويند كه ايشان عدالت اجتماعى دارد، و ملت ايران نرسيدند به اين حدى كه آزاد بشوند! يعنى چه نرسيدند به اين حد؟ ملت ايران نمىخواهند آزاد بشوند؟! نرسيدند به آن حد كه آزاد بشوند؟! شماها نرسيديد به آن حد كه آدم بشويد! كارترها نرسيدند به آنجا كه فكر آدمى بكنند، انسان باشند؛ نه ملت ايران نرسيده كه مىگويند نمىخواهيم مالمان را بدهيم به تو. ضرورت بيدارى و خنثى كردن تبليغات دشمنان بيدار بشويد آقايان! اين تبليغات در خارج زياد شده است. حالا هم دارند تبليغات مىكنند. از هر طرف تبليغات كه نمىتوانند اينها مملكت را اداره كنند! اگر اداره كردن كشتن مردم است، همۀ حيوانات هم مىتوانند اداره كنند! اگر گرگها هم بريزند توى مملكت ما بهتر از اين اداره مىكنند مملكت را. نمىتوانند كدام است؟ مگر مملكت ايران رجال ندارد؟ مگر محصلين نداريم ما؟ اينها يا تارند۵ و در خارج از كشور به سر مىبرند و جرأت نمىكنند بيايند در ايران، يا در خود ايران در انزوا هستند. وقتى كه تو بروى و اين رژيم برچيده بشود، اشخاص لايق صحيح مىآيند اداره مىكنند مملكت را. نمىتوانند كدام است؟ شماها نمىتوانيد كه اينقدر سروصدا بلند شده است؛ و نمىتوانيد هم الآن بخوابانيد. الآن شما نمىتوانيد اداره كنيد مملكتتان را، خوب برويد وقتى نمىتوانيد... خودمان اداره مىكنيم. تبليغات زياد است؛ شما هم توجه بكنيد، شماها هم تبليغ بكنيد. در مقابل اين تبليغات، تبليغ بكنيد. بگوييد اينها نمىتوانند اداره كنند. بهتر از اين چه؟ الآن نمىتوانند. بهتر از اين چه؟ همۀ كار مملكت الآن لنگ است. الآن همه در اعتصابند، از باب اينكه همه ناراضى هستند. شما يك عده ناراضى، يك مملكتِ ناراضى درست كردهايد! اگر كسى بتواند يك مملكت را اداره كند كه اينقدر ناراضى پيدا نمىكند. شما نمىتوانيد اداره كنيد! وقتى نتوانستيد، همه ناراضى. تاجر بروى ناراضى؛ كاسب بروى ناراضى؛ ادارى بروى ناراضى؛ ارتش بروى ناراضى. شما خيال كرديد همۀ ارتش مثل اين چند تا الدنگ هستند كه به جان مردم افتادند؟! نه، همه اينطور نيستند. آنها به ما پيغام دادهاند ما حاضريم؛ پيغام دادند. اگر وقتش شد آنها هم حاضرند براى كارها. كى را شما راضى قرار داديد؟ شما چهار نفر را راضى كرديد كه به جان مردم افتادهاند دارند مال و جان مردم را از بين مىبرند. اين چهار نفر را با پول راضى كرديد! يا پول نفت ما را به اينها خورانديد يا چيزهاى ديگر منافع مملكت ما را، و به جان مردم ريختيد. ما مىخواهيم اينها را بيرون بريزيم از مملكتمان، اينها بروند سراغ كارشان. تا حالا چاپيدند بس است؛ بعد بروند جاى ديگر بچاپند. لزوم تبليغ براى شناساندن مسائل نهضت به دنيا شما همه موظفيد كه مطالب ايران را بگوييد براى مردم. بگوييد براى اين اروپاييها، براى اين امريكايىها. مطالب را به آنها بگوييد، حالىشان كنيد كه مملكت ايران وضعش اين است. يك مملكت ناراضى الآن پيدا شده؛ و اين مملكت ناراضى با دست امريكا و شوروى و با نوكرى محمدرضاخان پيدا شده است و پدرش، كه مثل اين بود يا يك خردهاى بهتر از اين شايد ـ شايد. بگوييد آقا، با هركس ملاقات مىكنيد بگوييد مصايب ايران را اينها بد معرفى كردهاند ايران را. اينها معرفى كردهاند كه اينها يك مردم وحشى هستند كه نمىگذارند اداره بشود مملكت! شماها وحشى هستيد كه نگذاشتيد اين مملكت ما دست خود ما باشد تا ادارهاش بكنيم؛ شما! هر جا شما دست مىگذاريد دست امريكا آنجاست. [در] اين مملكت ارتش را دست مىگذاريم شصت هزار نفر يا چهل و پنج هزار نفر مستشار آنجا هست! حالا دارند كمكم مىروند.۶ فرهنگش را دست بگذاريم دست اينها تويش بوده. مجلسش، مجلس از خود اينهاست، افرادش با ليست اينها تعيين شده! شاهش با دست خود اينهاست! همهاش با دست اينهاست. ما چه چيز داريم ديگر؟ ما هيچ چيز نداريم الآن. اقتصاد ما داريم؟ همهاش دست اينهاست؛ همهاش. همهاش با خيانت اين مردم و جنايات آنها ـ اربابها ـ دارد مىشود. ما مىخواهيم يك مملكتى باشد دست خود شماها؛ دست اين سر و پا برهنههايى كه دارند گرسنگى مىخورند. براى اينها فكر بكنيد شماها. مىخواهيم دست يك دستهاى بيفتد كه اينها شرافت انسانيت داشته باشند، اعتقاد به يك خدايى و يك روزى كه حسابها كشيده مىشود داشته باشند؛ نه مثل اينها كه اصلاً خدانشناسند! تا براى اين فقرا يك كارى بشود، براى خود مملكت يك كارى بشود. از دست اين نفتخوارهاى مفتخور يكقدرى نجات پيدا كنيم ما. شما موظفيد كه به هر جا مىرويد، با هركس تماس پيدا مىكنيد، اين درد اين مملكت را بگوييد؛ و درمانش را هم كه رفتن اين مردك و ـ عرض كنم ـ به هم خوردن اين رژيم باطل و دست برداشتن اجانب از سر ما، اين هم درمانش است. اگر اين درد برود و آن درمان پيدا بشود كه آنها بروند و اين هم برود ـ همهشان دردند و مثل يك غدۀ سرطانى مىباشند، اينها را ما قطعشان بكنيم، مملكت يك مملكت خوبى است؛ هم وسعتش خيلى زياد است، هم نعمتش خيلى زياد است؛ همه چيزش هست اما يك دستۀ خائن دارد به همش مىزند اوضاعش را. اين دستۀ خائن بروند، يك مملكت خوبى داريم؛ همان خودمان ادارهاش مىكنيم. ان شاءاللّه خدا همهتان را توفيق بدهد؛ موفق باشيد.