بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم حفظ حضور مردم در صحنه‌ها اولاً تبريك عرض مى‌كنم اين دولت جديد را و اميدوارم كه موفق بشويد به اينكه قدمتان مبارك باشد براى اين كشور. مطالب يك چيزهايى است كه همه مى‌دانيد و تذكر است؛ و الاّ خوب، همه اطلاع داريد كه آن چيزى كه براى همۀ ما لازم است، اين است كه ما در فكر اين باشيم كه مردم را در صحنه نگاه داريم، و اين يك سرش بسته به دولت است و رئيس جمهور است و مجلس، يك سرش هم مربوط به خود مردم. اگر اين طرف را شما نگه داريد، ما از ملتمان مطمئن هستيم كه به حسب غالب و اكثريت، آن طرف را حفظ مى‌كنند. اين طرف بايد بنا بگذارد بر اينكه با هم مثل يك دست باشند، و اين كارى را كه انجام مى‌دهند، همه با هم همصدا باشند. اگر بنا باشد در يك دولتى، يك وزارتخانه‌اى بخواهد مخالفت بكند در يك امرى، اين كار پيش نمى‌رود. حالا در يك ممالكى كه آسوده هستند، كارى ندارند ـ اگر در دنيا باشد ـ يا يك رژيمى‌باشد كه اين‌طور نباشد كه مخالفى داشته باشند، آنجا خيلى صدمه نمى‌خورند. اما در يك رژيمى كه مى‌دانيد همه مخالف شما هستند و دنبال اين‌اند كه يك چيزى را درست بكنند و منتشر بكنند و هرچه بخواهند بگويند و هر كارى هم بخواهند بكنند، در يك همچو وضعى كه الآن ما مبتلا به آن هستيم و شما مبتلاى به آن هستيد، عقل و انصاف اقتضا مى‌كند كه ما ديگر در بينمان چيزى نباشد. وقتى همه با ما مخالف‌اند، ما بر فرض اينكه در بين خودمان هم يك اختلاف نظرى باشد، لكن با هم باشيم در دفع او. اين گفته مى‌شود كه در اين وضع ايلاتى كه ايلات بزرگ ايران بودند آن وقت، اينها با هم مخالف بودند، يك دسته شان از آن ور مى‌كشيد، جنگ هم با هم شايد داشتند، لكن اگر يك كسى به يك دسته اى حمله مى‌كرد، همه با هم او را دفع مى‌كردند. خوب، اين مقتضاى عقل است كه انسان، كسى كه بخواهد به تيره‌هاى او حمله بكند، او را دفعش بكند؛ خودش هم اگر اختلاف دارد بعد حساب خودشان را صاف بكنند. ما الآن در يك همچو قضيه‌اى واقع هستيم كه همۀ كشورها ـ به استثناى خيلى كم ـ با ما مخالفند؛ بعضى اظهار مخالفت هم مى‌كنند و عمل هم مى‌كنند، و بعضى هم در واقع مخالف‌اند وليكن اظهارش را هم شايد نكنند. در داخل هم كه مى‌بينيد كه باز شياطين موجودند براى اينكه اختلاف بيندازند، براى اينكه يك كارى انجام بدهند. بحمداللّه‌ الآن ساكت شده است به حسب غالب اين مسائل، اما هست باز و عقل اقتضا مى‌كند كه ديگر ما آنهايى كه متعهد هستند به اسلام و متعهد هستند به جمهورى اسلامى‌و مى‌خواهند در زير بار ابرقدرتها ديگر نباشند، اينها ديگر با هم باشند. يك همچو عمل بزرگى كه بيرون رفتن از زير تعهد قدرتهاى بزرگ، يك همچو عمل بزرگى نمى‌شود، الاّ اينكه يك ملت و دولت و همه با هم باشند؛ اگر نباشند، ممكن نيست يك همچو مطلبى. تا حالا هم هر چه انجام گرفته در سايۀ همين اتحاد بوده است؛ اگر يك اختلافى بوده، جزئى بوده و بايد كوشش كنيد كه حتى آن اختلاف جزئى هم نباشد؛ يعنى جورى عمل بكنيد كه مردم از شما انتزاع اين را بكنند كه شما مى‌خواهيد خدمت بكنيد. مشاركت دادن مردم در امور وقتى مردم ديدند كه شما در صدد خدمت به آنها هستيد، طبيعى است كه آنها هم كمك به شما مى‌كنند، و اين به اين است كه همۀ وزارتخانه ها، هركسى كه متصدى يك وزارتخانه است، وزارتخانۀ خودش را بنابر اين بگذارد كه اصلاح كند به نفع مردم، به جورى كه مردم وقتى كه در آن وزارتخانه وارد مى‌شوند با رضايت خاطر، با اطمينان خاطر بيرون بيايند. اگر اينطور بشود، بلااشكال مردم حاضرند. مردم، مردم خوبى هستند. ما از مردم تشكر بايد بكنيم، ما همه مرهون آنها هستيم. عمده اين است كه ما هم بتوانيم خدمت متقابل بكنيم. و بايد ما از مرحله لفظ و شعار بيرون برويم و به مرحلۀ عمل برسيم؛ يعنى هر وزيرى در وزارتخانۀ خودش واقعاً بين خودش و خدا، خودش را موظف بداند به اينكه آن پرسنل آنجا را، هركس در تحت نظر او هست، آنها را بسيج كند به اينكه با مردم رفتار خوب بكنند و با مردم رفتار سالم داشته باشند. وهمين طور شركت دادن مردم را در امور، اين را كراراً گفتم، شما هم خودتان گفتيد كه يك كشورى را كه بخواهيد اداره بكنيد، يك دولت تا شركت مردم نباشد نمى‌شود ادارۀ صحيح بشود. وقتى بنا شد كه مردم شركت كردند در كارها، شما شركت داديد مردم را، آنهايى كه الآن خدمت مى‌كنند و سابق هم خدمت كردند به شما، به ما، به همه، به اسلام و شما را رساندند به اينجا، آنها را كنار نگذاريد، رد نكنيد، آنها را وارد كنيد در كار. وقتى وارد كرديد در كار و آنها ديدند كه شما مى‌خواهيد همكارى كنيد با آنها، آنها هم همكارى مى‌كنند با شما. و بى همكارى امثال بازار، كارگرها ـ نمى‌دانم ـ زارعين، بدون اين قشرهاى مختلفى كه هستند كار از پيش نمى‌رود، بايد آنها هم وارد باشند در كار و كمك كنند. كارهايى كه آنها مى‌توانند انجام بدهند، انجام بدهند؛ مثلاً، بازرگانانى كه مى‌توانند كارهاى بازرگانان متعهد، نه هرچيز، آنهايى كه در صدد اين‌اند كه براى كشور خدمت بكنند، آنها را دستشان را باز بگذاريد خدمت بكنند. و دنبال اين نباشيد كه هى هر چيزى را دولتى‌اش كنيد. نه، دولتى در يك حدودى است، آن حدودى كه معلوم است، قانون هم معين كرده وليكن مردم را شركت بدهيد، بازار را شركت بدهيد. در كارخانه‌ها خيلى نظارت بكنيد به اينكه هيچ اجحافى به كارگرها در آنجا نشود. كارمندان خودتان را، همۀ اينها را وقتى كه با هم بكنيد و محبت ببينند از شما، عمده اين است كه روح محبت از شما ببينند، وقتى ديدند شما محبت به آنها داريد، آنها هم به شما محبت پيدا مى‌كنند، يك امر طبيعى است اين معنا. و من اميدوارم كه اين امر متحقق بشود و ما شاهد اين باشيم كه بعد از يك چند ماهى رضايت همۀ قشرها را به دست آورده باشيد. و من از خداى تبارك و تعالى مى‌خواهم كه همان طورى كه شما مى‌خواهيد خدمت بكنيد، مردم هم همه به شما خدمت بكنند. و مخصوصاً من از روحانيون همۀ كشور مى‌خواهم كه در يك همچو موقعى كمك كنند به دولت و كمك كنند به آرمانهاى اسلام. اگر بخواهند يك وقت خداى نخواسته، آنها هم در آنجا يك كارهايى بكنند، كه نمى‌كنند ان‌شاءاللّه‌، وليكن اگر يك وقتى جورى بشود كه شكست بشود براى دولت، شكست بشود براى ـ عرض بكنم كه ـ مجلس، امثال اينها، اين يك امرى است كه خوب، خودمان را با دست خودمان مى‌خواهيم فدا كنيم. و بايد عقلمان را باز كنيم به اينكه ما گرفتار به چنگال يك ديوهايى هستيم كه بايد خودمان، خودمان را نجات بدهيم. ننشينيم به اينكه ديگرى بشود، ديگرى هم ما نداريم، ما خودمانيم، ما الآن ديگرى نداريم كه او بيايد ما را نجات بدهد. ما خودمان بايد خودمان را نجات بدهيم، و اين بسته به دست شماهاست، و بسته به دست علماى اسلام است، و بسته به دست مجلس است و اينها. و از مجلس هم من بايد تشكر كنم به اينكه زود مسئله را انجام دادند، به طورى كه ديگر تزلزلى در كار نباشد و آنها هم مورد تشكر ما هستند. حاضر دانستن خداوند در انجام كارها و شما هم ان‌شاءاللّه‌ خدمتگزار همه هستيد و همۀ ما خدمتگزار ملت هستيم. و خدا را در همۀ امور، شما حاضر بدانيد، مهم آن معناست، ما از اينجا خواهيم رفت، هيچ شكى نيست، من زودتر و شما هم بعداً مى‌آييد، اين مسئله اى نيست، بلااشكال است مسئله. بايد فكر اين را بكنيم كه حالا كه رفتيم، آنجا از ما پرسيدند كه شمايى كه رئيس جمهور بوديد براى مردم چه كرديد؟ شمايى كه نخست وزير بوديد چه كرديد؟ شمايى كه وزير بوديد چه كرديد؟ شمايى كه وكيل بوديد چه كرديد؟ ملت را ازشان مى‌پرسند كه شما براى اسلام چه كرديد؟ عمده اين است كه ما آنجا آبرو داشته باشيم. اگر آن مطلب را درست بكنيم، هم اينجا درست مى‌شود و هم آنجا درست مى‌شود. و اگر خداى نخواسته، بخواهيم يك تخلفى بكنيم، نه اينجا خيرش را مى‌بينيم، نه آنجا خيرش را مى‌بينيم من از خداى تبارك و تعالى توفيق و سعادت و سلامت همۀ شما را خواستار هستم. و از همه‌تان تشكر مى‌كنم كه در يك همچه موقعى همه با حسن تفاهم، باخوبى و با صفا مشغول خدمت هستيد. والسلام عليكم و رحمة‌اللّه‌